zaterdag 10 november 2012

Bali tot besluit.


Met een uur vertraging komen we donderdag 8 november op Bali aan. Op de luchthaven van Labuan Bajo bleek ik de sleutel van onze bungalow nog in mijn tas te hebben. Beetje dom.............. Een attente bediende die waarschijnlijk op het vliegveld aanwezig was om nieuwe gasten op te halen ontfermde zich na een telefoontje vanuit het hotel over de sleutel en zei tot mijn geruststelling dat dit wel vaker gebeurt. Er zijn dus meer van die oenen op de wereld! 
Ook op Bali staat weer een auto met chauffeur klaar om ons naar Sanur te brengen. In de achterbak staan keurig onze 2e koffer en de tas met koffie van de zusters klaar die we bij het reisbureau hadden achtergelaten om zo min mogelijk bagage te hoeven meenemen naar Sumba en Flores. Prima service.
Ons hotel ligt aan het strand en Sanur blijkt een gezellig stadje met een keur aan restaurantjes en boetiekjes. Kunnen we helemaal bijkomen van alle vermoeienissen (hihi). Ook hier is het behoorlijk warm, dus 's ochtends en 's avonds op pad en tussen de middag de airco in. Wat meteen opvalt zijn alle bordjes met aanwijzingen in geval van een tsunami. Je moet in ieder geval van de zee af vluchten. Lijkt me vrij logisch!
We doen niet veel meer dan een beetje shoppen, hapje eten, strandwandelingetje, eindje zwemmen, boekie lezen, sudoku maken en weer een beetje shoppen.
Kortom het wordt tijd om naar huis te gaan.

                                           Onze bungalow op Bali

                                           Leeskamer in de openlucht

                                           Richting beach en indien tsunami: andere kant op

                                            Lokale zeilboot

                                            Strand bij ons hotel

                                              Hoteltuin

woensdag 7 november 2012

Manta's, Whitetip Reef Shark en beademing.


