Een geslacht schaap en een etentje met de Bisschop

Zaterdag 19 oktober kunnen we uitslapen, maar door het strakke ritme van 10 uur 's avonds naar bed en half 7 op zitten we toch al om 8 uur aan het ontbijt. Het ontbijt bestaat gewoonlijk uit macaroni of spaghetti die enigszins rood gekleurd is en zelfgebakken wit brood. Gelukkig hebben we zoveel kaas meegenomen dat we er elke ochtend nog van kunnen eten. We lopen in 20 minuten naar het stadscentrum, waar een kleurrijke markt gehouden wordt. Mannen drinken een felgeel drankje wat honingbier blijkt te zijn en vrouwen proberen groente en fruit aan de man te brengen. Men zit op de grond in de stoffige aarde en de mensen zijn vaak te vies om aan te raken. Door het opwaaiende rode stof en de ronddwarrelende vliesjes van de tef, die in manden omhoog gegooid wordt, lopen we te hoesten en te proesten. Dokter Dick wil niet naar huis voor hij elke uithoek gezien heeft, dus wij sjokken er braaf achteraan. We kopen 3 grote avocado's voor 20 birr (0.80 Euro) en een paar limoentjes voor 1 birr per stuk om 's avonds guacamole te maken. Dick en ik wagen ons in de keuken waar we met wat knoflooktenen erbij een heerlijke groene prut maken. We roosteren wat broodjes in de koekenpan en smullen maar!

Zondag wordt een schaap geslacht. Wij worden erbij geroepen als het arme beest al met doorgesneden keel in het gras ligt. Het schaap wordt ontbeend en in kleine brokjes gehakt. Onderwijl maken wij een prachtige ochtendwandeling naar het achterliggende dal achtervolgd door een schare kleine kinderen. Soms lopen we door manshoge knalgele bloemen en regelmatig worden we vergast op prachtige uitzichten. De natuur is fantastisch aan het eind van de regentijd! Thuis wacht Abba Tesfaye ons op met een stoofpot van schaap. Het smaakt prima.Heerlijk om weer eens een stukje vlees te eten.

Zondagavond zijn we uitgenodigd bij de buren samen met de nieuwe bisschop. Ik ben de enige vrouw in een gezelschap van 12 mannen, waaronder 1 bisschop en 8 Abba's. Ik zit naast de bisschop, een Indiër, en hij vertelt dat het een grote verrassing voor hem was dat hij gekozen werd. Hij is de opvolger van de Nederlandse bisschop Theo van Ruijven en men verwachtte eigenlijk een Ethiopiër. Maar de nieuwe lichting Ethiopische priesters is nog te jong en pas over een jaar of 10 klaar voor het bisschopsambt. In zijn carrière is hij in Ethiopië begonnen als leraar op het seminarie in Addis zodat hij alle jonge priesters hier in de buurt in de klas heeft gehad. Daarna heeft hij 3 jaar in Rome gezeten en een aantal jaren gestudeerd in India. Op 10 november vindt zijn plechtige inhuldiging plaats in de kerk op ons terrein, dus dat gaan wij meemaken! Een bijzonder aardige man met veel gevoel voor humor. Daar mogen ze blij mee zijn.

Vanaf maandag 21 oktober werk ik in Ariajawi, waar een schattig klein kliniekje staat. Helaas komen er maar 5 of 6 patiënten per dag, dus ik heb niet veel te doen.Het kliniekje ligt prachtig in de bergen en wordt bestuurd door de Ethiopische zuster Dibabe. Elke dag wordt er gemeenschappelijk theegedronken om half 10 en na de lunch is er traditionele koffie. Meestal neem ik een lunchbox mee met daarin wat overgebleven macaroni van het ontbijt een een stuk brood. De werkers zijn erg hartelijk en er is tijd genoeg voor een praatje met de lab. technician  en de behoorlijk engels sprekende card-room man. Overdag is het nu lekker warm en 's avonds barst er regelmatig een fikse onweersbui los. Dat koelt goed af zodat je lekker kunt slapen. Tussendoor veel gedoe met het inklaren van de Dental Unit die nog steeds in Addis staat, de licenties die maar niet verleend worden en assistenten van de tandarts die ineens ingezet worden voor een inentingscampagne zodat hij alles alleen moet doen. Gelukkig weet AbbaTesfaye iedereen met zijn opgewekte humeur op te beuren en is de sfeer hier buitengewoon plezierig.

