Ark van Noach

Vrijdag 29 juli

De regen klettert alweer 2 dagen onafgebroken op onze boot en ik begin me echt een beetje mevrouw Noach te voelen. Gelukkig hoeven we ons ruim (nou ja, ruim?) niet te delen met allerlei beesten behalve een verdwaalde spin en hebben we gelukkig een haven met gratis internet. Er wordt dus volop gesurft en gebloggd aan boord. Op het Duitse nieuws zien we dat straten en huizen in Rostock blank staan en dat de brandweer overuren draait om ondergelopen kelders leeg te pompen. Ook voor morgen geldt nog een waarschuwing voor noodweer! We zitten in het hart van een depressie waar geen antidepressiva tegen helpen. 

Blij dat ik in een boot drijf en niet verdrink in een tent. We hoeven tenminste geen greppeltjes te graven! Donderdag tussen de buien door een wandeling gemaakt en vandaag het treintje genomen naar Putbus, de dichtstbijzijnde “grote” plaats die 3 km verderop ligt. Na 4 minuten arriveren we op een ouderwets stationnetje met nog een heuse stationschef die handmatig de wissels omzet en de spoorbomen bedient.
Putbus stelt niets voor, maar er is een café waar we een biertje met de lokale lekkernij “Flammkuchen” bestellen. Flammkuchen is een soort pizza met een hele dunne krokante bodem, belegd met allerlei lekkernijen. Smaakt voortreffelijk. Twee uurtjes later pakken we het boemeltje terug en duiken onze Ark weer in. In de kajuit horen we de stampmuziek van de kermis in de haven waar gister de jaarlijkse Havendagen van Lauterbach zijn begonnen. In de stromende regen kwamen een aantal met verlepte vlaggetjes versierde zeilboten op de motor binnenvaren voor een handjevol kijklustigen. Vanavond staat een groots vuurwerk op het programma, maar alles valt letterlijk en figuurlijk in het water. Zonde van alle voorbereidingen. Het wordt inmiddels donker en de vlag hangt nog uit. Rob vertikt het om hem binnen te halen in de onophoudelijke stortbuien en dat wil wat zeggen!

Morgen nog een dagje afzien en daarna heeft Papa-delta-07 oostenwind en zon beloofd.

We zijn er wel aan toe!

Zaterdag.

Nog even een berichtje voor vertrek naar Gager, een haventje verderop. Het heeft hier gister en vannacht zo vreselijk gehoosd dat in het dorp enkele huizen zijn ondergelopen. Er zijn in Lauterbach dus weer enkele “schwimmende Häuser” bijgekomen.

DUCT TAPE

Dinsdagochtend is het eindelijk droog en onze Papa-delta-07 spreekt alleen nog maar van windje 5 en in buien 6, dus we komen uit de catacomben. We kunnen vertrekken en de tocht gaat vandaag naar Stralsund, een grote Hanzestad op het eiland Rügen. een geliefde vakantiebestemming voor o.a. Berlijners. Onderweg blijkt het qua omstandigheden weer eens alles of niets, want er is nul wind dus we transformeren ons tot een motorjacht. Na een voorspoedige reis van 9 uur vinden we een mooie ligplaats in de haven van Stralsund op loopafstand van het centrum. We hebben het Duitse Zwartbier ontdekt en laten het ons als beloning voor de lange tocht goed smaken. De volgende dag verkennen we Stralsund en het blijkt een prachtige oude ommuurde stad, wat groter dan maar vergelijkbaar met Wismar. We weten inmiddels alles van de “rode baksteengothiek” met z’n afwisseling van geglazuurde en ongeglazuurde stenen. Ook deze stad staat op de Unesco Werelderfgoedlijst en is al voor een groot deel prachtig gerestaureerd.Vlak bij ons in de oude haven ligt het voormalige Duitse opleidingsschip, de Gorch Fock. Deze driemaster werd aan het eind van de 2^e wereldoorlog door de Duitsers zelf voor Rügen tot zinken gebracht en in 1947 door de Russen weer opgegraven en in de Zwarte Zee als Russisch opleidingsschip gebruikt.