Na 2 geweldige duikdagen even 1 verplichte no fly rustdag voordat ik na het duiken weer mag vliegen. Chris heeft van deze gelegenheid gebruik gemaakt en mij opdracht gegeven om deze keer het blog te schrijven. Dus zit ik nu 07.00 uur op de waranda voor onze kamer met uitzicht op zee. De duikers die op duiksafari gaan vertrekken nu. Gezellige mensen waarmee ik de afgelopen 2 dagen heb gedoken en op de boot naar de duikplekken heb gezeten.
Het duiken is een leuke hobby. Na om 6 uur alleen, chris ligt nog te slapen, ontbeten te hebben wandel ik in 15 minuten naar de duikschool. Het is nog niet te warm en dus lekker om te lopen.
Een nederlandse vrouw uit Cuyk is de oprichtster en eigenaar van deze duikschool Divine Diving waar ook enkele nederlandse duikinstructeurs werkzaam zijn. Zij is hier in Labuan Bajo, Flores helemaal gesetteld. Duikinstructeurs strijken hier voor een paar jaar neer en zijn echte vrijbuiters. De mijne heeft 5,5 jaar op Bonaire gewerkt en was daarvoor gymleraar in Nederland.
De duikspullen zijn al aan boord gebracht en we moeten alleen nog de entrance fee and the diving fee betalen (95.000 Rp) om in het national park Komodo te mogen duiken.
Dan aan boord van een voormalig vissersboot. Anderhalf uur varen naar de eerste duikplek. Aan boord kapitein en matroos, de varensmensen voormalige vissers zijn hier allemaal afkomstig uit de moslimdorpen. De rest van Floris is Rooms Katholiek.  Verder gaan mee de diveinstructor en 3 divemasters in opleiding en de 4 nederlandse duikers.
Voor de eerste duik in Sebayur krijgen we de briefing.  We duiken op ± 19 meter diep. Prachtige koralen en een overweldige hoeveelheid veelkleurige vissen. In dit gebied is de visserij aan banden gelegd en wordt er omgeschoold naar de toeristenindustrie. Er zijn vanuit noord en zuid een warme en koude getijstroom zodat het koraal mooi van kleur blijft. Wel oppassen met de stromingen die soms vreemd om de eilandjes heen draaien.
Na elke duik wordt er een uur gepauseerd om stikstof kwijt te raken. We streven naar een duiktijd van 60 minuten en gebruiken flessen van 12 liter. Voor mij betekent dat ik soms 5-10 minuten wat lucht leen van de instructeur. Gelukkig ben ik de enige met minder gelogde duiken die even aan de beademing moet. Maar 60 minuten onder is met mijn 40 duiken al een hele voortuitgang.
Veel duiken is het advies. Niet tegen dovemansoren gezegd!!
Martijn, Machteld(?) wanneer gaan we weer??
Na 2 duiken wordt er extra gerust en krijgen we een box met wat rijst, kippepoten en groente. Ook is er voldoende water, koffie, thee en wat cola aan boord.
De 3e duik is er een langs de rotsen met wat spelonken en een heleboel kleine anemonen en koralen. Daar zien we ook een Squid. Of wel een grote bruine inktvis. Slechter zicht maar wel spannend!
