The beautiful Isle of Wight

Vrijdag de 18e juli dan toch naar Portsmouth. Samen met een stelletje Nederlandse toerzeilers laten we begin van de middag het schattige Littlehampton achter ons en het eerste stuk hebben we frisse tegenwind. Na 2 uur kruisen en weinig vorderingen valt de wind weg en moeten we de motor bijzetten om een flinke kaap te ronden waarna de koers qua wind veel gunstiger ligt. Portsmouth is al van verre zichtbaar dankzij zijn speciale moderne 170 meter hoge Spinnaker Tower. Veerboten varen af en aan, dus het is flink uitkijken geblazen als we het laatste stuk naar de haven varen. Bovendien liggen in het water verschillende oude verdedigingsforten waar we tussendoor slalommen. Samen met de andere Nederlanders duiken we de eerste haven in tegenover Nelson’s vlaggenschip de „HMS Victory” waarmee hij de slag bij Trafalgar won. De havenmeester vertelt dat er morgen markt is in de stad waar je goedkoop kunt inkopen. De weersvooruitzichten zijn uitstekend, dus we willen zo snel mogelijk door naar Wight.

Zaterdag om 3 uur `s middags onder een stralend zonnetje met een kalm oosten windje naar Cowes, een bekende jachthaven aan de noordkant van Wight. Hoe dichter we Cowes naderen hoe drukker het wordt. Motorbootjes, zeilschepen, veerboten en zelfs enorme cruiseschepen krioelen door elkaar heen. Vanuit Southampton, dat tegenover Cowes op het vasteland ligt vertrekken met regelmaat grote containerschepen en die mengen zich ook nog eens in de drukte. Heelhuids bereiken we Cowes, maar nu nog een ligplaats zien te krijgen. Er zijn verscheidene jachthavens, maar de één na de ander geeft „VOL”. Goede raad is duur. Begin van het weekend, stralend weer, we hadden het kunnen weten. Voor Kapitein Rob is terugvaren  naar Portsmouth geen optie en hij legt brutaalweg zijn boot tegen een ander schip aan in Shepard`s Warf Marina. We zijn nr 3 op rij en liggen ingeklemd tussen de Solent Cat, een grote plezierboot voor dagtochtjes en de dikke billen van „Big Bottom Girl”, een zeilschip met een dikke kont, bemand door 4 kerels. Recht tegenover ons legt elk uur een reusachtige Ferry vanuit Southampton aan en even verderop gaat elke 10 minuten met veel geratel een kettingpont naar de overkant. Door de wisseling van de getijden is het water in de riviermond waar Cowes aan ligt constant in beweging, dus rustig is het plekje niet te noemen, maar er is de hele dag wat te zien. Boten varen af en aan, cruiseschepen komen voorbij, het laden lossen van de Ferry en zeilscholen die met een sleep van wel 10 kleine bootjes de zee op varen. Alle kinderen dragen helmpjes, prima hoor! We kijken onze ogen uit en dineren heerlijk aan boord met al dat gedoe in onze achtertuin. Dit deel van Engeland ziet er veel welvarender uit dan de grijze havensteden waar we tot nu toe gelegen hebben. In Ramsgate liggen de veerboten sinds de opening van de Kanaaltunnel stil wat natuurlijk ten koste van de levendigheid in zo`n stadje gaat. In Dover spuit geen enkele hovercraft meer met veel geweld de haven uit, terwijl het in Cowes dankzij het toerisme een drukte van jewelste is. De weekenden moet je hier niet zijn, maar door de week is het geweldig. Elke dag wel een zeilrace op de Solent, zoals het water tussen Wight en het vasteland heet. Op het mooiste punt van Cowes aan het water staat een oud kasteeltje, waar het Royal Yacht Squadron gevestigd is, de meest exclusieve zeilclub van Engeland. Op het terras staan blinkend gepoetste kanonnen waarmee de startschoten van de vele zeilraces gegeven worden. Er staat ook een bord met de waarschuwing: Pas op, hier kan elk moment een kanon afgaan! Cowes is een reuze gezellig stadje met een mooie boulevard, zodat je een heel eind langs de zee kunt lopen. We zetten eindelijk de fietsen in elkaar en maken een mooie tocht dwars door het binnenland van Wight met toch behoorlijke klimmetjes en snelle afdalingen. Het bevalt ons hier uitstekend en hoewel er genoeg plaatsen vrijkomen in de binnenhaven blijven we mooi aan de buitenkant op ons unieke plekje liggen. We schuiven wel steeds verder op naar de kant omdat onze buren achtereenvolgens vertrekken, maar het uitzicht blijft fantastisch. Ook „Big Bottom Girl” kiest het zeegat, dus we liggen wat meer te schommelen maar dan slaap je extra lekker.