Honingbier drinken

Jongens met een bosje Qat

Onderhandelen over 3 limoentjes

De keukenprinsessen Tarife en Chitai

Abba Tesfaye

Leugenbankje met Rob, Eric en Dick

Wandeling op zondagochtend

Schapenpoot

Werkers in Ariajawi

Vaccinatie door nurse Tigre

Kliniekje in Ariajawi

 

Abba's House en de nieuwe tandarts

Zondag 13 oktober gaan we met de Abba in zijn auto naar een klein kerkje waar hij moet preken. Er zingt een koortje, bestaande uit enkele kinderen met 3 dames en behalve wij zitten nog 3 mannen in de kerk. Het is een korte dienst waarin de Abba preekt over de rijke man en de arme Lazarus. Zeer gesticht rijden we weer naar huis waar we de rest van de zondag luierend doorbrengen.
Maandagavond arriveert tandarts Erik Beretti. Hij vult meteen het hele huis met allerlei gezellige verhalen. Het is een echte techneut die in 4 jaar tijd een eigen vliegtuig heeft gebouwd, waarmee hij regelmatig tochtjes maakt. Omdat dinsdag een onverwachte vrije dag is ivm een moslimfeest is er tijd om alle tandartsinstrumenten  te ordenen en klaar te maken voor zijn eerste werkdag op woensdag. Ook wordt een pamflet opgesteld in de oromo-taal waarin de komst van de tandarts wordt aangekondigd. Ondertussen werk ik lekker door in Gute Abakuna. Maandag geef ik mijn eerste klinische les over diarree, een zeer toepasselijk onderwerp omdat dat hier in Ethiopië aan de orde van de dag is. Ik heb een gehoor van 8 mensen, want ook de kassier en de jongen die de patiëntenkaarten invult zijn geinteresseerd. De 2 Italiaanse nonnen die de kliniek leiden zijn zeer goedwillend, maar hebben duidelijk af en toe moeite het overzicht te bewaren. Administratie, vaccinatiecampagnes, jaarrekeningen, alles gebeurt tegelijk. Soms stuift er één als een kip zonder kop de spreekkamer binnen, waar ik net samen met de nurse met een patiënt bezig ben. Dat kan natuurlijk niet! Naast de techniek van anamnese en lichamelijk onderzoek heben we hier ook een taak om de attitude van de nurses tov patiënten te verbeteren. De nonnen maken moeilijke tijden door, want hun hoofdsponsor uit Spanje heeft ivm de crisis de geldkraan dichtgedraaid en familieleden uit Italië die hen altijd steunden zijn nu zelf werkeloos en kunnen geen cent meer missen. Toch proberen ze elke maand enkele kinderen met klompvoetjes e.d. naar een groot ziekenhuis in de buurt van Addis Ababa te vervoeren om geopereerd te worden. Omdat dit ziekenhuis vieze patiënten weigert, laten ze de kinderen een dag voor de reis naar hun huis komen waar ze in bad gestopt worden en nette 2e hands kleertjes krijgen. Een bijzonder stel, zuster Nives en zuster Theresa.
Woensdag zijn ineens 3 van de 5 nurses afwezig ivm een bijscholingsdag over een grote inentingscampagne tegen meningitis. Donderdag begint de campagne waarbij alle kinderen vanaf 1 jaar t/m volwassenen van 29 jaar ingeënt worden. Radio en televisie zenden spotjes uit om mensen op te roepen zich te laten vaccineren. De hele campagne duurt 10 dagen.
Het gebied waarin ik werk is duidelijk heel arm. Volwassen mensen wegen nauwelijks meer dan 45 kg en zien er vies uit. Hun kleren zijn meermalen versteld en de meesten dragen plastic schoenen of lopen op blote voeten. Veel kindjes met diarree en longontsteking, veel mensen met rotte kiezen en huiduitslag, maar allemaal uiterst vriendelijk en breed lachend als je ze in hun eigen taal begroet. Schrijnende gevallen zoals een jonge man die de hoorn van een koe in zijn oog heeft gekregen. Hij zal een oog moeten missen. Een vermoeide vrouw van rond de 30 die zwanger is van haar 7e kind, terwijl er nauwelijks genoeg geld is om al die monden te voeden. Anticonceptie wordt door de RK kliniek niet verstrekt, maar we mogen gelukkig wel doorverwijzen naar een gouvernementsziekenhuis in Nekemte. Helaas is dit voor veel mensen een belemmering gezien de kosten van het vervoer en bovendien zijn vrouwen hier heel bang voor bijwerkingen van aniconceptiva. Er worden de wildste verhalen rondverteld.