Om 17.00 uur druk de kapitein zijn boot tussen andere vissrsboten in op een plaats waar maar 1 cm ruimte was. Met wat duw en trekwerk passen we erin. Lopen naar de duikschool en vullen de logboeken in aan de hand van onze duikcomputer. Gedoken en gemiddelde diepte, duiktijd, watertemperatuur en plaats van de duik en geziene vissen etc worden vastgelegd. Morgenochtend om 7.15 uur weer en dan naar de Manta's!
Vandaag hebben we een snorkelaarster aan boord. Chris gaat mee en heeft een echte shorty wet suit aangemeten gekregen en een duikbril en snorkel.
De boot heeft moeite met de stroom en pas na 2,5 uur varen bereiken we de duikplek, het eiland Batu Belong waarachter we moeten duiken om uit de stroom te blijven. Duikers doen hun wet suite aan, lood om (6 kg voor mij), Duikvest (BCD) aan, fles op de rug, duikcomputer, vinnen en duikbril. Met al die bagage stappen we overboord.
Chris wordt gedropt en volgt ons van boven.
Dit wordt een mooie duik omdat we behalve veel vissen, koraal ook op 5 m afstand een Whitetip Reef Shark zien liggen van ruim 1,5 m.  We hebben mooi de tijd om hem of haar goed te bekijken voordat deze haai rustig weg zwemt. Fantastisch omdat je weet dat ze niet gevaarlijk zijn als je aardig voor ze bent.
Ook zien we nog een slapende Turtle. We hadden al eerder deze enorme schilppadden zien zwemmen. Op het eind nog een prachtige Banded Seasnake. Voor de andere duikers die druk fotograferen en filmen veel om vast te leggen.
 Na de rust naar Manta Point. We zwemmen breed naast elkaar. Nauwelijks zijn we naar de 15 m diepte afgedaald en beginnen we de zoektocht of ik zie al een Manta links boven langszwemmen. Mijn duik is al geslaagd. Maar even later komt een Manta van 6m breed op 5m pal van voren. Mooier kun je het niet hebben. Wij houden beiden in en met een elegante slag draait de Manta naar links en zwemt langzaam een andere kant op. Schitterend!!!
Daarna nog enkele exemplaren voorbij zien zwemmen. Chris heeft het van bovenaf gevolgd. Maar is toch maar snel weer aan boord gegaan omdat de Manta's zo hoog zwommen.
Natuurlijk zien we nog veel andere vissen zoals grote Zeebaars en Napoleonvissen.
Kortom het waren twee geweldige duikdagen. Het gebied heeft prachtig koraal en schitterend gekleurde en bijzondere vissen.
Voor "the day after",dus woensdag, bespreken we een Balinese total body massage. We gaan daarvoor naar Ayasan Ayo Mandiri. Een organisatie die blinden en gehoorgestoorden, die kansloos zijn in Indonesie, opleid tot professionele masseurs. Heel mooi project gestart door nederlandse fysiotherapeute die getrouwd is met een man van Floris.
Prima massage met een goed doel en dat voor 10€ voor 100 minuten.  En morgen echt naar Bali.