Het weer wordt steeds tropischer en pas op dinsdag trekken we 10 mijl verder richting Yarmouth, onze springplank om straks de oversteek aar Cherbourg te maken. Er is geen wind, het is bloedheet en met de stroom mee drijven we toch met een snelheid van 3,5 knoop richting Yarmouth. Daar worden we vriendelijk ontvangen door de havenmeester in zijn snelle rubberboot en hij wijst ons een prima box. Hier kunnen we rustig bijkomen van al het geweld in Cowes. Wel moeten we uiterlijk vrijdag wegwezen, want dan verwacht de havenmeester grote drukte ivm een zeilevenement hier. Geeft niet, we zijn toch van plan om donderdag de oversteek naar Frankrijk te wagen. Yarmouth is een schattig klein stadje met allerlei winkeltjes en eethuisjes. Woensdag maken we een fietstocht richting „The Needles”, een paar rotspunten met een vuurtoren op het meest westelijke puntje van Wight, die we op weg naar Cherbourg moeten passeren. Wight is een prachtig wandeleiland met glooiende hellingen, korenvelden, pittoreske huisjes en forten uit de Victoriaanse tijd. `s Middags loopt ook het clubje Nederlandse toerzeilers in de haven binnen. Via  BBC news volgen we de dramatische gebeurtenissen in Nederland rond het verongelukte vliegtuig van Malaysian Airlines, dat boven Oekraïne uit de lucht is geschoten. Een dag van nationale rouw is afgekondigd en we zien de eerste slachtoffers van het ramptoestel op luchthaven Eindhoven aankomen. Ook hier wordt uitgebreid aandacht aan het drama besteed.

Morgen willen we rond 9 uur vertrekken om met gunstig tij „The Needles” te passeren en de oversteek naar Cherbourg te maken. Het belooft een rustige dag te worden met veel zon en weinig wind. De tank zit vol, dus de motor kan bijdraaien want we moeten gemiddeld 6 knopen per uur halen om voor donker aan de overkant te zijn. Nog even onze laatste 6 pound stukslaan en we zijn zover!

Zwanen in Littlehampton

Spinnaker Tower in Portsmouth

Haven Portsmouth met lichtschip

Dikke kont!

Cruiseschip passing by

Gezicht op Cowes bij wegvaren

Yarmouth

The Needles

Van Dover tot Littlehampton.