Op mijn vrije dinsdag word ik door nurse Mary uitgenodigd om bij haar thuis te komen. 's Middags om 3 uur wacht ze Rob en mij op en lopen we door de stad naar haar huis. We worden ontvangen in de "salon", een kamer met lemen muren en een vloer van aangestampte aarde waar een bankstel en een tv in staat. Alles ziet er keurig netjes en schoon uit. De geadopteerde dochter van Mary voert de koffieceremonie uit en we krijgen versgebakken brood, gepofte mais en gekookte bonen. We bewonderen Mary's pasgeboren dochter, die even oud is als Coen. Ze ziet er prima uit en Mary is duidelijk trots op haar. Geweldig hoe gastvrij mensen zijn en dat ze hun schamel bezit met je willen delen!

Rob heeft intussen een bezoek gebracht aan het nieuwe universiteits-ziekenhuis dat in de steigers staat. Hij heeft een leuk gesprek gehad met de dokter die voor de bouw verantwoordelijk is. Volgende week hebben ze een nieuwe afspraak om over het verdere verloop van het proces te spreken.
Morgen is het vrijdag en dus mijn laatste dag in Gute Abakuna. Ongelofelijk hoe snel ik hier gewend ben en wat een leuk contact er in korte tijd is ontstaan met de werkers. Rob gaat een dagje mee en zal ook wat foto's maken. Volgende week naar Konchi of naar Ariajawi.

Bajaj (taxi)

Weg naar Abba's house

Koortje in de kerk

Administrator in de kliniek

Lab man

Nurse Mary

Italiaanse non

In de spreekkamer

Over een beurs voor een nurse en een heldhaftige Medical Director.

Zaterdag 12 oktober 2013.

De eerste week zit erop! In het begin denk je: dit is niks voor mij, hier wen ik nooit. Na een week voel je je echter al zo thuis dat het lijkt of je hier al weken bent. Na een nat en koud begin met veel regenbuien wordt het nu warmer en droger. De priesters die ook bij Abba Tesfaye logeerden ivm de conferentie rondom de nieuwe bisschop zijn weer naar huis, dus de rust keert weer. De Abba heeft wel schik met ons geloof ik. Gister kwam hij spontaan met een fles wijn op de proppen die we gezamenlijk hebben leeggedronken. Morgenmiddag de voetbalwedstrijd voor de plaatsing voor het WK tussen Ethiopië en Nigeria. De verliezer ligt eruit, dus spannend....... We gaan allemaal kijken!