                                          Onze kamer in Golo Hilltop-hotel in Labuan Bajo





                                           Manta-rog vanaf de boot

                                            Manta-rog onder water

zondag 4 november 2012

Aan boord van de Bintang Laut


Zaterdag 3 november
We zitten inmiddels aan boord van de Sea Star of tewel "Bintang Laut" en Tuhan Besar ligt te pitten zodat ik even tijd heb om iets op mijn blog te schrijven. Deze boottrip is zoooo leuk................. Gisterochtend zijn we ingescheept en in een half uurtje naar een klein eilandje gevaren waar we prachtig gesnorkeld hebben. Vervolgens een 3 uur durende boottocht naar Komodo Island. De boot is enorm groot voor ons tweeën en ziet er heel nostalgisch uit: een houten vissersbark met stuurhut en overkapt voordek met een lange eettafel met banken aan weerskanten. Op het dak een zonneterras met 2 luie stoelen. Onderin de boot een slaapvertrek met 3 kompartimenten met aan weerskanten 3 slaapplaatsen, 1 bovenbed en dubbel onderbed afgescheiden door een gordijntje. Dan een badkamertje met toilet, douche en mandybak. We hebben een 4-koppige bemanning en een gids. Jaja, we houden heel wat volk van de straat! Dit zou ook super zijn voor een trip met the kids. Er wordt uitstekend gekookt aan boord en zeer gevarieerd. We eten  gebakken vis, garnalen, gefrituurde koekjes van zoete aardappel, gado-gado, tempeh, macaroni en natuurlijk nasi putih. Als ontbijt geroosterd brood met ei en jam plus mango en de 2e dag bananenpannenkoeken. Je hoort wel dat eten voor mij (en Tuhan Besar) heel belangrijk is in het leven! Joyce, je moet na de vakantie maar eens langskomen en VP tegen Rob zeggen, want dat goat krek d'n verkeerde kant op!
Grappig is dat met name de chineze Indonesiërs met verwondering naar mijn grote neus kijken! Zij hebben zelf een piepklein mopsneusje en uiten hun verbazing over mijn exemplaar. Het schijnt zo te zijn dat men hier zelfs aan neusvergrotingen doet. Nou, ze mogen best een stukje van de mijne hebben, dan doen we sam-sam. Slapen onderdeks is bloedjeheet, maar gelukkig wordt het tegen de ochtend wat koeler. Vanavond willen we aan dek gaan slapen en de prachtige sterrenhemel bewonderen. Het is hier zo donker dat je ontelbaar veel sterren kunt zien.
Vanochtend vroeg uit de veren om een trekking op Komodo-island te maken en de beroemde Komodo-Varanen te zien. Wie schetst onze verbazing als we in de baai een enorm cruise-schip zien liggen: De MS Volendam van de Holland Amerika Lijn. Ladingen bejaarden met grote zonnebrillen, cowboyhoeden en peperdure filmapparatuur, voorzien van een badge met het cijfer "15"  op de borst, worden met reddingboten op de kant geloosd. Gelukkig zijn wij zo vroeg dat we geen last van de invasie hebben. Ons houten vissersbarkje steekt schril af tegen zo'n oceaanreus, maar wij passen tenminste in het landschap. Op onze trekking zien we zowaar 5 Varanen. Eéntje komt over het pad op haar buik aangewaggeld en wij doen op advies van de ranger een stap opzij. Zonder ons een blik waardig te keuren waggelt mevrouw voorbij terwijl haar gespleten tong continu in en uit haar bek flitst. Varanen komen alleen hier nog voor en zijn familie van de dinosauriërs. Ze worden zo'n 2-3 meter lang en eten vlees (ook mensen als ze de kans krijgen). Gelukkig lopen er genoeg lekkere hapjes in het bos rond, want we komen een hele batterij herten, zwijnen en kippen tegen. In december leggen ze eieren, die ze aan het strand begraven net als schildpadden. Een klein percentage komt uit en de jonge Varaantjes lopen instinctief naar een boom, klimmen erin en blijven daar ongeveer 2 jaar zitten, al etend van rondkruipende insekten, spinnen, slangen etc. en natuurlijk over de rand loerend naar de toeristen. Moeder Varaan bemoeit zich niet met haar kroost. Zij houdt het 3 maanden na het eieren leggen voor gezien.
Na de trekking ontbijten en naar een prachtige snorkelplaats. Onderweg zien we dolfijnen die helemaal uit het water springen en ook 3 manta's (soort rog) die op hun rug zwemmen zodat we de witte buik in het water kunnen zien. De bemanning van de boot verbaast zich hierover: ondersteboven zwemmen is heel vreemd! Hele scholen vissen springen uit het water, achterna gezeten door roofzuchtige exemplaren. Een prachtige tocht. Ook het snorkelen is bij de Komodo's buitengewoon: zoveel soorten kleurige vissen, scholen reusachtige vissen die je nomaal alleen op grotere diepte ziet, een zeeschildpad, clownvisjes, lange kanariegele pijpvissen, zelfs een prachtige rode lionfish, te veel om op te noemen. Helemaal zout en geloogd klimmen we weer aan boord waar de koffie wacht. We zien zelfs een zeiljacht van formaat Nynke met de Zwitserse vlag hier rondvaren. Toch maar die wereldreis??
De laatste dag op de boot begint weer met een trekking van 2,5 uur in de ochtendhitte en we zien weer veel Varanen. Nog 1x snorkelen en we gaan alweer huiswaarts. Rond 4 uur komen we aan in ons volgende hotel: Golo Hilltop. Zoals de naam al aangeeft ligt dit op een heuvel met uitzicht op de haven van Labuan Bajo. Het hotel is hier opgezet door 2 Nederlandse vrouwen en we krijgen een prachtige kamer met terras, omzoomd door rode en oranje bougainville en uitzicht over de baai. Rob gaat direkt naar de duikschool (ook al in Hollandse handen) om voor 2 dagen duiken te regelen. De eerste dag gaat hij alleen en de 2e dag ga ik mee om te snorkelen bij Manta-point waar, je raadt het al, manta's te zien moeten zijn. Rob is dus vandaag (maandag) onderwater en ik ga Labuan Bajo onveilig maken. Heb de beschikking over een volle portemonnaie!