Vrijdag 11 juli zeilen we met noordenwind naar Dover. Het is een zwaarbewolkte dag en onderweg komt in volle vaart een douaneboot langszij om te vragen waar we heen gaan. Onze antwoorden zijn bevredigend en de mannen hoeven deze keer het schip niet te inspecteren. Achter een grote Ferry aan varen we via de oost-ingang de grote voorhaven van Dover binnen en krijgen in de Marina een prima plek toegewezen. De volgende dag zowaar een zonnetje en we maken een prachtige wandeling over „ The white cliffs of Dover”  naar de vuurtoren die op de rotspunt staat. Van bovenaf hebben we zicht op de haven waar werkelijk elke 5-10 minuten een veerboot aankomt of vertrekt. In de vuurtoren is een tearoom en als rechtgeaarde Engelsen bestellen we tea and scones. De thee wordt geserveerd in een echt theepotje en we krijgen er prachtige gebloemde kopjes bij. Het klaprozen-behang en de oude prenten aan de muur zorgen voor een Brits sfeertje. `s Avonds valt net voor het begin van de wedstrijd Nederland-Brazilië de stroom uit! Shittttttttt…… Als een haas de stad in en een kroeg zoeken waar tv gekeken wordt. Als we binnenstuiven is het al 2-0 voor Nederland en gelukkig vinden we nog een vrije stoel in de drukte. Biertje erbij en genieten! Wat zijn ze goed!! Geheel voldaan zoeken we na de match onze boot weer op, waar de lampen inmiddels weer branden. De volgende dag slechte wind, dus naar de havenmeester voor een extra nachtje. Dat kan maar dan moeten we wel verkassen naar het dock. Dat is op zich niet zo`n probleem, maar je kunt alleen vertrekken vanaf 4 uur vóór tot 4 uur na hoog water, want daarna gaan de deuren dicht. Dan te weten dat hoog water op maandag 14 juli valt om 1 uur `s nachts, dan snap je dat we niet „amused” zijn. Dat wordt een vroegertje! De rest van de dag besteden we aan een bezoekje aan het beroemde Dover Castle. Dit kasteel bevat een uitgebreid ondergronds gangenstelsel  in de krijtrotsen, van waaruit in mei 1940 de operatie werd geleid om militairen vanaf het strand van Duinkerken, waar ze in de val zaten, naar Engeland te evacueren. Al het varend materieel, zowel beroeps als pleziervaartuigen, werd geronseld voor deze operatie. We krijgen een rondleiding en zien de commandoposten en mooie ouderwetse telefooncentrales in de ondergrondse bunkers. Ook was er een echt hospitaal in dit gangenstelsel gevestigd met een zeer primitieve operatiekamer waar om de haverklap de stroom uitviel. Zeer de moeite van een bezoekje waard. `s Avonds de laatste voetbalwedstrijd, eindelijk rust!

Zoals gezegd maandag 14 juli om half 5 op en rond 5 uur uitgevaren. Het is al licht en het belooft een mooie zonnige dag te worden met matige noordwesten wind. Dat kunnen we gebruiken, want we willen vandaag naar Eastbourne, zo`n 45 mijl verderop. De eerste uurtjes is het puur genieten. De zon komt op, de stroom loopt mee en de wind is rond de 15-20 knopen, kortom zeer aangenaam zeilweer. We smeren onderweg rustig een boterhammetje en drinken koffie uit de thermosfles. Folkstone en Dungeness vliegen voorbij en we gaan er vanuit rond een uur of 2 in Eastbourne aan te komen. De wind beslist helaas anders. Hij draait naar zuidwest en neemt in kracht toe zodat we ineens met windkracht 6 à 7 tegen geconfronteerd worden. Bovendien gaat het tij keren en krijgen we wat tegenstroom. Dat wordt ploeteren! De zeilen worden gereefd, de koffie blijft in de kan en het is hard werken geblazen. Hoge golven, schuin op z`n kant, zoutwaterplensen over het achterdek en maar mondjesmaat opschieten. Eastbourne ligt erg ongelukkig bij deze wind, al het water wordt de baai ingeblazen wat een zeer onrustige zee oplevert. Uiteindelijk lukt het ons de haven te bereiken en helemaal zout en bekaf komen we om 16.00 uur binnen. Daar leuke buren die ook weer en wind getrotseerd hebben en gezamenlijk drinken we een biertje op de goede afloop. Eastbourne is een gloednieuwe haven met prachtige appartementen eromheen. Leuk gebouwd in wisselende stijl en er is een enorme supermarkt op het terrein, dus we kunnen flink inkopen. Verder is er niet veel te beleven, maar dat geeft niet want de volgende dag gaan we begin van de middag op weg naar Brighton. De wind is behoorlijk afgezwakt en het is weer leuk om op het water te zijn. De zon laat zich goed zien en de vooruitzichten voor de komende dagen zijn qua weer prima. Brighton is een echte Engelse badplaats met Victoriaanse huizen, een brede boulevard met horeca gelegenheden, midgetgolfbanen en kermisattracties. `s Avonds duiken allerlei Miss Piggy types op in liefst zuurstokroze te korte jurkjes en zevenmijlshakken eronder. Duidelijk op jacht….. Nee, de Engelse meiden kunnen ons niet bekoren!