Het weer is inmiddels heerlijk zonnig en we kunnen onze natte spullen lekker te drogen hangen. Ergens onderweg heeft de fok wat scheurtjes opgelopen en in de planning zit voor 2012 een nieuwe fok, dus we hebben bij mooi weer het zeil naar beneden gehaald en de scheuren provisorisch gerepareerd met duct tape. Eigenlijk hetzelfde principe als het tapen van een enkel:  plakstroken en steunstroken. Het houdt zich ook met harde wind prima. Duct tape is mogelijk het meest onmisbare onderdeel van onze uitrusting. Als de waterslang aan de steiger te kort is en we geen koppelstuk blijken te bezitten, wordt met duct tape een koppeling gefabriceerd. Je moet er wel bijblijven, maar het werkt! En als Chrismatroos kapitein Rob weer eens een grote mond geeft…….. Juist!

Woensdag is weer een stralende dag en om 8 uur ’s morgens varen we richting de spoorbrug bij Stralsund die om 08.20 uur opengaat. Stipt op tijd varen we met een hele batterij andere bootjes door de brug op weg naar Lauterbach, een vakantieplaats op Rügen. Deze keer fijn rustig windje, zodat we heerlijk aan dek in de korte broeken kunnen zitten lezen en luieren. Dit is volgens mij zeilen zoals het bedoeld is. Eerst een heel stuk door een vrij smalle vaargeul omdat het hier op veel plaatsen nogal ondiep is, later over een groot meer waar heerlijk gezeild kan worden. De haven van Lauterbach is ruim en er zijn veel lege plekken, dus we kunnen uitzoeken. Achter ons in het water  “schwimmende Ferienhäuser” en “Pfahlhaussuiten” met eigen steigertjes en leuke felgekleurde houten zeiljollen. Het vakantiecomplex is nog in ontwikkeling, maar ziet er al heel geinig uit. In het plaatselijke suffertje dat gratis bij de supermarkt ligt, staan naast de verjaardagen in de maand augustus van alle bejaarden vanaf  70 jaar in Lauterbach ook diverse advertenties van verpleegkundigen die zich aanbieden om je thuis te komen verzorgen. Leuk voor onze oude dag: met een privé verpleegster in een paalwoning op het water.

                                          Haven van Stralsund vanaf onze boot

                                          Pitoresk hofje in Stralsund

                                          de Gorch Fock
                                        

Sturm und Regen

Donderdag 21 juli.

Na weer een prima zeiltocht in 4 uurtjes varen woensdagmiddag Warnemünde bereikt, de havenstad van de Hanzestad Rostock. Dit is een haven waar  de grootste veerboten en modernste cruiseschepen kunnen aanmeren. Wij vinden een plek in de  oude haven aan de kant van het stadscentrum en op enkele meters van de brede vaargeul waar de grote joekels doorheen komen. Het ligt wat onrustig gezien het gewiebel als er weer eens zo’n gevaarte passeert, maar dat hebben we er graag voor over. Vanaf onze boot zien we een enorm Noors cruiseschip liggen en bij nadere beschouwing blijkt deze oceaanreus uitgerust met reddingboten van Schat-Harding, de opvolger van de firma waar Pa jarenlang directeur van is geweest. ’s Avonds zien we dit drijvende paleis vlak langs onze boot de haven uitvaren in een zee van lichtjes en met een menigte passagiers boven op het voordek. Wij liggen met onze neus vooraan!! Ook worden we vergast op een uitvoering van een heus zeemannenkoor, dat vanaf een naburig schip begeleid door accordeonmuziek zeemansliederen ten gehore brengt: “Seemann, komm bald wieder, bald wieder nach Haus. Seemann geh nie wieder, nie wieder hinaus!” Lekkere schlagers in het avondzonnetje. Later blijkt dit voorlopig de laatste mooie dag, maar dat weten we dan gelukkig nog niet.

Donderdagochtend begint grijs, maar dat weerhoudt de kinderen van de zeilschool in de haven er niet van in hun lichte open bootjes onder leiding van een schipper in een gemotoriseerde zodiac, het ruime sop te kiezen. Terwijl ze de zeilen en hun zeilbroeken nog aan het ophijsen zijn, laveren ze rakelings langs onze boot de haven uit. Omdat er harde tot stormachtige wind wordt voorspeld besluiten we een dagje in Warnemünden te blijven liggen en naar Rostock te fietsen. Het is een vrij saaie fietstocht met veel bunkerachtige flats en langs een oude verlopen visserijhaven. Rostock heeft wel een aardig centrum met leuke geveltjes, maar  haalt het niet bij Wismar. Bovendien begint het te regenen en het houdt die dag niet meer op. Zeiknat komen we terug bij de boot en als pleister op de wonde gaan we ’s avonds uit eten in een havenrestaurantje. Heerlijke vis (Rob eet zelfs gebakken paling!) met de gebruikelijke gebakken aardappels met ui en spek. Ik voel de kilo’s eraan komen. Het is inmiddels tegen 10 uur ’s avonds en het giet nog steeds! Hopelijk is het morgen droog en kunnen we door!