                                                    De Bintang Laut

                                                           Kapitein

                                                           Gids Vitalis maakt koffie

                                                          Het anker wordt gelicht

                                                        Eerste hulppost tussen de Varanen

                                                Dit is 'm dan....................

                                                             Brrrrrrrrr...........

                                            Reddingboot van de "Volendam"

                                               MS "Volendam"

                                              Sunset op de Bintang Laut

                                          Diner met Ikan Ketjap, Terong (aubergines) en Foe Yung Hai

                                            Rob stapt aan boord

donderdag 1 november 2012

Arak en bloedzuigers


Woensdag 31 oktober
Na een heerlijk indisch ontbijt bestaande uit nasi goreng en telor mata sapi op weg naar Ruteng met onderweg een stop bij de arak-makers. Arak is een traditionele drank, gewonnen uit de vruchten van de rasta-palm. Als we bij de "brouwerij" oftewel bamboehutje in de kampong  aankomen zit de baas torenhoog in de palmboom om de emmertjes te legen die onder de ingesneden vruchten hangen. Ter plekke van de snee druipt het vocht uit de vrucht in de emmer. Er hangen diverse emmertjes op zo'n 10 meter hoogte en de baas komt als een aapje langs de stam van de boom naar beneden met een volle emmer op de rug. Heel spectaculeir om te filmen! Voor je het weet is hij met een nieuw emmertje alweer op weg naar boven en springt lenig van de ene naar de andere palmboom zonder vangnet.......... je moet er niet aan denken dat dat een keer foutgaat, want dan zit een heel gezin zonder kostwinner. 
De vrouw maakt een houtvuur onder een aarden pot en daarin wordt het vocht gekookt. Via een holle bamboepijp wordt de stoom afgevoerd en condenseert in een jerrycan. Hoe vaker je het proces herhaalt, hoe sterker de drank. Onze chauffeur koopt een fles voor zijn zwager (jaja), die een handeltje in arak wil opzetten en wij mogen proeven. Smaakt naar Obstler zoals we op wintersport wel eens kregen toen we als beginners een steile helling niet afdurfden. Mij te sterk!
Volgende stop is een vulkanisch meer. Hier worden we opgewacht door een lokale gids die ons in 10 minuten langs een waterval wil leiden naar het meer à raison van 50.000 Roepies. Ik begin heel hard te lachen en zeg: Kom nou, voor 10 minuten???? Meteen wordt het bedrag teruggebracht naar 20.000 Rp, ook behoorlijk, maar dat vinden we okay. Het wordt me het tochtje wel! De laatste dagen heeft het aardig geregend, dus het paadje is behoorlijk glibberig en steil. Vanaf de waterval stort het water zich in een snelstromende kolkende rivier met enkele keien erin en een natte boomstam eroverheen. Help, daar moeten we overheen. Met hulp van de gids en veel kunst en vliegwerk komen we aan de overkant en baggeren door de modder naar het meer. Wehhhhh......... we hebben allebei op onze voeten een stuk of 3 bloedzuigers die met de seconde verder opzwellen. Julius bevrijdt ons van die enge beesten en het bloed loopt eruit. We zijn met onze jezus-slippers duidelijk niet goed voorbereid op deze onverwachte tocht, maar het is wel een belevenis. Het meer ziet er grauw uit en als de eerste druppels vallen zijn we bij de auto terug. Een echte tropische regenbui barst los en door de regen rijden we via een "snake-road" (weg met veel haarspeldbochten) naar Ruteng. De zusters waar we logeren staan al klaar met een paraplu en brengen ons naar de kamer. Het klooster is pas een tiental jaar geleden gesticht door een Mexicaanse Orde en vormt een opleidingsplaats voor nonnen van diverse ordes op Flores. Het wemelt er van de jonge postulanten en novicen. 's Avonds drinken we koffie met een stel jonge nonnen die goed engels spreken. Er huppelt ook een kind rond van een jaar of 2 en de meiden zijn gek met hem. Zijn ouders werken ver weg en hij logeert 4 maanden in het klooster. Hier heeft hij minstens 20 moeders die om hem heen dartelen! De volgende ochtend om half 6 is er een mis in de kapel en natuurlijk voelen wij ons geroepen om daarbij te zijn. Er wordt prachtig gezongen bij gitaarmuziek en de priester vertaalt voor ons zijn preek in het engels! We voelen ons na Sumatra weer helemaal thuis in het klooster!
Van Martijn krijgen we de 2e foto van Cucu opgestuurd. Volgens mij lijkt hij sprekend op Opa Dick.
Donderdag 1 november naar de kust via een prachtige weg door de bergen. Halverwege stappen we uit en klimmen naar een punt waar we de "spinnenweb-sawa's" kunnen zien. Vanuit een centraal punt worden de stukken land in taartpunten verdeeld en elke familie heeft recht op zo'n punt. Van bovenaf ziet het er schitterend uit. Om 2 uur arriveren we in Labuan Bajo aan zee en nemen we afscheid van onze gids Julius. Hij heeft ons heel veel oude verhalen verteld over zijn cultuur en over de achtergronden van traditionele gebruiken. Toch zijn we ook wel weer blij even "onder ons" te zijn. We slapen in een mooie Eco-lodge aan het strand en schepen ons morgen in voor een bootreis van 3 dagen naar o.a. de Komodo-Varanen. Brrrrrrrrrrrrr................