Donderdag volgens plan rond 9 uur `s morgens van start richting Portsmouth, dat tegenover the Isle of Whight ligt. Al in de haven van Brighton stranden we omdat de diepte bij eb geen 2 meter is, zoals aangegeven, maar slechts 1 meter 20. We ploegen een eindje door de modder, maar staken al snel de pogingen en leggen nog maar even vast om hoger water af te wachten. Het weer is stralend, veel zon, geen wind. Om 11 uur staat het water hoog genoeg en varen we uit. Voor de vorm wordt het zeil bijgezet, maar de motor doet het meeste werk. Heerlijk relaxed glijdt ons bootje langs de Engelse zuidkust. Portsmouth ligt op 40 mijl, dus ongeveer 8 uur varen. Onderweg klinkt ineens via de marifoon een duidelijk Nederlandse stem die via kanaal 16 in het engels  aan Dover Coast Guard vraagt hoe het zit met de stormwaarschuwing bij the Isle of Wight. Stormwaarschuwing??? Zowel Windfinder als het Engelse weerbericht gaf geen stormmelding. Dover meldt dat er storm verwacht wordt kracht 8 uit oost en wel „soon”! Ooooooohhhh…….. 

We stellen de plannen bij en besluiten naar Littlehampton te varen op 15 mijl van Brighton. Via de AIS zien we dat ook de andere boten deze haven opzoeken. Het weer blijft stralend, geen wolkje aan de lucht en weinig wind. Rond half 3 lopen we het gezellige haventje van Littlehampton binnen, nou lopen……….. stuiven zal je bedoelen. Het stadje ligt aan een riviertje dat bij opkomend tij een forse instroom kent van 3 tot 6 knopen! Volgens onze Channel Pilot is de maximum snelheid in het riviertje 5 knopen per uur en staat er zelfs een flitsapparaat. Bij overschrijding 5 Pound boete! Dan zul je bij 6 knopen stroom mee met de motor in z`n achteruit  moeten invaren……… Gelukkig staat de havenmeester paraat om ons op te vangen en we gaan langszij bij een hele batterij Nederlandse schepen die ook dit haventje opzoeken ivm naderde storm. Zelfs terwijl we stilliggen stuift het water langs de boeg! De havenmeester weet niet wat hem overkomt… zo druk! Inmiddels is het 5 uur en nog geen wolkje aan de lucht. Storm?? We zullen zien. Voorlopig liggen we hier prima en we hebben al een leuke pub ontdekt om vanavond steak te gaan eten. Helaas geen Wifi.

Laatste nieuws: `s Avonds laat wel regen en onweer, maar geen storm windkracht 8!!

De Haven van Dover

To tea................

........or not to tea!

