ZOMER-storm, een nieuw fenomeen??

Dinsdag 28 juli.

We liggen inmiddels 3 dagen in de haven van Fécamp en laten, diep weggedoken in de buik van onze Nynke, stormwinden tot 52 knopen!! (BF 10) over ons heen razen. De boot rukt van links naar rechts, hangt kreunend in de touwen, die Kapitein Rob met dubbele knopen en strikken heeft vastgesjord. Regelmatig vliegt een striemende regenvlaag over de dektent die we uit voorzorg hebben opgezet en even later breekt de zon weer door en lijkt het rustiger te worden. Maar die rust is bedrieglijk, want de boten zetten zich al weer schrap voor de volgende fluitende vlaag. Bootburen maken van de kleine adempauze gebruik hun kostbare bezit nog wat vaster te sjorren, een extra spring te plaatsen of nog wat dempende stootkussens op te hangen. Als er weer een ruk van 45 knopen over komt duikt ieder schielijk weg in het vooronder, waar het zo mogelijk nog harder deint en schommelt als buiten. Fécamp heeft een open haven, direct verbonden met de zee, en de zuidwester storm staat precies op de ingang, wat natuurlijk voor veel onrust zorgt in de havenkom. Lopen op dek betekent goed uitkijken voor onverwachte windvlagen die de Nynke van links naar rechts rukken, koken is een soort acrobatiek in Circus Renz en slapen een aanslag op je evenwichtsorganen. Maar alles went……..

Even chronologisch:

Op woensdag 22 juli, daags na de motorpech, vertrekken we om 5.30 uur uit Le Havre richting St Vaast in de buurt van Cherbourg. Het weer is prima, helder met goed zicht. We passeren onderweg tankers en cargo-schepen, die liggen te wachten tot ze in Le Havre terecht kunnen. Onze AIS-apparatuur bewijst weer eens goede diensten, want we kunnen de kenmerken van deze schepen op het scherm inzien. Zo weten we al op afstand of zo’n schip stilligt of vaart, een heel belangrijk gegeven! De motor moet regelmatig bijgezet worden en doet prima werk. Rond 15.30 uur bereiken we de getijde-haven van St Vaast. Het is vloed, dus de sluisdeuren staan open en we kunnen meteen binnenvaren. We vinden een mooie plek en gaan er op uit om oesters te kopen, want St Vaast heeft de lekkerste oesters van heel Frankrijk!!

Donderdag.

De weergoden zijn ons dit jaar niet goed gezind, want de verwachting is dat de straffe westenwind aanhoudt en in de loop van de zondag fors aantrekt tot stormkracht. We besluiten de Kanaaleilanden te vergeten, want met een onbetrouwbare motor tegen de wind in is gekkenwerk. Komende zaterdag lijkt een goede dag om met noordwesten wind mee in één keer naar Fécamp te zeilen en daar onder te duiken voor de te verwachten storm. We halen de fietsen tevoorschijn, want nu is het weer nog zonnig en droog, wel met flinke wind, maar toch goed fietsweer. We maken een tocht naar het havenstadje Barfleur via een mooie fietsroute van de VVV en doen ons daar te goed aan een crêpe sucre/croque monsieur met een heerlijk bakje koffie. Een prima dagje!

Vrijdag.

Regen, wind, af en toe een opklaring. Lezen, op de fiets naar de super-U om in te slaan en ’s middags een fietstocht door het binnenland richting St Mère Église. Dit doel halen we bij lange na niet, want halverwege worden we overvallen door een fikse regenbui. De lucht ziet zo grijs dat we besluiten om te keren en via de vlakke kustweg terug te fietsen. Nat maar voldaan komen we terug aan boord en maken alles in gereedheid om de volgende dag de 63 mijl naar Fécamp te gaan afleggen.

Zaterdag.

De sluisdeuren van St Vaast sluiten vandaag om 7 uur ’s morgens, dus we zorgen dat we half 7 uitvaren. De wind is gunstig, WNW, en niet al te hard. Vol zeil en fok, dat gaat lekker. Naarmate we ons verder van St Vaast verwijderen worden de golven steeds hoger en de wind steeds vlageriger. Eerst maar een rif in het grootzeil. De boot ligt rustiger, maar geen weer om lekker een bakkie koffie uit de thermosfles in te schenken. Ook de fok wordt half ingehaald en toch maken we gemiddeld 5-6 knopen ondanks deels tegenstroom. Een pleziertochtje is het wederom niet! De golven zijn wel 2-3 meter en Fécamp is nog ver. Pas tegen een uur of 3 wordt de wind rustiger, de golven nemen wat af en een zonnetje breekt door. Met de stroom mee vliegen we de haven van Fécamp binnen, waar nu toch een windkracht 6 staat, en met hulp van een hele batterij bootburen worden we om  17.30 uur veilig vastgemaakt aan de steiger. Biertjuhhhhhh…………..

