Maandag.
Natuurlijk meteen naar Monkey Forest waar het wemelt van de apen, die brutaalweg op je hoofd komen zitten en veel belangstelling hebben voor de zonnebril van Frank. Eéntje wil mijn rugzak openmaken, dus je moet hier je spullen goed in de gaten houden. Door het bos heen komen we in Ubud terecht, waar leuke winkeltjes en een overdekte markten zijn. Machteld koopt een slinger houten aapjes en Asha een zijden kamerjas. We lunchen stom toevallig in het hotel aan de sawa's, waar we in 2003 gelogeerd hebben. Er zijn eethuisjes te kust en te keur en helaas voor de ondernemers is er overal volop plaats. Het toerisme lijdt ook onder de crisis en het seizoen loopt ten einde.
Dinsdag.
Vandaag alleen een chauffeur die ons naar Padangbai moet brengen voor de transfer naar Gili Trawangan, één van de eilandjes voor de kust van Lombok. Om half 12 komen we in de havenplaats aan en de boot vertrekt om 1 uur, dus tijd genoeg voor een versgeperste juice of lassi (met yoghurt). Om half 2 gaan we aan boord van een klein bootje. Er zijn niet genoeg zitplaatsen dus wij vrezen te moeten blijven staan, maar het blijkt slechts een transfer naar een grotere boot, de Gili Cat, die voor anker ligt in de baai. Sneu voor de mensen die zo gedrongen hebben om voorin te zitten. Ze zijn er als laatste uit, haha. In de Gili Cat blijken wij 1e klas te reizen: we zitten voorin met airco, tv en natte doekjes om hoofd en handen mee te verfrissen. Dan varen we weg voor een overtocht die ons zal heugen. Er staat behoorlijk wat wind en de deining staat dwars op de boot. Bovendien is het een soort speedboot die als een gek door de golven klieft terwijl de passagiers van links naar rechts gesmeten worden. Het wordt allengs stiller aan boord en diverse mensen trekken wit weg. Er worden kotszakken aangedragen en ook Asha is de klos. Er zitten wat jongelui op het bovendek, maar die komen kletsnat naar beneden zwabberen. De overtocht duurt een uur en dat is best lang als je zeeziek bent. Redelijk geradbraakt komen we op Lombok aan. Het merendeel van de passagiers is blij dat ze van boord mogen, maar wij moeten nog een kwartier door naar Gili Trawangan. De boot kan daar niet aan land komen, dus er komt een lokaal bootje langszij. Het is nog een toer om tussen 2 grote golven door over te springen, maar we hebben geen keus. Twee matrozen houden je bij beide armen vast en slingeren je in de armen van 2 andere bootslieden in het lokale bootje. Gelukkig wordt de bagage er niet achteraan gegooid, maar die komt met de 2e boot. Aan de wal kleurt Asha zienderogen bij en er wachten 3 paard en wagens, die ons met de bagade naar Vila Ombak brengen. Hier barst het van de jongelui en langs de weg wemelt het van de eettentjes en barretjes. Het eiland is auto- en scootervrij, dus je kan hier zonder gevaar voor eigen leven op straat (nou ja, straat....) lopen. Hoewel...... tijdens ons verblijf zie ik een op hol geslagen paardje met wagen zonder berijder als een komeet over de weg stuiven, dus echt ongevaarlijk is het niet! De kinderen slapen in een huis op palen met een relaxbed buiten op de begane grond en een balkon met ligstoelen. Pa en ma nemen genoegen met een "grondhuis" met terras, maar met een prachtige grote badkamer. Hier produceren de douches en kranen alleen zout water ivm watergebrek en is er een kraan naast de douche om je in 2e instantie met leidingwater schoon te mandiën. Lekker, zo'n koude plens na de warme douche. Aan het strand staan ligbedden en parasols en het water is super helder. 's Avonds is de hele "zandboulevard" omzoomd door stalletjes met vis, spiezen, steaks etc. die voor je op de bbq gelegd worden. We eten tunasteak en visspiezen. Heel lekker en weer wat anders dan rijsttafel.
Woensdag.
Trouwdag van pa en moe!! Frank zet ons met elk een cocktail in de hand op Facebook en de felicitaties stromen binnen. Overdag lopen Rob en ik in 1,5 uur het eiland rond, huren Frank en Asha fietsen en wagen Machteld en Martijn zich aan een "wrakduik" naar een Japans orlogsschip dat voor de kust op 45 meter diepte ligt. Ze duiken met Nitrox, een speciaal gasmengsel voor het duiken op grotere diepte. Het wrak is interessant, maar byzondere vissen zien ze niet. Ik ben opgelucht als ze weer veilig boven zjn.
Donderdag.
's Morgens om half 9 gaan Rob, Frank, Machteld en Martijn duiken en Asha en ik kunnen met dezelfde boot mee snorkelen. Asha en ik zien 10!! schildpadden. Superleuk. Asha wil 's middags nog een echte duik maken, dus Chris gaat mee na de nodige moed verzameld te hebben. Eerst weer uitleg van de theorie en daarna een zwembadduik. Om 2 uur zitten we met de anderen in de boot en varen we naar Gili Meno. Voorzien van een loodgordel, een duikfles, flippers en een masker laten we ons net als de anderen heel professioneel achterover van de boot vallen. We hebben samen 1 gids, die ons meeneemt naar een diepte van maximaal 12 meter. We zien een reusachtige schildpad, een uitermate lelijke grote vis, een soort zeepaardje en natuurlijk allerlei kleurige vissen. Onderweg komen we de groep van Rob, Frank, Machteld en Martijn tegen. We zien Machteld heel professioneel bezig met haar onderwatercamera en zwaaien even naar Rob. Omdat we de duik goed volbracht hebben krijgen Asha en ik een heus certificaat en vieren we onze dappere daad met allebei een Pina Colada op "happy hour", wat betekent dat we er 2 voor de prijs van 1 krijgen. Onze laatste avond eten we heerlijke gegrilde calamari en prawns, terwijl M&M zich tegoed doen aan spareribs.
Morgen met de boot naar onze eindbestemming op Lombok.