English breakfast in Eastbourne

De pier in Brighton

Stapelen in Littlehampton

Engelandvaarders

Dinsdag 8 juli is de grote dag! Om 7 uur gaat de wekker en een over achten zijn we op weg voor de grote spannende trip naar d`n overkant. Het is rustig, bewolkt weer en er worden volgens alle weerberichten die we maar konden raadplegen, geen stormen voorspeld. Omdat de tocht zo’n 10-11 uur duurt hebben we deels het tij mee en deels tegen. Als we vertrekken hebben we tegenstroom en rond een uur of 2 `s middags gaat het meelopen. Het is rustig op zee en omdat de wind zwakjes is zetten we het eerste stuk de motor bij om toch wat snelheid te houden. Gemiddeld proberen we toch wel 5 knopen te varen, zodat we voor donker in Engeland zijn. Het eerste traject gaat over allerlei zandbanken, dus het is oppassen en de goede route nemen. Gelukkig is het bijna hoog water zodat we een ruime marge hebben. Het is rustig op zee wat betreft de pleziervaart, we komen sporadisch een andere boot tegen. Het spannendste deel begint als we de drukke vaarroutes moeten oversteken. Het is als een drukke verkeersweg met middenberm waar je even op adem kan komen. Eerst verkeer van links. Er komt een grote boot aan in de verte en via ons nieuwe AIS systeem zien we dat het een tanker is. Kapitein Rob roept het schip op en vraagt wat zijn plannen zijn. Direct komt het antwoord: „ Don’t worry, I’ve seen you and I’m going out starboard”. Dat is wel even kicken! Zo’n grote boot houdt rekening met onze Nynke!! Deze oversteek  verloopt probleemloos en na de middenberm krijgen we nog een baan van links en vrijwel direct één van rechts. Deze laatste is behoorlijk druk en achter 2 dikke cargo-schepen steken we over. Even afremmen voor een ander cargo-schip en een militair vaartuig en we piepen snel achterlangs naar de overkant. Joepie, dat viel eigenlijk best mee. Inmiddels is de wind zodanig dat we prima kunnen zeilen en de stroom werkt ook mee. Rustig tijd om een boterhammetje te eten. Tegen vijf uur komt de Engelse kust met de bekende witte krijtrotsen in zicht en we zetten koers naar Ramsgate. Voor Ramsgate liggen de „ Goodwin Sands”  waar in het verleden veel schepen zijn vergaan, waaronder ook het VOC schip „ De Rooswijk”. Het is een paradijs voor wrakduikers. Rond half 8 lopen we de haven van Ramsgate binnen na eerst aan de Portcontrol toestemming gevraagd te hebben om naar binnen te mogen. De Engelsen zijn volgens de verhalen zeer formeel en doen alles volgens de regels. We krijgen een box in de haven en als eerste controleer ik of de tv werkt gezien de halve finales van de WK voetbal. Jawel hoor, goede ontvangst! Daarna een biertje op de goede afloop, want we hebben het toch maar gepresteerd!!

`s Avonds zien we de vernedering van Brazilië door de Duitsers. Onvoorstelbaar.

Woensdag verkennen we Ramsgate. Wat opvalt is dat de prijzen zowel wat betreft de havengelden als het eten hier aanzienlijk hoger liggen dan in Nederland. De Engelsen zijn uitermate vriendelijk en maken graag een praatje. Het barst hier van de speelholen en gokhuizen. Ze wedden op alles, ook op de uitslag van de wedstrijd Holland - Argentinië. We bezoeken een Sailors Church aan de haven waar een lieve engelse Miss Marple ons uitleg geeft over de stichting van de kerk en het Smack Boys Home, waar vroeger ketelbinkies werden opgevangen als ze na een zware tocht aan boot van een „Smack” (vissersboot) na 10 dagen uitgeput aan wal kwamen. `s Middags drinken we een Guinness bier (Rob) in de Royal Temple Yacht Club na eerst volgens traditie onze naam in het gastenboek gezet te hebben. Ik mag eerst het Guinness bier proeven, maar neem toch maar een andere variant. Beetje smakeloos! We hebben vanuit de Club, waar we in leren fauteuils zitten prachtig uitzicht over de haven en op de terugweg kopen we Fish en Chips (large portie, veel te veel) om aan boord op te eten. Dan om 9 uur (het is in Engeland een uur vroeger) voor de buis. Buiten stormt het tot windkracht 8, maar we liggen gelukkig goed vastgesjord. Nederland - Argentinië met enthousiast Brits commentaar. Weer verlenging, weer strafschoppen en helaas deze keer valt het balletje slecht voor ons. Maar……….. beter op deze manier van Argentinië verliezen, dan met 7-1 van de Duitsers. Dat trauma zouden we nooit te boven komen. Inmiddels stormt het maar door en pas in de loop van donderdag wordt het rustiger weer. Heerlijk een dagje lezen en vrijdag met de stroom mee naar Dover.

