zaterdag 10 november 2012

Bali tot besluit.


Met een uur vertraging komen we donderdag 8 november op Bali aan. Op de luchthaven van Labuan Bajo bleek ik de sleutel van onze bungalow nog in mijn tas te hebben. Beetje dom.............. Een attente bediende die waarschijnlijk op het vliegveld aanwezig was om nieuwe gasten op te halen ontfermde zich na een telefoontje vanuit het hotel over de sleutel en zei tot mijn geruststelling dat dit wel vaker gebeurt. Er zijn dus meer van die oenen op de wereld! 
Ook op Bali staat weer een auto met chauffeur klaar om ons naar Sanur te brengen. In de achterbak staan keurig onze 2e koffer en de tas met koffie van de zusters klaar die we bij het reisbureau hadden achtergelaten om zo min mogelijk bagage te hoeven meenemen naar Sumba en Flores. Prima service.
Ons hotel ligt aan het strand en Sanur blijkt een gezellig stadje met een keur aan restaurantjes en boetiekjes. Kunnen we helemaal bijkomen van alle vermoeienissen (hihi). Ook hier is het behoorlijk warm, dus 's ochtends en 's avonds op pad en tussen de middag de airco in. Wat meteen opvalt zijn alle bordjes met aanwijzingen in geval van een tsunami. Je moet in ieder geval van de zee af vluchten. Lijkt me vrij logisch!
We doen niet veel meer dan een beetje shoppen, hapje eten, strandwandelingetje, eindje zwemmen, boekie lezen, sudoku maken en weer een beetje shoppen.
Kortom het wordt tijd om naar huis te gaan.

                                           Onze bungalow op Bali

                                           Leeskamer in de openlucht

                                           Richting beach en indien tsunami: andere kant op

                                            Lokale zeilboot

                                            Strand bij ons hotel

                                              Hoteltuin

woensdag 7 november 2012

Manta's, Whitetip Reef Shark en beademing.