Vrijdag.

Nee dus. Helemaal gebutst en geklutst worden we de volgende ochtend met windkracht 7 en gietende regen wakker. We stellen het opstaan zo lang mogelijk uit en zetten de verwarming even loeihard aan. Rond 10 uur besluiten we gehuld in zeilpakken en laarzen verse broodjes te gaan halen. Verder blijven we binnen en ik voel me als een mol in zijn ondergrondse hol. De storm dendert onverminderd voort en zal volgens de berichten nog wel enkele dagen aanhouden. Gelukkig liggen we in een prettige haven, die ook nog eens niet duur is!

Ik heb nu veel plezier van mijn Ipad, want ik heb er thuis verschillende documenten op geladen die ik voor onze klus op Sumatra wil bestuderen. Het apparaat bevalt me prima! Frank heeft er ook enkele zwaar verslavende spelletjes op geladen, dus ik heb me nog niet verveeld. Als het weer niet verbetert zullen we Polen niet halen, want dan blijven we voorlopig hier liggen. De grote cruiseschepen trekken zich niets aan van de storm en blijven af en aan varen. Gelukkig blijft onze trouwe bondgenoot Papa-Delta-nul-sieben van de Wetterdienst Hamburg ons 5x daags van info omtrent wind- en stormwaarschuwingen in het Noord- en Oostzeegebied voorzien. Deze weerman “aus der gRRRRose Konferenz von Bòòòòrkum bis Bòòòòrnholm” is bij ons kind aan huis en vertelt heel komisch over die Wetterlage van het moment. “Ein tieieieiefffff (hierbij laat hij zijn stem enkele octaven zakken) zwischen Poland und der Ostsee, zum nordwesten schwenkend und ein hooooogh (enkele tonen omhoog) beim Azoren, südwest wandernd…….” enz.

Ik verheug me elke dag op het weerbericht alleen al door die man met z’n prachtige stem en ludieke manier van presenteren.

Foto: passerende oceaanreus

Havenfesten

Dinsdag 19 juli

We liggen momenteel in Kühlungsborn in de provincieMecklenburg-Vorpommern en het swingt de pan uit!! Van 16-20 juli worden hier de Duitse kampioenschappen in de Drakenklasse (elegant open zeilbootje) gehouden en er staat een grote feesttent op het terrein. Er speelt een dixieland band en de hele dag draait er al een reusachtig zwijn aan een enorm spit. Nu worden de hotemetoten in “doet pijn aan je ogen”witte pantalons en dames in bretonse streepjestruien vergast op een stukje zwijn, rijkelijk besproeid met witte wijn begeleid door de vlotte deuntjes van de band. Er staat een strak in het pak meneer voor de ingang dus gewone bootjeslui komen er niet in. We kunnen wel en masse watertandend vanaf de kade het zwijn soldaat zien maken.

Even terug in de tijd. Zondag zijn we uit Wismar vertrokken met zwaar bewolkt weer maar uitstekende wind. Onderweg een pittig buitje, maar helemaal op het zeil Kühlungsborn bereikt. De weersvooruitzichten zijn ronduit slecht, dus ik spreek met Ton van Zandvoort af dat we ijs en weder dienende de volgende dag met de fiets bij hem op visite komen. Maandagochtend: stralend weer!! Geen wolkje aan de lucht en lekker warm. De weerman hier is blijkbaar geen Piet Paulusma! Fietsen rijklaar gemaakt en op de fiets naar Wittenbeck, een half uurtje rijden van de haven. Op het terras bij Ton en Merel koffie met küchen genoten en veel tips gehad over bezienswaardigheden in de omgeving. Het was reuze gezellig en na afloop fietsen we op hun aanraden meteen door naar Bad Doberan, de voormalige zomerresidentie van de Groothertogen van Mecklenburg waar een schitterende kathedraal staat. We zijn ruim een uur zoet met de bezichtiging en rijden meteen even door naar het oude gymnasium, waar der Claus von die Beatrix nog op school gezeten heeft. Hij was zo tol auf sein Rector der Schule dat hij een standbeeld voor hem heeft opgericht voor de school. Er staat ook bij: geschenkt durch Claus der Niederlanden. Terug via het kustfietspad langs Heiligendamm, waar de fraaie oude landhuizen van de Oostduitse partijbonzen getransformeerd zijn tot prachtige luxe hotels, gelukkig wel in de oude stijl. Heel chique met fraaie tuinen vol hortensia’s en een privé strand. Wilhelmina en Juliana hebben er gelogeerd, waarschijnlijk dankzij Prins Hendrik.

