Chris op reis: Van Fruits de Mer naar Fish and Chips

Vrijdag 12 juli heeft de harde wind er eindelijk genoeg van en zwakt af tot een behoorlijke bries uit het NO, 4-5 Beaufort. We hebben St Vaast wel gezien en gooien de trossen los om de tocht naar Cherbourg te maken. We spuiten vooruit op de nog wat onrustige zee, scherp aan de wind, tot we de bocht naar het westen omvaren en onze Nynke wat rustiger komt te liggen. Na 4 uur vliegen we Cherbourg binnen, waar we meteen een mooie ligplaats krijgen op aanwijzing van de gemotoriseerde havenboy. Na een keurige landing helpen we enkele landgenoten, die wat meer moeite met aanleggen hebben en tevreden zetten we ons aan de macaroni. Cherbourg is een stad met een indrukwekkende geschiedenis. De Zonnekoning Lodewijk XIV bouwde al forten als bolwerk tegen de oorlogszuchtige Engelsen en Napoleon deed er nog eens een schepje bovenop. Bij aankomst vanaf zee ziet het er indrukwekkend uit. In 1944 was Cherbourg de eerste grote havenplaats die in geallieerde handen viel zodat de tijdelijke haven Arromanches overbodig werd. Wij blijven er maar 1 nachtje en varen de volgende dag door naar Guernsey. De wind is totaal gaan liggen en we houden nog maar 1 à 2 knopen over. Chrismatroos vindt het wel best, want op weg naar Guernsey wacht ons de ijselijke “Race van Alderney”. De getijdestroom tussen Cap de la Hague en Alderney is de schrik van alle zeelui en bereikt soms wel een snelheid van 5-10 knopen!! Voor je het weet ben je je doel letterlijk voorbij geschoten. Dus…….. rustig weer en goed zicht is een vereiste. Gelukkig zijn we deze keer in gezelschap van een aantal andere zeilboten, die dezelfde tocht maken, maar bij het ronden van Cape de la Hague kijkt Chrismatroos met argusogen naar de snelheidsmeter. Het valt mee vandaag! We hebben goed gerekend en passeren tijdens dood tij het kritieke punt. We nemen tijd voor een kopje koffie met een broodje en tuffen rustig richting Guernsey. Voor de haven St Peter Port is het een drukte van belang. Het is weekend en één van de eerste mooie dagen, dus alles wat vaart komt in beweging. Voor de haveningang ligt een drempel, die bij eb boven water staat. Vanaf ongeveer 2 uur vóór hoog water is de waterstand boven de drempel dusdanig hoog dat er ingevaren kan worden. We moeten dus wachten en velen met ons. In de buitenhaven varen verschillende bootjes met havenboys heen en weer om ieder een ligplaats te wijzen aan de wachtsteigers. Onze rij bevat uiteindelijk 8 boten! Als om half 9 ’s avonds het sein “veilig” gegeven wordt regelen de havenboys keurig dat ieder op zijn beurt naar binnen vaart. Een onverlaat met zo’n “gemotoriseerd strijkijzer” wil voordringen, maar krijgt ongenadig op zijn donder tot genoegen van alle keurige zeilers. Dat moeten ze in de Nederlandse sluizen ook invoeren! Temidden van al die boten ligt ook een charterboot met ogenschijnlijk Engelse hooligans die zich tijdens het wachten onder het genot van vele rumcoke’s zeer luidruchtig gedragen. Iedereen denkt: “Als die boot maar niet naast mij komt te liggen!” Je raadt het al: zij worden onze buren. Okay, niet meteen zeuren, 1 nacht voordeel van de twijfel en morgen klagen bij de havenmeester. Maar……….. het blijken hele lieve jongens, waar elke moeder trots op zou zijn. Meteen na aankomst vertrekken ze in keurig gestreken bloesjes en korte broek naar de stad. We hebben er geen kind aan. ’s Nachts zijn ze muisstil via ons schip aan boord geklommen en de volgende ochtend staan ze al om 8 uur het dek te schrobben. Een uur later zijn ze vertrokken. Een Engelse bootbuur biedt ons zelfs zijn verontschuldigingen aan voor zijn ordinaire landgenoten, maar dat is dus echt niet nodig.

Ook wij gaan zaterdagavond St Peter Port verkennen. Je weet niet wat je ziet…… Slierten zeer hooggehakte en kortgerokte iets te vette jonge meiden zwikken over de “cobblestoned” straatjes, luid giechelend en werpen verleidelijke blikken op roodharige bier drinkende onappetijtelijke jongens in hele foute korte broeken waar witte harige benen onderuit steken. De Engelse jeugd gaat helemaal los in taxfree-paradijs Guernsey.

De overgang van Frans naar Engels is groot. Bij aankomst vallen we meteen in een echt Agatha Christie drama, want er is een auto door het hek op de haven gereden. De plaats delict wordt afgezet en een lieve jonge Bobby komt alle bootgasten vragen of ze iets gezien of gehoord hebben. Ik voel me net Miss Marple, maar heb helaas niets van het gebeuren meegekregen. Ik besluit mijn ogen de komende dagen goed de kost te geven, want wie weet kan ik nog een bijdrage leveren aan het onderzoek! Wat hier meteen opvalt zijn de prachtige bloembakken met in alle kleuren uitbundig bloeiende planten. Zelfs palmbomen kom je hier tegen. We wanen ons aan de Côte d’Azur.

Zondag is het bloedheet en doen we weinig meer dan het stadje verkennen. Na de heftige zaterdagavond is alles uitgestorven en de winkels zijn gesloten.

Maandag nemen we een dagkaart voor de bus en laten ons in 1,5 uur met lijn 91 over het eiland rijden. We zijn niet de enigen met dat plan want 20 minuten voor vertrek staat er al een rij van 50 mensen voor de halte. Gelukkig worden 2 extra bussen opgetrommeld en krijgen we een prima zitplaats. We hebben al in de gaten dat het geen eiland is om te fietsen, maar wel om te wandelen. ’s Middags rijden we met lijn 81 naar de zuidkust, waar we een prachtige wandeling hoog over de kliffen maken. Indrukwekkende rotsformaties, schitterende ankerbaaitjes, witte standen en azuurblauw glashelder water. Na 2 uur stappen we weer op de bus en laten ons naar de boot brengen. Een prachtig eiland met echte Engelse omaatjes in trevira bloemetjesjurken en strooien hoedjes, al dan niet met hondje. De mannen zijn uitgedost als een soort ontdekkingsreiziger met kaki broek, zonnepet, fototoestel en rugzak.

Morgen willen we door naar Jersey, dus dat wordt weer rekenen geblazen!