Zonsopgang buiten St Vaast

Zondag

STORM. Windsnelheden tot 48 knopen!! Nog nooit meegemaakt. Gelukkig liggen we veilig en ik ga hier voorlopig niet weg!! 

De windmeter zou nog verder oplopen!

Dreigende lucht boven Fécamp

Maandag.

STORM. Windsnelheden tot 54 knopen!! Kan het nog harder??

Oom Ruud stuurt foto’s van omgewaaide bomen in Bergen, dus Nederland zucht ook onder de storm. Het moet toch een keer zomer worden?? We maken van de gelegenheid gebruik om de Distillerie Bénédictine in Fécamp te bezoeken waar de vermaarde likeur Bénédictine gebrouwen wordt. In de 16e eeuw zochten monniken kruiden op de naburige klippen en brouwden een heerlijke likeur. Het oude recept raakte verloren, maar werd in 1863 herontdekt door de wijnhandelaar Alexandre le Grand. Deze slimme zakenman liet de likeur onder de naam Bénédictine registreren en verdiende er zoveel geld mee dat hij een prachtig paleis liet bouwen waar de distilleerderij in gevestigd is. We dwalen door de prachtige zalen van het paleis en krijgen een rondleiding in de kelders waar vele eikenhouten vaten Bénédictine liggen te rijpen. Tot slot hoort bij ons toegangskaartje het proeven van een glaasje met het goudgele vocht, dus we zitten hier om 11 uur ’s morgens al aan de likeur. Wat een beetje zomerstorm al niet vermag……

Distillerie Bénédictine

De monnik brouwt z'n likeur

Vaten vol Bénédictine

Toch maar een flesje meenemen?

Dinsdag.

Vandaag nog echte storm, maar morgen wordt het beter. Dan kijken of we naar St.-Valery-en-Caux kunnen komen en de eerste 2 weken van augustus nog een vakantiegevoel kunnen ontwikkelen. Geen boot is de laatste 3 dagen de haven in of uitgevaren, alleen 2 Engelse patrouille-vaartuigen kwamen gister binnen. Vanmorgen waren ze ineens foetsie, dus we prezen al de moedige matrozen die bij windkracht 9 het ruime sop gekozen hadden, maar wat een desillusie….. We hebben ze net gespot: ze liggen hierachter in het dok. Watjes!!!

Gered door Notre Dame du Port.

Zaterdag 18 juli vertrekken we rond 1 uur op ons dooie gemak richting Fécamp. Het is heerlijk weer, maar zoals gebruikelijk wind tegen, dus een beetje zeilen met veel motor bij. Even na zessen varen we Fécamp binnen waar ons een ruime keus aan ligplaatsen wacht. Na ons stroomt de haven razendsnel vol en becommentariëren wij onder het genot van een biertje de aanlegkunsten van de binnenlopers.

Zondag bezoeken we bekende plekjes, halen onze emailpost op bij het Office de Tourisme waar gratis Wifi is, kopen lekkere tongetjes bij de plaatselijke visboer en flaneren in het zonnetje langs de boulevard.

Omdat de wind ongunstig is voor een rechtstreekse tocht zeilen we maandag eerst naar Le Havre om van daaruit de oversteek naar St Vaast te maken. We leven mee met onze boorburen uit Fécamp, die gelijk met ons vertrokken richting Ouistreham, maar door motorproblemen in Le Havre strandden. Monteur aan boord en 2 dagen gedwongen wachten op een nieuw onderdeel. Wij vertellen uiteraard over onze motor-problemen 2 jaar geleden en prijzen ons gelukkig dat de motor loopt als een zonnetje. Omdat we al bijtijds in Le Havre zijn bezoeken we de Église St-Joseph, een 20e eeuwse betonnen kerk die er aan de buitenkant niet erg appetijtelijk uitziet. Het ontwerp is van de architect Auguste Perret, die ook verantwoordelijk is voor de herschepping van het in het oorlogsgeweld verwoeste stadscentrum. Binnen ondersteunen 4x4 pilaren de opengewerkte achthoekige toren boven het altaar. Het licht dat door de met gekleurd glas ingelegde betonstenen naar binnen straalt is sprookjesachtig. Een adembenemend interieur! We branden een kaarsje bij Maria voor een behouden vaart en gaan vroeg naar bed.