                                                        Met emmer op de rug de boom in

                                                          Arak-stokerij

                                           Lunch onderweg in Padang restaurant

                                                         Rob met hulp door de rivier

                                             Nieuwe klooster in Ruteng

                                                          Zuster Beata

                                                Spinnenweb sawa's.......

                                                        ..........met traditioneel dorp

dinsdag 30 oktober 2012

Vliegende honden, SOA en Happy Happy


Via Ende, zo genoemd omdat dit het laatste bolwerk was van de Portugezen voordat ze helemaal door de Hollanders uit Flores verdreven werden en tevens de plaats waar Soekarno in ballingschap gezeten heeft rijden we door de bergen naar de andere kant van Flores rchting het oude vissersdorpje Riung. Onderweg maken we een strandwandeling om de turkooise stenen te bewonderen die hier zomaar aanspoelen. Ze worden door de lokale bevolking verzameld en vooral gebruikt als decoratie in huis en in privé-zwembaden. Zodra ze in contact met water komen wordt de kleur diepblauw.  Als we vanuit de auto naar het strand lopen wordt er achter ons geroepen: "Misterrrrr, Misterrrrr............. "
De eerste impuls is altijd: gewoon doorlopen, want ze zullen wel iets willen verkopen. Gelukkig blijven we even later toch wachten en één van de mannen komt met iets aanlopen. Het blijkt de portemonnaie van Rob te zijn met al zijn pasjes en geld. Die is waarschijnlijk bij het uit de auto stappen uit zijn zak gevallen. Wat een eerlijkheid hier op Flores!! We zijn natuurlijk dolgelukkig en na een dikke fooi en 100x terima kasih vervolgen we onze wandeling.
In Riung logeren we bij de missiepaters. Het huis lijkt qua opzet op het Santa Anna Hospitaal: overkapte gangen langs de kamers en in het midden een dichtbegroeide tuin. Een heerlijk rotan zitje buiten voor onze kamer en gelukkig airco, want het is hier bloedheet. Elektriciteit is er alleen 's nachts, dus op rantsoen. We komen zaterdag aan en gaan zondag de hele dag opstap met een leuke houten boot met een tweekoppige bemanning en een schattig meisje, de dochter van de kapitein. Ook Julius, onze gids gaat mee. Eerst kijken we naar de "vliegende honden"  die in de mangrove-bomen aan de rand van de zee hangen te slapen. Ze worden ter vermaak van de toeristen wreed uit hun slaap gehaald door luide kreten van de bemanning. Het is een spectaculair gezicht om die "kalongs" in grote zwermen te zien opvliegen. Als dit dagelijks gebeurt zullen die beesten wel sjachrijnig worden door slaapgebrek! Daarna overboord en snorkelen. We zien koraal in de meest schitterende kleuren: helblauw, roze, geel , wit en alle gradaties daartussen. De vormen variëren van hertengewei en mensenhersenen tot uitwaaierende rokken van flamengo-danseressen. Daartussen felgekleurde schelpen die zich sluiten zodra je dichterbij komt. Tussen de wuivende grassen zwemmen rode en geelgestreepte "Nemo" visjes en we zien 2 heel spectaculaire exemplaren waarvan we de naam in de boeken van Machteld zullen opzoeken. Die houden jullie tegoed! Halverwege de tocht wordt aan het strand een vis-bbq verzorgd en we eten heerlijk geroosterde vis met groenten en rijst. Pas als wij klaar zijn gaat de bemanning eten. That's life here. 's Avonds dineren we beide keren in het lokale restaurant Murah Meriah, een echte aanrader als jullie ooit naar Flores gaan.