In de kliniek van Gute Abakuna heb ik een week gewerkt met nurse Mary. Zij is al jaren aan de kliniek verbonden en is opgeleid tot basisnurse. Vorig jaar kon ze dankzij sponsorgeld van de Italiaanse zusters beginnen aan een 4-jarige opleiding tot Health Officer. Het is prettig met haar te werken en de patiënten lopen met haar weg. In haar privé-leven heeft ze het niet gemakkelijk. Al 10 jaar getrouwd, ondanks veel bidden niet in verwachting geraakt, 2 kinderen geadopteerd en eindelijk een jaar geleden toch een spontane zwangerschap. Op datzelfde moment blijkt haar man er een vriendin op na te houden die ook in verwachting is. Hij verlaat haar en Mary heeft alleen de zorg voor haar 2 adoptief-kinderen + de baby. Het salaris is minimaal en gelukkig past haar jongere zusje op de baby als ze werkt. Donderdag tijdens het spreekuur is Mary ineens verdwenen. Huilend komt ze even later terug: de Italiaanse nonnen hebben per direct het geld voor haar studie gestopt. Een groot drama! Gelukkig weet ik dat Rotary Doctors via de sponsor die dit project financiert, een potje heeft waaruit de komende 4 jaar enkele nurses kunnen gaan studeren. Degenen die hiervoor in aanmerking komen moeten nog uitgekozen worden. Donderdagmiddag zitten Dick en ik bij Megersa, die voor NCS de opleiding van de nurses in zijn portefeuille heeft, om te regelen dat Mary een beurs krijgt. Gelukkig zijn nog niet alle plaatsen vergeven en vrijdag kan ik Mary het heugelijke nieuws vertellen, dat ze kan doorstuderen. Ze is de koning te rijk!

Vrijdagmorgen hebben Dick, Rob en ik een afspraak op de Universiteit van Nekemte met het hoofd van de medische faculteit. De opleiding van jonge dokters is vorig jaar gestart en vanaf januari 2014 moeten ze hun klinische stage gaan lopen. Het nieuwe Universiteits-ziekenhuis is echter nog lang niet klaar, dus er moeten plaatsen gezocht worden in het oude ziekenhuis in Nekemte. Daar is enkele maanden geleden door de nieuwe medisch directeur met harde hand ingegrepen om paal en perk te stellen aan de slechte medische zorg die door diverse specialisten geleverd werd. De eigen particuliere praktijk kreeg voorrang en patiënten die lagen te wachten op een sectio of een spoedoperatie overleden omdat de specialist weigerde te komen. Niemand durfde actie te ondernemen tegen deze uitwassen tot de jonge huidige directeur hen aanklaagde via de tuchtraad. Resultaat is dat voor het eerst in Ethiopië specialisten veroordeeld zijn wegens wanbeleid en in het gevang gezet zijn voor 2 tot 4 jaar!

Hulde aan deze dappere man! Ondertussen is er maar 1 chirurg en 1 internist over met enkele eerstehulp artsen en general practitioners voor een ziekenhuis van 200 bedden. Bovendien is het er zo druk dat ook de gangen en zusterposten vol liggen met patiënten. Hier moeten dus vanaf januari 64 3e-jaars studenten stage gaan lopen. Wij als Rotary Doctors willen hier ondersteuning bieden door specialisten vanuit Holland in te zetten voor onderwijs en werkzaamheden in de kliniek. Het aanbod wordt dankbaar aanvaard en Rob maakt kennis met degene die verantwoordelijk is voor de bouw van het nieuwe Universiteits-ziekenhuis. Hij maakt een afspraak voor volgende week om te bespreken of hij hen met zijn ervaring kan ondersteunen.