Maandag half 5 gaat de wekker en in een miezerige regen zonder al te veel wind vertrekken we naar St Vaast. St Vaast is een getijde-haven, dus je kunt er alleen rondom hoog water invaren. We moeten zorgen dat we vóór 4 uur binnen zijn, dus flink doorvaren. Het eerste uur in het donker volgen we de aanloop-route van de grote zeeschepen, die onophoudelijk in en uitvaren. Net als we deze vaarweg willen oversteken begint de motor te haperen. Het zal toch niet………….

Sputter-prrrrrrr-zsssssssssss-sputter- prrrrrrrrrrrrrrrrr-………………………….. 

Opnieuw starten. Broembroem-sputter-prrrrrrrrrrrr-………………………………………… 

Oh neeeeee, zou Coen zeggen. Toch niet weer!! De motor geeft geen sjoege, er is nauwelijks wind, het is nog donker, de regen miezert in de kuip en we drijven stuurloos naast een drukke vaarweg. Lekker weg uit de sleur van alledag…………Rob roept de kustwacht op via de marifoon en vraagt assistentie. We krijgen het advies het anker uit te gooien en vanuit Honfleur zal een reddingsboot uitrukken om ons te helpen. Het anker houdt gelukkig en we liggen naast de vaarweg waar we het ene na het andere cargo-schip voorbij zien stampen. Gelukkig is de zee rustig en de wind zwak, dus we nemen een kopje koffie uit de thermoskan voor de schrik. Na 40 minuten verschijnt de reddingboot „ Notre Dame du Port”, bemand door een stuk of 6 koene redders in oranje pakken. Ze roepen ons toe het anker op te halen en werpen ons een lijn toe zodat we de sleeptros kunnen binnenhalen. Zo varen we op sleeptouw rond 8 uur ’s morgens Le Havre weer binnen, van waaruit we 3 uur geleden vertrokken. Notre Dame neemt ons gezellig langszij en ze legt ons perfect aan de steiger vast. Een oranje redder fröbelt nog een mooie pannenkoek van onze lijn op het voordek en na het regelen van de verzekeringszaken zwaaien we onze redders met veel „Merci’s beaucoups” uit. Via de havenmeester een monteur gebeld die om 10 uur aan boord komt. Een hele gezellige fransman, die een klein woordje engels spreekt. Hij is er al snel achter dat het weer de „bacterie-proppen” zijn die de brandstofleiding verstoppen. Dat is balen: de tank is uitgebreid nagekeken en schoongemaakt in Lelystad, een bacteriefilter geplaatst, speciale vloeistof toegevoegd tijdens elke tankbeurt en nog is het probleem niet over! De monteur blaast de leiding door met perslucht en vertelt dat hij hetzelfde probleem heeft gehad met zijn bateau. Uiteindelijk is de hele tank eruit gehaald en op de wal gecleaned. Dat grapje kost minstens 10 dagen. Hij verwacht echter geen nieuwe problemen de komende tijd, want er zat niet veel vuil in. De rest van de dag hebben we nodig om bij te komen en uit te leggen aan onze bootburen dat ook wij problemen met de motor hebben gekregen. Gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen.

Morgen een nieuwe poging om naar St Vaast te komen. Hopelijk blijft het gebrande kaarsje ons beschermen! Zoals Martijn altijd zegt: Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. En da’s maar al te waar……..voorlopig heb ik buikpijn als we motoren!

Passerend cruiseschip in de haven van Le Havre

De reddende engel arriveert

Veilig achter de dikke kont van Notre Dame

Bezorgde blik van Kapitein Rob

Weer terug in de haven

Afrekenen!

Kunstige pannenkoek van onze redders

Église St Joseph

Kijkje omhoog in de toren

Quatorze Juillet

Maandag 13 juli half 7 op en om 7 uur vertrek naar Duinkerken. Harde wind en golven precies tegen, bewolkt, koud, kortom niet bepaald een plezierig tochtje. Dit traject staat altijd garant voor kommer en kwel, maar na het fantastische weekend met de „Ouwe HAP” kunnen we een stootje hebben. Geen rustig bakkie koffie onderweg, maar in de „overlevingsstand”. We zijn blij als we om 12.30 uur in Duinkerken arriveren. 
’s Middags boodschappen doen voor 2 dagen, want morgen is het Quatorze Juillet en zijn alle behoorlijke winkels gesloten.