Maandag 29 oktober via een zeer beroerde weg al hotsend en nog net niet kotsend de bergen in. Onderweg stoppen we in het SOA-district bij een warmwaterbron met een zeer verwaarloosd zwembad erbij. De zwempartij laten we aan ons voorbijgaan, want de entourage ziet er niet uit en je zal in het SOA-district maar iets oplopen in water van 40˚. Bovendien is de achterkant van onze benen ondanks herhaaldelijk smeren bij het snorkelen toch wat verbrand, dus al met al goede redenen om snel door te rijden. Hoe hoger we komen hoe koeler het wordt. De bestemming is Bajawa op 1100 meter hoogte en we logeren in hotel Happy Happy. Dit is sinds ongeveer een jaar open en opgezet door een Nederlands echtpaar. Hij is met pensioen en zij heeft jaren horeca-ervaring op Ameland waar ze gewoond hebben. Het is een hotel met 6 kamers, lekker overzichtelijk vindt de eigenaresse en het loopt goed. 's Middags klinkt oerhollandse muziek door het huis en even later klettert de regen op het dak. 
Zijn we weer thuis soms??
Dinsdag 30 oktober staan 2 traditionele dorpen op het programma en een "alleen-voor-ons-dansvoorstelling". Eigenlijk hebben we het wel gehad met die dorpjes en in een dansvoorstelling, waarbij de bezoekers natuurlijk moeten meedansen en wij ons dus niet achter mede-reisgenoten kunnen verschuilen, hebben we al helemaal geen trek. Maar wonder boven wonder wordt het een ontzettend leuke dag. We starten in het dorp Luba en wandelen door een heerlijk koel bamboebos naar Bena. Deze dorpjes zien er veel aardiger uit dan op Sumba en bovendien word je niet belaagd door allerlei mensen die hun handwerkjes aan je willen verkopen. De dorpen liggen hoog in de bergen met prachtig uitzicht tot aan de zee toe. 's Middags de dansvoorstelling. De geplande locatie gaat niet door omdat daar iemand is overleden, dus we wijken uit naar een dorp waar de laatste 4 jaar geen optreden voor toeristen geweest is en dat is te merken. Het hele dorp is verkleed, inclusief de kinderen en ze zijn zo aanstekelijk enthousiast dat we er helemaal vrolijk van worden. Zelfs de verkleedpartij in traditionele sarong met een echt zwaard voor Rob en en haarband voor mij is een feestje. We dansen op z'n janboerenfluitjes mee tot grote hilariteit van de kinderen en krijgen sojamelk en zoete aardappelen met hete kleine visjes te eten. Zowel wij als de dorpelingen hebben een dolle middag. Tot slot gaat een halve kokosnoot met arak (lokale jenever) rond en nadat wij een slokje genomen hebben mag iedereen proeven. Als de kokosnoot bij een oud tandenloos vrouwtje aankomt slaat ze de inhoud in één teug achterover. Niet getreurd, want er is een jerrycan vol achter de hand. Behoorlijk vrolijk zoeken we Happy Happy weer op waar we op nu.nl lezen dat het kabinet in Nederland bijna rond is.
Eind goed, al goed!