Zaterdagochtend om 8 uur hebben we een afspraak met de dappere jonge medisch directeur. Een geweldige vent met prima ideeën over patiëntenzorg. Hij probeert nieuwe mensen om zich heen te verzamelen die oog en hart hebben voor de patiënten en niet alleen voor hun eigen portemonnaie. Hij stelt paal en perk aan oude gewoontes zoals smeergeld en corruptie. Hij is zeer gedreven en in mijn ogen een echte held! Hij leidt ons rond in het ziekenhuis en stelt ons voor aan de chirurg en de internist. Er zijn 2 OK's, maar geen recovery room. Er is gebrek aan alles, mn aan instrumentarium. Er staat een prachtige sterilisator die 3 mnd gewerkt heeft en er daarna mee ophield.  Niemand kan het toestel weer aan de praat krijgen. Anaesthesie-apparaten zijn kapot en er zijn geen reserve-onderdelen. Ze zouden enorm geholpen zijn met technici die verstand hebben van de apparatuur en specialisten die ook instrumentarium meenemen. Kamers en gangen liggen vol patiënten met allerlei familieleden eromheen, er komt onder luid gekerm een stoet mensen langs die een overleden familielid meedraagt, voor de poort verdringen zich allerlei zieken die naar binnen willen, kortom een indrukwekkend geheel. We zijn vol bewondering voor de werkers die onder deze omstandigheden hun beroep uitoefenen. Tijdens ons nagesprek vertelt de medisch directeur dat hij uitgeput is van alle gebeurtenissen de laatste tijd. Hij is general practitioner en zijn grote droom is zich te specialiseren tot chirurg. Maar of hij nog welkom is in één van de Ethiopische ziekenhuizen is de vraag nu hij het heeft aangedurft om de corrupte specialisten aan te pakken.

Diep onder de indruk van deze bijzondere man nemen we afscheid.

Pasgeboren tweeling

Patiënten tot in de gang

Gebroken beentje

De internist maakt visite

Dick, Rob + de Medical Director

De chirurg

Sinds kort bestrate weg naar het huis van Abba Tesfaye

De voordeur

Onze slaapkamer

Rob met onze keukenhulp

Enge douchekop voor warm water

Doucheruimte

 

 

Van start in Nekemte.

Zaterdagavond komen we na een prima vlucht rond half 9 aan in Addis Ababa. Nadat we de nodige euro's hebben gewisseld voor Ethiopische Birr's komt onze bagage vlot van de band afrollen. Onze tassen en de 2 dozen met de Dental Unit (een mobiele tandartsenstoel en behandelapparatuur) moeten door de X-ray en zoals te verwachten worden we eruit gepikt.  De dozen moeten open. Er wordt kritisch gekeken door diverse mensen en er ontbreekt 1 brief bij de papieren. Er wordt beslist dat de dozen in de opslag  gaan tot het betreffende formulier is overhandigd.  Veertig kilo lichter  lopen wij met onze eigen bagage naar buiten waar een auto van het Yeka-hotel gereed staat. In het hotel zien we collega Dick, die al eerder arriveerde en één van de artsen die door ons afgelost wordt.  Zij is gister met de auto van de NCS naar Addis gebracht en wij gaan zondagochtend om half 8 met deze auto naar Nekemte. Het is een reis van 300 km en gelukkig is het laatste jaar de weg enorm verbeterd via een project van de Chinezen, maar er zitten nog behoorlijke slechte stukken bij. Zondagochtend om half 8 vertrekken we in westelijke richting, nadat langs de kant van de weg de band gerepereerd is die ze gister lekgereden hebben.  Het is eind van de regentijd en het heeft vannacht nog behoorlijk geplenst, waardoor alles er prachtig groen en fris uitziet. We rijden door een landschap wat veel wegheeft van Toscane: glooiende heuvels, veel groepjes groene bomen afgewisseld door velden met knalgele bloemen. Een heel andere natuur dan ik vorig jaar zag in Dembi Dolo, waar ik aan het eind van de droge tijd rondtrok. Tegen half 5 arriveren we bij het huis van Abba Tesfaye, die ons heel hartelijk welkom heet met koffie en thee. Dick heeft stroopwafels uit Holland in de tas en die vinden gretig aftrek. Rob en ik krijgen een prima kamer aangewezen en er is zelfs een warme douche! We moeten wel spaarzaam zijn met elektriciteit, maar water is er aan het eind van de regentijd volop. Nadat we ons geïnstalleerd hebben worden we geroepen voor de " koffieceremonie". Koffiebonen worden boven een houstkoolvuurtje gebrand, fijngestampt en met heet water in een decoratieve koffiepot gegoten. De pot wordt in de houtskool gezet en als de koffie getrokken is krijgen we allemaal een klein kopje koffie geserveerd. Het is heerlijke sterke koffie!