Dinsdag.

Heerlijk uitslapen, ontbijten met een zachtgekookt eitje en de stad in om te zien of er iets te vieren valt. Onze oom Ruud geeft altijd een klein geschiedenislesje bij de verhaaltjes op zijn blog, dus hierbij kan ik niet achterblijven! Quatorze Juillet is de dag dat de Franse revolutie begon in 1789 met de bestorming van de Bastille (staatsgevangenis) in Parijs door het door hongersnood getergde gepeupel. Jawel…….. 
In Duinkerken, zoals in zoveel Franse plaatsen, wordt deze dag gevierd met een kranslegging bij diverse monumenten voor gevallen soldaten in dienst van La Patrie. Op de markt vindt de eerste kranslegging plaats bij het monument voor gevallenen uit al lang vergeten oorlogen door de burgemeester, herkenbaar aan een rood-wit-blauwe sjerp, en diverse hotemetoten van Marine, Marechaussee en Brandweer, rinkelend van de medailles en voorzien van indrukwekkende petten en „De Gaulle hoedjes”. Vaandels in prachtige kleuren, gedragen door soms stokoude mannetjes, flankeren het gebeuren en brengen een stijlvolle groet. Het geheel wordt vakkundig in goede banen geleid door een soort gorilla in pak met 2 grote zwarte paraplu’s in de hand voor het geval dat en uitgerust met een zeer volumineuze stem waarmee hij de aangerukte fanfare commando’s geeft. Volgens Rob typisch een ex-sergeant! Op zijn kreet „Hymne Nationale” wordt het Franse volkslied aangeheven. Niet onverdienstelijk, moet ik zeggen. Na de kranslegging marcheert het muziekkorps voorop, gevolgd door de vaandeldragers met in hun kielzog de hotemetoten en zo te zien de voltallige gemeenteraad naar een volgend monument voor de gevallenen uit beide wereldoorlogen. Ook hier weer het ritueel van kranslegging en het „Allons enfants de la Patrie”. Daarna een defilé van zware politiemotoren en brandweer-materieel, zowel hedendaags als uit vervlogen tijd. Tot slot paraderen de hotemetoten in colonne naar het prachtige stadhuis, waar hen vermoedelijk een hapje en een drankje wacht. 
We lezen in de boekjes dat op vele plaatsen de avond van Quatorze Juillet op straat gevierd wordt met grote buffetten aan lange tafels en vrolijke dansmuziek, maar daar kunnen wij in Duinkerken niets van ontdekken. We behelpen ons dus maar met een biertje op een halfleeg terras en vanaf de boot genieten we ’s avonds wel van een groots vuurwerk.

Woesdag.

Om half 5 gaat de wekker want het tij is meedogenloos en schrijft voor dat we om 5 uur moeten vertrekken richting Boulogne. Het is weer hotsen en klotsen (gelukkig nog net niet kotsen!!) om tegen de wind in naar het zuiden te varen. Maar…… voor donderdag is oostenwind beloofd, zodat we dan de langere tocht naar Dieppe kunnen maken. We varen met enkele andere boten samen en dat helpt wel. Als zij het uithouden, waarom wij dan niet! De motor draait overuren deze vakantie. Bij Cape Gris Nez, na een heel onstuimig stukje zee, gaan we de bocht om en wordt het water wat rustiger. Maar miezerige regen en slecht zicht maken er geen pleziertochtje van. Om 13.00 uur zijn we blij dat we de haven van Boulogne invaren. Tijd voor een zeemans-dutje!

Donderdag

Zoals beloofd oostenwind, maar helaas erg weinig! Weer om 5 uur weg met een aantal lotgenoten, maar deze keer een heel glad zeetje met nog wel matig zicht, maar het is zo rustig dat Chrismatroos al varend een heerlijk ontbijt maakt van gebakken eieren met champignons en een dampende kop koffie. Dan is zo’n trip heel relaxed. Tegen elven breekt de zon door en rustig zeilend met motor bij is het zelfs mogelijk een boek te lezen tijdens het varen. Hier knapt een mens van op! Reeds om half 2 lopen we de haven van een zonovergoten Dieppe binnen waar we ruime keus hebben uit ligplaatsen. In de zon op je eigen achterdek met een drankje en een boekje: daar doe je het voor. Vrijdag een rustdag na al die vroegertjes en zaterdag door naar Fécamp. We hebben al ontdekt dat een maaltje mosselen met frites in Frankrijk €12.50 kost terwijl we er in Belgiē €24.00 voor betalen. 
Dat wordt dus uit eten morgen!!