Het fietsen bevalt mij zo goed, dat ik het voor mekaar krijg nog een dagje hier te blijven.

Ook vandaag stralend weer ondanks alle “slecht weer” berichten uit Nederland. We worden gewekt door een aangenaam zonnetje en besluiten de andere kant  van de Oostzeekust te verkennen. De stranden zitten vol badgasten in de leuke tweepersoons overkapte rieten strandstoelen en veel mensen wagen zich in zee. Luid getoeter kondigt de start aan van de zeilwedstrijden die net buiten de haven gehouden worden en over de lange boulevard met prachtige plantenbakken en mooi opgeknapte oude statige hotels met balkons en torentjes, flaneren hordes toeristen. Temidden van deze pracht en praal kom je ineens een oude wachttoren tegen uit de DDR-tijd met aan de voet een tentoonstelling van kranten en documenten over vluchtpogingen per open bootje of zwemmend vanuit Kühlungsborn richting het vrije westen.  Hele gezinnen verdrinken, worden gesnapt of bereiken totaal uitgeput en onderkoeld West Duitsland. Net als tijdens onze reis naar Berlijn besef je dat dit “verleden” nog niet eens zo lang geleden is. Ton van Zandvoort woont in zijn huis in Wittenbeck tussen allerlei mensen die ruim 20 jaar geleden nog in de DDR woonden en hoort indrukwekkende verhalen uit die tijd.

Verder heerlijk gefietst vandaag en zowaar een wasje gedraaid in de haven-Miele. Rond de haven barst het van gezellige kroegjes en winkeltjes. Het leukste café heeft langs de havenrand een houten plankier met brede traptreden die bezaaid zijn met  leren zitzakken en ’s avonds verlicht worden met staande “vlammenwerpers”. Een prachtig gezicht vanaf de boot en die zakken zitten nog prima ook!

Helaas gaan we morgen door naar Warnemünden.
Foto 1: gezellige havenkroeg met zitzakken en warmtelampen
Foto 2: nieuwe ovenschaal ingewijd

Die blonde Hafenmeisterin.

Na één overnachting in Rendsburg wil Rob de volgende ochtend nog even tanken. We meren keurig af bij de tankstelle en de Hafenmeisterin komt ons in eigen persoon van diesel voorzien. Met een zwierige draai wil Rob de Hafenmeisterin bij het weggaan nog einmal van zijn stuurmanskunsten laten genieten en vrolijk zwaaiend varen we van de steiger af. Maar…………… we komen niet vooruit. Wat erger is…………. we kunnen ook niet achteruit. Ja, de oplettende lezer hoeft geen zeildeskundige te zijn om te snappen dat we vastgelopen zijn. Wat een debakel! Onder het oog van de Hafenmeisterin.
”Schade, Sie sind festgelaufen” constateert ze droogjes. “Dieselbe Weg zurückfahren!”
Ja, das makkelijker gezegd dan gedaan. Ze haalt wat sterke mannen erbij en met een lange lijn zorgen zij dat de punt van het schip in de juiste richting draait en wat bedremmeld kunnen we nu loskomen. Goeie kans dat de Hafenmeisterin ons nu niet meer vergeet! De rest van het Kanal gaat moeiteloos evenals de passage door de sluizen bij Holtenau. Voor we het weten lopen we bij prachtig weer de badplaats Laboe binnen, waar zoals elk jaar de lavendel uitbundig staat te bloeien en de receptioniste nog steeds even dik is als afgelopen jaren. De stranden zitten vol badgasten en op de boulevard wordt druk geflaneerd. In de haven hebben ze verrukkelijke douches met enorme douchekoppen en veel warm water zodat we spic en span onze reis vervolgen naar Heiligenhafen. Dit is de laatste dag mooi weer volgens de berichten en als we ’s avonds aan dek gezellig zitten te babbelen met onze bootburen kunnen we het niet geloven.