                                              Riung

                                              Vliegende honden oftewel kalongs

                                             Traditioneel dorp Bena

                                            Hotel Happy Happy

                                              Dansers en danseressen

                                               Schattige meiden

                                               Het orkest

                                              Groepsfoto met Belandas

                                                4 stamhoofden op de foto met Ibu Chris

vrijdag 26 oktober 2012

Flores en Mama België


Dinsdag 23 oktober.
Vlucht naar Flores in een heel lief klein vliegtuigje over Lombok, Sumbawa met zelfs een tussenstop in Labuan Bajo op het meest westelijke puntje van Flores. We mogen even luchten en drie kwartier later zitten we al weer in de lucht richting Maumere. Het lijkt meer op een bus dan een vliegtuig, want na Maumere in het oosten van Flores gaat een handjevol passagiers door naar Timor. Wij worden opgehaald en naar Seaworld Club Resort vervoerd. Klinkt als de Efteling, maar blijkt een heel leuk resort waar we een houten strandhuis hebben met een waranda vlak aan zee. En wat is leuker dan 's avonds heerlijk in je luie stoel op die waranda naar de zee te zitten staren. De volgende dag brengen we een bezoek aan het kindertehuis van "Mama België", een Vlaamse onderwijzeres die 40 jaar geleden als ontwikkelingswerkster naar Flores trok om op de missiepost van Pater Schouten te gaan werken. Ze ging er nooit meer weg en beheert inmiddels 5 kinder-tehuizen. Nell, een volleybalvriendin van mij, kent haar goed en heeft een brief meegegeven die ik ga afleveren. Mama België blijkt niet in het kindertehuis te zijn, maar in haar huis in Maumere, dus we lopen daar brutaalweg binnen. We worden allerhartelijkst ontvangen door de inmiddels 77-jarige uitermate krasse dame, die onmiddellijk al haar bezigheden laat vallen en ons van koffie voorziet. Om haar heen huppelt een schattig indonesisch meisje, haar kleinkind. Zij heeft op Flores 3 dochters geadopteerd en die zijn inmiddels getrouwd en hebben zelf kinderen. Ze praat honderduit! Een inspirerende en leuke ontmoeting.
Donderdag een lange rit naar het westen, onderbroken door enkele tussenstops en een lunch met heerlijke vis van de met kokosnotenschalen gestookte bbq aan het strand. We logeren in een "Eco-lodge", waar alle energie via een solarsysteem wordt opgewekt. Ons huisje ligt prachtig aan een rivier met sawa's op de achtergrond. Helaas wel heel veel muggen! Vrijdagochtend vroeg uit de veren om de Kelimutu-vulkaan te beklimmen en de zonsopgang te zien boven de 3 beroemde kratermeren. 
De meren zijn ontdekt door een Nederlander in 1914 en de meren hadden toen jawel..... de kleuren rood, wit en blauw. Hoe chauvinistisch kan iemand zijn! Inmiddels zijn de kleuren diverse malen veranderd (door mineralen in het water?) en momenteel zijn ze zwart, turkoois en groenig. We vertrekken al om 4 uur 's nachts en zijn als eersten boven! Helaas is het nogal mistig waardoor de zonsopgang wat in het water valt, maar als de zon wat meer kracht krijgt lossen de nevels op en hebben we mooi zicht op de meren. We wandelen in 1,5 uur met een lokale gids via een fraaie route met zicht op de rijstvelden naar beneden en komen rond half 9 bij onze Eco-lodge terug, waar we ontbijten met noodlesoep. 
We doorkruisen met onze privé-chauffeur Julius in enkele dagen heel Flores, zodat we een goed beeld van het eiland krijgen. Flores is veel groener en ook toeristischer dan Sumba. We zien volop mango- en avocadobomen, kemirienoten, passievruchten en ook de speciale rastapalm oftewel "Bob Marley tree", waar de locals "arak" van stoken, een speciale sterke jenever. Wij houden het voorlopig toch maar bij Bintang!

                                              Vliegtuig naar Flores

                                            Onze waranda in Seaworld Resort

                                            Vissersdorp Wurung op palen

                                             Op de koffie bij Mama België en Cucu

                                              Vis op de bbq aan het strand

                                             Ons huisje aan de Eco-lodge

                                               Kratermeren van de Kelimutu-vulkaan

                                                            Bob Marley tree

                                                  Sawa's onderweg