Fanfare

Hotemetoten

Kranslegging

Defilé

Markt in Dieppe

Haven in Dieppe

Bootschouw door "De Ouwe HAP"

Na een vliegende storm op woensdag en een easy trip op donderdag naar Nieuwpoort ligt de Nynke in vol ornaat met nieuwe vlag gereed om de komende 3 dagen onderdak te bieden aan „De Ouwe HAP”. HAP staat voor HuisArtsen met Pensioen en is opgericht in het voorjaar van 2014 toen Hans en Joost als pensionado’s Chris gezelschap kwamen houden. Tezamen met de echtgoten vond de oprichtingsvergadering plaats op Schiermonnikoog en sindsdien zien we elkaar geregeld onder het genot van een zelfbereide maaltijd met heerlijke wijntjes en af en toe een klein glaasje whisky. De laatste keer hebben we afgesproken elkaar in Nieuwpoort te treffen op vrijdag 10 juli. Nynke is met bemanning reeds donderdag in de haven gearriveerd en vrijdagmiddag komen de andere 4 Ouwe Happers aan. Ze installeren zich in een hotelletje in Nieuwpoort Bad en fietsen naar de haven waar we gezessen aan boord van de Nynke onder het genot van diverse biertjes/wijntjes/kopjes thee de laatste nieuwtjes uit Maas & Waal uitwisselen. Het is prachtig weer en we eten ’s avonds buiten op het terras van het clubhuis van de jachtvereniging.

Zaterdag opnieuw stralend weer en een mooi windje om de Happers mee te nemen op een tochtje met de Nynke buitengaats. De zee is onstuimig en een enkeling wordt wat bleek om de neus, maar    men is zeer onder de indruk van het teamwork dat de familie Maas tijdens dit zeiltochtje ten toon spreidt. Rond 3 uur keren we terug in de haven, de bleke snoetjes krijgen weer kleur en stokbrood met kaas en boerenpaté van de plaatselijke charcuterie wordt aan boord geserveerd.

Rob en Hans gaan een rondje fietsen terwijl Joost, Gerrie en Chris Anke begeleiden die zowaar in zee gaat zwemmen. Het is druk aan het strand en de watertemperatuur is rond de 19º, dus goed te doen. Rob en ik willen de Ouwe Happers trakteren op gebakken rogvleugel, een soort vis die in Nederland zeer ongewoon is maar in België bij elke visboer te verkrijgen is. ’s Morgens hebben we de vis ingekocht en in ons ijskastje koel gehouden. Terwijl de gasten heerlijk in de avondzon aan dek zitten bakt Rob in onze kombuis de roggen. Het zijn zulke grote exemplaren dat er per koekenpan maar 1 halve vleugel inpast. Dus met 2 pitten de 6 halve vleugels in 3 etappes bakken en in de oven warm houden. Daarbij een salade en spaghetti met pesto en zeekraal. Voorwaar, een uitstekend maal. De loftuitingen zijn dan ook niet van de lucht en de roggen gaan schoon op. Gek, dat in Nederland deze vis zo onbekend is! Na een heerlijk kopje koffie met Côte d’Or chocola vertrekken de vier op hun fiets richting Nieuwpoort Bad, waar tot slot van deze heerlijke zomeravond een daverend vuurwerk losbarst.

Zondag is het weer omgeslagen en worden we gewekt door druilerige regen. Om half 10 belt Joost: verzamelen op het marktplein van Nieuwpoort rond half 11 voor een kop koffie. Onder een grote parasol tegen de druppende regen genieten we van Belgische koffie met plakje cake en kijken onderwijl naar de opbouw van een podium met wapperende paarse tent voor het Middeleeuwse Festival, dat vanmiddag en vanavond hier plaatsvindt. De opbouw verloopt niet geheel zoals gepland en wij zitten eerste rang bij deze voorstelling. Het weer is dermate triestig dat de vier besluiten richting huis te vertrekken. We hebben prachtige dagen gehad en genoeg is genoeg. Er wordt roerend afscheid genomen en na veel welgemeende „goede vakantie” wensen gaat ieder zijns weegs. Kapitein en matroos bezoeken ’s middags het Middeleeuws spektakel dat ondanks het vertrek van het grootste deel van De Ouwe Hap gewoon doorgang vindt en bereiden zich geestelijk en lichamelijk voor op de tocht naar Duinkerken die voor morgen gepland staat.