Haven van Ramsgate

De Engelsen gokken op Argentinië

Tekenen in het gastenboek van de Royal Temple Yacht Club

Zegening van de zee

Zondag 6 juli.

The day after de thriller  Nederland - Costa Rica. Zoveel kansen, zoveel missers en dan die keeperswisseling vlak voor het eind! Tim Krul is ineens de held van Oranje met 2 gestopte penalty’s. Om half 2 doken we pas ons bed in. In België leeft voetbal toch minder dan in Nederland. Begin van de avond verloor België van Argentinië maar daar was buiten weinig van te merken. Geen straten vol rood-geel-zwart uitgedoste Belgen.

Gelukkig is het ’s morgens droog zodat de kerkdienst aan het strand niet in het water valt. De Belgische tv zendt de hele dienst uit en tijdens ons ontbijt zien we het eerste gedeelte op België Eén. Daarna naar het strand om de rest live te zien. De leden van het koor hebben allemaal een microfoontje om en ze zingen prachtig. De pastoor staat met wapperende groene jurk achter de tafel waarop een anker ligt dat helemaal versierd is met bloemen. Mannen en vrouwen in klederdracht verzorgen de collecte en danseressen met golvende rode en witte tulen sjaals dansen tussen de bedrijven door. Tot besluit loopt de pastoor over het strand naar een gereedliggende rubberboot waar in het rood geklede jongens en meisjes klaar staan. Met het bebloemde anker in de hand vaart hij de zee op om de voor de kust liggende boten te zegenen. Het anker werpt hij overboord als eerbetoon aan allen die op zee omgekomen zijn. Wel heel speciaal om dit mee te maken.

Rond 12 uur vertrekken we met goede wind richting Nieuwpoort, maar we zijn nog geen half uur onderweg of er steekt een stevige wind op (niet voorspeld!) en het begint flink te regenen. We meten windstoten tot 32 knopen (dik 7 bft) en de wind draait naar west zodat we hem pal tegen hebben. Al kruisend en balend bereiken we toch heelhuids Nieuwpoort, maar we doen er 6 uur over ipv de berekende 4 uur, en zeiknat en koud gaan we aan de borrel.  Misschien hadden we ons bootje toch speciaal moeten laten zegenen. ’s Avonds aan de kade mosselen met room en look en alles is vergeten. Maandag een dagje Nieuwpoort, want de wind blijft jammergenoeg in de westhoek zitten. De zon laat zich flink zien, dus ons natte goed droogt prima.

De trossen los.