Maar…………… het is wel waar!! De volgende ochtend is het grijs en het waait al stevig, maar als de uren verstrijken zwelt de wind aan van een kleine 6 tot later 8 beaufort! We liggen gelukkig met de kop in de wind, maar desondanks ligt de boot te schudden en te stampen op de golven in de haven. De enkele boot die nu binnenkomt moet met veel kunst en vliegwerk op een plek vastgemaakt worden. Gelukkig zijn er altijd ruim voldoende bootjesmensen die de helpende hand toesteken.  We zijn blij dat we gezien de weerberichten gister al besloten hebben een dag extra in Heiligenhafen te blijven liggen. Als we het stadje inlopen moeten we oppassen om niet omvergewaaid te worden. De storm giert om de boot en houdt onophoudelijk huis tot de volgende ochtend. Van slapen komt er in de eerste helft van de nacht niet veel door al het geweld om ons heen. Bovendien vliegt halverwege de nacht het grootzeil van onze Deense buren uit de mast en klappert met veel herrie los in de storm. Het is een hele toer om het zeil met deze wind binnen te halen. Tegen de ochtend wordt de wind rustiger en vallen we alsnog in slaap. Omdat ook voor donderdag een stormwaarschuwing voor windkracht 8 wordt afgegeven blijven we nog een dag liggen, maar de wind valt mee en de beloofde regen komt gelukkig niet. Heiligenhafen is een leuk stadje met een prima vishandel en een goed geoutilleerde supermarkt zodat we de tijd wel doorkomen en onze nieuwe ovenschaal kunnen uitproberen.

Vrijdag met gunstige wind en zwaar bewolkt weer op het grootzeil met gereefde fok richting Wismar, een oud Hanzestadje in de Lübeckse bocht. Er is een uitstekende haven en na een fikse plensbui onderweg varen we hier rond half 5  binnen en vinden een mooie plek in een box. Er is een schattig huisje met douche en toilet, voorzien van rotan stoeltjes en een oude Singer trapnaaimachine. Hier is echt gepoogd de boel gezellig te maken. De volgende dag is het zowaar stralend weer en we besluiten via de VVV voor 4 euro een stadswandeling van 2 uur te maken onder leiding van een gids. We ontbijten in een conditorei en om half 11 meldt zich de gids. Een leuke man, gepensioneerd elektrotechneut op de werf alhier en we krijgen allereerst een college over de geschiedenis van Wismar. Zoals gezegd een Hanzestad en tot de val van de muur Oost-Duits grondgebied. Dat het een zeer welvarende stad was blijkt uit de prachtig gerestaureerde huizen met geveltjes zoals je ze ook in Hoorn en Enkhuizen vindt. Hier zijn de huizen echter in mooie pasteltinten geschilderd. Een oude stadspoort, 2 machtige kathedralen, een eenzame toren waarvan de kerk is platgebombardeerd in de oorlog. Het stadje valt inmiddels onder “Werelderfgoed” van de Unesco zodat er fondsen zijn voor een opknapbeurt. De gids is zo enthousiast dat hij ons 3 uur lang bezig houdt en het verveelt geen moment. Een prachtige plek om te bezoeken, zeker op een stralende dag als vandaag!
In een viswinkel een mooie Dorade gekocht en in de oven gebakken. Heerlijk aan boord gegeten! Helaas lijkt het alweer gedaan te zijn met het mooie weer, want morgen worden buien verwacht. Wij willen naar Kühlungsborn hoppen en daar Ton van Zandvoort  bezoeken die in die buurt een vakantiehuis heeft.

Hieronder 2 foto's van het prachtige stadje Wismar.

Nieuwe avonturen van Kapitein Rob en Chrismatroos.