De Ouwe HAP aan boord

Joost en Hans op de uitkijk

Laatste dag.........

Middeleeuwse band

Rogvleugels

Toeteraars vanaf balkon stadhuis Nieuwpoort

NAAR DE ZUID.......

In juni 2015 heeft Rob met zeilbroer Ruud de Nynke al naar Middelburg gevaren. Nynke heeft afgelopen jaar voor het eerst overwinterd in Numansdorp ipv Lelystad. Numansdorp is een leuk klein haventje aan het Hollands Diep tegenover Willemstad op maar een uur rijden vanaf Puiflijk. Hier is Nynke heerlijk in de watten gelegd en werden kleine oneffenheden bijgewerkt. Stralend ligt ze op ons te wachten als we zondag 5 juli rond half 7 `s avonds aan boord komen. Martijn heeft ons naar Den Bosch gebracht omdat uitgerekend die ene zondag in het jaar dat de familie Maas met de trein reist, het spoor tussen Nijmegen en Den Bosch gestremd is wegens werkzaamheden. Toch goedgemutst treinen we vanaf Den Bosch naar Middelburg via het ons welbekende Krabbendijke en lopen vanaf het station naar de boot. Alle spullen zijn al eerder aan boord gebracht, dus nu een kwestie van kleren opbergen, hapje eten bij de Italiaan en naar bed.

Maandagochtend op een holletje naar de bakker om op tijd te zijn voor de brugopening van 9 uur. We varen met verschillende schepen in de „blauwe golf” en alle bruggen tussen Middelburg en Vlissingen gaan spontaan voor ons open. Op de Westerschelde staat een behoorlijk vlagerige wind en plots valt onze windmeter uit. Potverdorie, net nog een nieuwe meter geplaatst in Numansdorp omdat we er vorig jaar ook problemen mee hadden. Gelukkig zijn we al om 11 uur in Breskens en Rob loopt meteen naar een monteur om het euvel te verhelpen. Het is spitsuur voor klusjes aan boord en de monteur belooft eind van de dag in ieder geval even te komen kijken. Wij willen dinsdag al vroeg weg naar Blankenberge, want vrijdag 10 juli hebben we een afspraak met „De Ouwe Hap”, een stel collega-huisartsen van Chris, om gezamenlijk het weekend door te brengen in Nieuwpoort. De monteur komt om 8 uur `s avonds en laat zich door ons in de mast hijsen. De draad van de windmeter, die door de mast naar beneden loopt, moet vervangen worden maar zit muurvast. Probleem! Wat nu …….

Morgen staat de agenda van de aardige monteur tjokvol, maar gelukkig heet zijn dochter Nienke, alleen iets anders gespeld dan de naam van onze boot, wat veel goodwill kweekt. Hij belooft morgenvroeg om half 8 bij ons een poging te doen de meter te repareren.

Dinsdag.

Klokslag half 8 staat de Zeeuw voor de deur en gaat opnieuw de mast in. Geen beweging te krijgen in de draad van de windmeter. Dan uit nood geboren de oplossing buitenom gezocht. Vanaf het puntje van de mast via de zijstag wordt de draad naar de kuip beneden geleid en aan de meter aangesloten. Gelukkig, hij doetut!!! Wij superblij en de monteur rekent een schijntje voor al die uren werk. Ons Zeeuwen bent gelukkig ook zuunig bij het declareren…………. Wij bedanken hem hartelijk en vertrekken uiteindelijk  om 10 uur richting Blankenberge. Wind pal tegen, maar stroom fors mee. We varen op de motor en vliegen Zeebrugge voorbij, waar het heel rustig is met scheepvaart. Daarna een stukje gezeild omdat we anders bij eb in Blankenberge arriveren. Je hebt dan kans dat het waterpeil in het toegangskanaal nog te laag is en dat we vastlopen, dus we doen het kalm aan. Rond half 2 varen we Blankenberge binnen en we liggen nog niet in de haven of de wind trekt (zoals voorspeld) fors aan en er verschijnen schuimkoppen op het water. Net op tijd binnen!! De windmeter doet het trouwens weer fantastisch en wij hebben lekker de tijd om Blankenberge te verkennen en ons langs het strand te laten uitwaaien. We blijven morgen ook hier, want de voorspellingen voor woensdag zijn storm en regen. Donderdag wordt beter en het weekend belooft super te worden!