Daarna aan tafel voor het diner. We eten  injerra, een grote wat zurig smakende pannenkoek gemaakt van tef (een Ethiopische graansoort) en daarbij groente, een pittig rood prutje en kipkluifjes. De bedoeling is dat je met je handen een stukje pannenkoek afscheurt en hiermee groente en saus eet. De pannenkoek is niet mijn favoriet, maar de rest smaakt prima. Hier zullen we niet afvallen! Doodmoe duiken we bijtijds ons bed in en we slapen ondanks wat muggen prima.

Maandag 7 oktober.

Na het ontbijt met eigengebakken brood, een ei en spaghetti wandelen we eerst over het terrein van de naastliggende school. Abba Tesfaye is hoofd van de school en er zijn momenteel 1700 leerlingen van 4 tot 18 jaar. De school staat zo goed bekend dat hij zelfs leerlingen moet afwijzen. Alles verloopt heel gedisciplineerd. De kinderen, die allemaal een schooluniform dragen, worden in kaarsrechte rijen opgesteld en de onderwijzers staan in witte doktersjassen voor hun lokaal. Na een praatje van Abba Tesfaye mogen ze naar hun klas en lopen wij door naar het huis van Abba Solomon, de baas van NCS. Dick stelt ons aan hem voor en ik ontmoet daar ook Megersa, die ik nog ken vanuit Dembi Dolo. Hij was daar Health Officer in de kliniek van Danka en is 3 maanden geleden benoemd tot hoofd medische zaken binnen de NCS. We bespeken hoe we de "Dental Unit" door de douane kunnen krijgen en de heren beloven haast te maken met de papieren.

Dan rijdt de chauffeur voor om mij naar mijn eerste werkplek te brengen, kliniek Gute Abakuna. Het eerste deel van de weg is prima asfalt, maar de laatste 3 km is onverhard en  na de overvloedige regen veranderd in een modderpoel. Als een losgeslagen boot bij windkracht 6 slingeren we van links naar rechts, maar de ervaren chauffeur slaagt erin mij ongedeerd bij de kliniek af te leveren. Daar zijn de 2 Italiaanse nonnen erg verbaasd: ze hdden deze week geen dokter verwacht. Maar..... you are very, very welcome!! Meteen krijg ik een stortvloed van woorden over me heen: De ene zuster is net terug uit Italië waar ze haar moeder heeft begraven, de begroting moet deze week worden ingeleverd en is nog niet klaar, 2 nurses zijn weg voor een vaccinatieprogramma, een ander werkt vandaag voor het laatst dus er zijn maar 2 nurses over, er komt zo een sollicitant voor de vacante functie van vroedvrouw, maar....... you are very, very welcome!! Ik word gedropt bij Sr Mary, een zeer ervaren nurse en ik zie samen met haar 5 patiënten die stuk voor stuk erg ziek zijn. Een meisje dat ik verdenk van een hartklep-probleem, een erg ziek kindje met een longontsteking, een vrouw met een groot abces in de hals en tussendoor fladderen de Italiaanse nonnen die het drukdrukdruk hebben. Gelukkig zijn er niet veel patiëten op de polikliniek en ik bespreek met de nonnen dat ik beter morgen terug kan komen als het wat rustiger is. Zo vertrek ik al om half 1 naar huis, waar Dick en Rob net aan een late lunch beginnen. Ik schuif aan en we wisselen onze belevenissen uit. Rob heeft zich beziggehouden met onze wasbak die bijna van de muur tuimelt en met het functioneren van de dongel van de computer. Hij is blij ons te zien en 's middags wandelen we gedrieën onder een warm zonnetje de stad even in. Als we net thuis zijn worden we vergast op een wolkbreuk, waardoor de temperatuur meteen 10˚ daalt en we de slippers ijlings verwisselen voor sokken en schoenen. 's Avonds een onverwachte ontmoeding met Abba Dawit, die ik nog ken uit Dembi Dolo. Hij is hier samen met 25 andere priesters voor een ontmoeting met de nieuwe bisschop. Waarschijnlijk zullen wij de komende week ook aan hem voorgesteld worden.