Omdat we al 2 dagen moeten schuilen voor een denderende storm heb ik tijd om iets op papier te zetten. Zondag 3 juli zijn we door Frank en Asha naar Lelystad gebracht met als tegenprestatie het gebruik van de Clio van Chrismatroos voor de duur van onze reis. Omdat de wind duidelijk uit de verkeerde hoek waait blijven we zondag in de haven liggen en vertrekken we pas maandag naar Hindeloopen. Dinsdag op de motor door de sluizen van Kornwerderzand, over de Boompjes bij vloed richting Vlieland, waar we een mooi plekje in de haven krijgen tussen allerlei Opa’s en Oma’s die op hun pretpoepertje hele scharen kinderen en kleinkinderen logies verstrekken. De wind trekt behoorlijk aan en we blijven een extra dagje in Vlieland liggen. Geen straf want er kan prachtig gewandeld worden.

Donderdag stuiven we met halve wind en meewerkend tij naar Lauwersoog. Als we de volgende dag richting Norderney zeilen blijkt men de betonning in het Plaatgat bij Schiermonnikoog weggehaald te hebben zodat we een heel stuk om moeten varen voor we op open zee komen. Als pleister op de wonde zien we een hele kolonie zeehonden die heerlijk liggen te zonnen op een zandbank. Het weer is prachtig, de wind gunstig en wij dientengevolge  goedgehumeurd. Deze tochten kunnen we inmiddels dromen, want we varen al voor de 3^e keer naar de Oost. Al meimerend over het  tzt onder onze deskundige leiding aanvoeren van een flottielje schepen met allerhande leuke en gezellige mensen richting de Oostzee lopen we rond 18.30 uur de haven van Norderney binnen. Ook hier dreigt de haven van dit Duitse waddeneiland te verstoppen met seizoensplaatsen van allerliefste Opa’s en Oma’s op boten met pakkende namen als Dol Fijn en Majopiet, zodat er voor passanten zoals wij nauwelijks een plaatsje te vinden is. Gelukkig kunnen we aanmeren aan een groot Duits jacht en eten we ’s avonds in het ons vertrouwde Havenrestaurant de gebruikelijke schnitzel/vis vergezeld van gebakken aardappels met spek en ui. Echte zeemanskost!

Zaterdag met fikse Noordoosten wind naar de Elbe. Rob heeft de stroming tengevolge van eb en vloed uitstekend berekend en we hebben praktisch de hele reis stroom mee. Onderweg flinke regen- en onweersbuien, die je als inktzwarte luchten ziet hangen. Als de wind dan ineens aantrekt weet je het wel: zeilen naar beneden en rustig de storm over je heen laten razen. Het gaat altijd weer voorbij! We steken de normaal druk bevaren vaarroute van Jade en Weser over, waar nu alleen schepen voor anker liggen om te wachten op een plaatsje in de haven van Bremen en Hamburg. Op de Elbe lopen we met stroom mee 10 knopen, terwijl de motor maar 6 knopen draait. Dat schiet zo lekker op dat we besluiten dit jaar Cuxhaven over te slaan en direct door te varen naar Brünsbüttel, het eerste plaatsje aan het NordOstseeKanal. Dit betekent dat we ook de sluizen al doorgaan en we vinden een plekje als 4^e op rij in het schitterende haventje van Brünsbüttel. Deze haven is een “must” voor elke Ostsee-zeiler!

 Je ligt naast de sluisingang en dag en nacht varen enorme containerschepen (en als je geluk hebt ook cruiseschepen) de sluis in om geschut te worden naar de Elbe. Kolossale “flatgebouwen” varen op enkele meters afstand langs jouw boot, zodat we tijdens ons diner aan boord genoeg te zien hebben. We besluiten zondag maar eens uit te slapen, maar onze buren hebben in hun wijsheid beslist om rond 7 uur te willen vertrekken, dus…………….. wij moeten opstaan om hen ertussenuit te laten. Dat is het nadeel van “op rij” liggen. We verkassen de volgende ochtend om 7 uur naar een inmiddels vrijgekomen box in de haven en gaan op ons gemak verse broodjes kopen en in het zonnetje ontbijten. Dan begint de tocht door het Kanal, 100 km motoren. We schrikken niet meer van alle grote zeeschepen die ons tegemoet komen en genieten van het stralende weer en verheugen ons op het weerzien met de Hafenmeisterin in Rendsburg. Gelukkig, ze is er nog en draagt weer een kekke minirok! Het valt Rob wel tegen dat ze ons niet meer kent, maar zoals jullie de volgende keer zullen lezen staan wij vanaf nu in haar geheugen gegrift!!