Vandaag 5 juli zijn we ruim een week onderweg. Rob en broer Ruud hebben begin juni onze boot al overgezeild naar Willemstad zodat we met voorsprong onze tocht beginnen. Alvorens het ruime sop te kiezen leggen we plechtig een bosje rode rozen bij het oude grafzerkje van Henkie, het broertje van Rob’s moeder die in 1918 op 3-jarige leeftijd aan de Spaanse griep overleed. Om een mooie foto te maken leunt Rob iets te enthousiast op een ander oud steentje, dat met veel geraas omdondert. Schielijk maken we ons uit de voeten. Vrijdagochtend 27 juni gaan we van start en zetten koers naar Steenbergen waar we Jan en Cil ontmoeten die een paar dagen met ons opvaren. Het haventje van Steenbergen ligt aan een oud sluisje, eenzaam in het wijde land, met als enig huis in de buurt een gezellig eetcafé waar we zeer genoeglijk dineren. We slapen in deze rust als de rozen op Henkie`s graf en gaan de volgende dag door naar Goes. Hier bespreken we 2 dagen omdat er regen voorspeld wordt. Gelukkig blijkt het in heel Nederland te regenen behalve in Goes zodat we alle tijd hebben om een stadswandeling te maken en een gezellige kroeg uit te zoeken om `s avonds de wedstrijd Nederland-Mexico te kijken in het kader van de WK Voetbal in Brazilië. Tot verbazing van heel Nederland en Chris werd van Gaal met zijn manschappen poule-winnaar en zag zich zowaar geplaatst voor de achtste finale! Dank aan Robben en van Persie!! Met bier en bitterballen onder handbereik en op een mega scherm zien we met Jan en Cil het Nederlands elftal op het nippertje winnen van Mexico.  Helemaal in de mood besluiten we deze gedenkwaardige avond met een voortreffelijke visschotel en praten nog lang na over de pegel van Sneijders en de strafschop van Huntelaar. Het weer is voortreffelijk: zon, wind en prima temperatuur. 
Op 30 juni naar Zierikzee waar we een plek langszij de steiger krijgen aangewezen. Het is  rustig, de vakanties zijn nog niet begonnen, zodat we heerlijk door het stadje kunnen flaneren. De laatste avond met Jan en Cil eten we mossels op z`n Portugees uit een grote zinken emmer, beschenen door de avondzon buiten op een terrasje. Wat een leventje! De volgende ochtend roerend afscheid en Rob en ik gaan getweeën door naar Veere. Ook hier nog weinig pleziervaart zodat we in de oude haven kunnen liggen. Onder het gebeier van de torenklok van het stadhuis genieten we van het heerlijke zonnetje op ons achterdek.

Woensdag 2 juli, de verjaardag van Rob, varen we via het Kanaal door Walcheren richting Vlissingen. We passeren 1 sluis en verschillende bruggen waar steeds gewacht moet worden, maar met het mooie weer is dat geen straf. Vlissingen valt als stad een beetje tegen, maar het uitzicht op de Westerschelde waar kanjers van schepen en veerboten af en aan varen vergoedt veel. Rob trakteert op een diner voor twee in een restaurant met uitzicht op de Westerschelde en we kunnen de hele avond buiten zitten. Loodsboten varen af en aan en mega grote containerschepen stomen vanuit Antwerpen naar buiten onder het wakend oog van Michiel Adriaanszoon de Ruijter.

Donderdag met zuidwesten wind de Westerschelde overgestoken en koers gezet richting Blankenberge. Met grote slagen is het hele traject prima te bezeilen en we hebben veel plezier van ons spiksplinternieuwe AIS systeem waarmee we boten in de buurt kunnen spotten en tevens hun naam, bestemming en snelheid kunnen aflezen. Vooral in drukke gebieden zoals de passage van de haveningang van Zeebrugge is het uitermate nuttig al bij voorbaat te zien wie en wat er uit de haven naar buiten komt stomen. Vrijdag blijven we heerlijk in Blankenberge liggen en maken een strandwandeling richting Ostende en terug. Het is broeierig warm en `s avonds breekt het verwachte onweer los met de nodige regen. Dit is de voorbode van een weeromslag want zaterdag ochtend bij het wakker worden moeten we ijlings het raam boven ons bed sluiten om geen waterbed te krijgen. De wind trekt fors aan en omdat we geen haast hebben knopen we er nog een dagje aan vast. Zondag vindt hier aan het strand de jaarlijkse zegening van zee en schepen plaats door de pastoor en vandaag kunnen we de generale repetitie al horen en gedeeltelijk zien. Grote TV bussen met film- en geluidsapparatuur worden geïnstalleerd. Hopelijk werkt het weer een beetje mee, want anders beklaag ik de pastoor die met een bootje de zee op moet voor de zegening. Op maandag lijken de vooruitzichten goed om de oversteek naar Engeland te maken. 

Vuurtoren annex WC

Haven in Goes

                                                                  Robbies verjaardag

Haven van Veere