We wait and see...........

Dick, Rob en onze chauffeur Dagnachew

't Kost wat moeite!

Sleeping bjoeties op de achterbank

Geconcentreerde chauffeur

Koffie-ceremonie

School van Abba Tesfaye

Teachers in doktersjassen

Discipline!!

 

Op reis met een "Mobile Dental Unit"

Vrijdagavond 4 oktober brengt Martijn ons naar het Ibishotel op Schiphol, want zaterdag om 07.15 vliegen we via Frankfurt en Khartoum naar Addis Ababa, Ethiopië. Daar wacht ons een nieuw avontuur, want via Rotary Doctors word ik uitgezonden om 6 weken lang in vier kliniekjes een "bedside-teaching" project uit te voeren en klinische lessen te verzorgen voor de nurses. Standplaats is Nekemte, een redelijk grote stad ongeveer 300 km ten westen van Addis Ababa. Elke 6 weken worden er 2 huisartsen uitgezonden, die in verschillende klnieken van een katholieke organisatie (NCS) samen met de nurses patiënten zien. De nurse wordt door de dokter  gecoacht in het afnemen van de anamnese en uitvoeren van lichamelijk onderzoek. Elke 2 weken wordt van  kliniek gewisseld, zodat iedereen aan bod komt. Dit project loopt sinds begin vorig jaar en voorziet duidelijk in een behoefte, omdat het niveau van de nurses over het algemeen erg laag is. Samen met huisarts Dick Jungst ben ik coördinator van dit project en mijn taak is o.a. een programma te maken voor het geven van klinische lessen in de kliniekjes, zodat in ongeveer een jaar tijd alle onderwerpen de revu  passeren. De voorbereiding is al een verhaal apart, want voor het verkrijgen van een licentie om in Ethiopië als dokter te mogen werken moet je artsenbul door resp. een notaris, de arrondisementsrechtbank, ministerie van Justitie en Buitenlandse zaken en de Ethiopische ambassade in Brussel gestempeld worden. Het kost veel tijd en geld om dit voor de dokters te regelen, maar dan krijg je de licentie wel voor 5 jaar.

Goed, na al het voorbereidend werk vliegen we zaterdagochtend eindelijk weg. Rob gaat mee en hoopt daar ter plekke de contacten die al gelegd zijn met het nieuwe universiteisziekenhuis op te pakken, zodat in de toekomst mogelijk ook specialisten kunnen worden uitgezonden. Bij onze bagage slepen we ook een 40 kg wegende "Dental Unit"  mee, die de tandartsen gaan gebruiken. Ruim een week na ons komt de eerste tandarts aan en 2 weken later een vroedvrouw. We logeren in een Franciskanessen Klooster bij Abba Tesfaye en het belooft een gezellige boel te worden! Nu eerst maar kijken of we het tandartsenspul in Ethiopië door de douane krijgen, want de NCS die de klinieken beheert is nogal traag met het verzorgen van de juiste papieren.