Na 2 geweldige duikdagen even 1 verplichte no fly rustdag voordat ik na het duiken weer mag vliegen. Chris heeft van deze gelegenheid gebruik gemaakt en mij opdracht gegeven om deze keer het blog te schrijven. Dus zit ik nu 07.00 uur op de waranda voor onze kamer met uitzicht op zee. De duikers die op duiksafari gaan vertrekken nu. Gezellige mensen waarmee ik de afgelopen 2 dagen heb gedoken en op de boot naar de duikplekken heb gezeten.
Het duiken is een leuke hobby. Na om 6 uur alleen, chris ligt nog te slapen, ontbeten te hebben wandel ik in 15 minuten naar de duikschool. Het is nog niet te warm en dus lekker om te lopen.
Een nederlandse vrouw uit Cuyk is de oprichtster en eigenaar van deze duikschool Divine Diving waar ook enkele nederlandse duikinstructeurs werkzaam zijn. Zij is hier in Labuan Bajo, Flores helemaal gesetteld. Duikinstructeurs strijken hier voor een paar jaar neer en zijn echte vrijbuiters. De mijne heeft 5,5 jaar op Bonaire gewerkt en was daarvoor gymleraar in Nederland.
De duikspullen zijn al aan boord gebracht en we moeten alleen nog de entrance fee and the diving fee betalen (95.000 Rp) om in het national park Komodo te mogen duiken.
Dan aan boord van een voormalig vissersboot. Anderhalf uur varen naar de eerste duikplek. Aan boord kapitein en matroos, de varensmensen voormalige vissers zijn hier allemaal afkomstig uit de moslimdorpen. De rest van Floris is Rooms Katholiek.  Verder gaan mee de diveinstructor en 3 divemasters in opleiding en de 4 nederlandse duikers.
Voor de eerste duik in Sebayur krijgen we de briefing.  We duiken op ± 19 meter diep. Prachtige koralen en een overweldige hoeveelheid veelkleurige vissen. In dit gebied is de visserij aan banden gelegd en wordt er omgeschoold naar de toeristenindustrie. Er zijn vanuit noord en zuid een warme en koude getijstroom zodat het koraal mooi van kleur blijft. Wel oppassen met de stromingen die soms vreemd om de eilandjes heen draaien.
Na elke duik wordt er een uur gepauseerd om stikstof kwijt te raken. We streven naar een duiktijd van 60 minuten en gebruiken flessen van 12 liter. Voor mij betekent dat ik soms 5-10 minuten wat lucht leen van de instructeur. Gelukkig ben ik de enige met minder gelogde duiken die even aan de beademing moet. Maar 60 minuten onder is met mijn 40 duiken al een hele voortuitgang.
Veel duiken is het advies. Niet tegen dovemansoren gezegd!!
Martijn, Machteld(?) wanneer gaan we weer??
Na 2 duiken wordt er extra gerust en krijgen we een box met wat rijst, kippepoten en groente. Ook is er voldoende water, koffie, thee en wat cola aan boord.
De 3e duik is er een langs de rotsen met wat spelonken en een heleboel kleine anemonen en koralen. Daar zien we ook een Squid. Of wel een grote bruine inktvis. Slechter zicht maar wel spannend!
Om 17.00 uur druk de kapitein zijn boot tussen andere vissrsboten in op een plaats waar maar 1 cm ruimte was. Met wat duw en trekwerk passen we erin. Lopen naar de duikschool en vullen de logboeken in aan de hand van onze duikcomputer. Gedoken en gemiddelde diepte, duiktijd, watertemperatuur en plaats van de duik en geziene vissen etc worden vastgelegd. Morgenochtend om 7.15 uur weer en dan naar de Manta's!
Vandaag hebben we een snorkelaarster aan boord. Chris gaat mee en heeft een echte shorty wet suit aangemeten gekregen en een duikbril en snorkel.
De boot heeft moeite met de stroom en pas na 2,5 uur varen bereiken we de duikplek, het eiland Batu Belong waarachter we moeten duiken om uit de stroom te blijven. Duikers doen hun wet suite aan, lood om (6 kg voor mij), Duikvest (BCD) aan, fles op de rug, duikcomputer, vinnen en duikbril. Met al die bagage stappen we overboord.
Chris wordt gedropt en volgt ons van boven.
Dit wordt een mooie duik omdat we behalve veel vissen, koraal ook op 5 m afstand een Whitetip Reef Shark zien liggen van ruim 1,5 m.  We hebben mooi de tijd om hem of haar goed te bekijken voordat deze haai rustig weg zwemt. Fantastisch omdat je weet dat ze niet gevaarlijk zijn als je aardig voor ze bent.
Ook zien we nog een slapende Turtle. We hadden al eerder deze enorme schilppadden zien zwemmen. Op het eind nog een prachtige Banded Seasnake. Voor de andere duikers die druk fotograferen en filmen veel om vast te leggen.
 Na de rust naar Manta Point. We zwemmen breed naast elkaar. Nauwelijks zijn we naar de 15 m diepte afgedaald en beginnen we de zoektocht of ik zie al een Manta links boven langszwemmen. Mijn duik is al geslaagd. Maar even later komt een Manta van 6m breed op 5m pal van voren. Mooier kun je het niet hebben. Wij houden beiden in en met een elegante slag draait de Manta naar links en zwemt langzaam een andere kant op. Schitterend!!!
Daarna nog enkele exemplaren voorbij zien zwemmen. Chris heeft het van bovenaf gevolgd. Maar is toch maar snel weer aan boord gegaan omdat de Manta's zo hoog zwommen.
Natuurlijk zien we nog veel andere vissen zoals grote Zeebaars en Napoleonvissen.
Kortom het waren twee geweldige duikdagen. Het gebied heeft prachtig koraal en schitterend gekleurde en bijzondere vissen.
Voor "the day after",dus woensdag, bespreken we een Balinese total body massage. We gaan daarvoor naar Ayasan Ayo Mandiri. Een organisatie die blinden en gehoorgestoorden, die kansloos zijn in Indonesie, opleid tot professionele masseurs. Heel mooi project gestart door nederlandse fysiotherapeute die getrouwd is met een man van Floris.
Prima massage met een goed doel en dat voor 10€ voor 100 minuten.  En morgen echt naar Bali.

                                          Onze kamer in Golo Hilltop-hotel in Labuan Bajo





                                           Manta-rog vanaf de boot

                                            Manta-rog onder water

zondag 4 november 2012

Aan boord van de Bintang Laut


Zaterdag 3 november
We zitten inmiddels aan boord van de Sea Star of tewel "Bintang Laut" en Tuhan Besar ligt te pitten zodat ik even tijd heb om iets op mijn blog te schrijven. Deze boottrip is zoooo leuk................. Gisterochtend zijn we ingescheept en in een half uurtje naar een klein eilandje gevaren waar we prachtig gesnorkeld hebben. Vervolgens een 3 uur durende boottocht naar Komodo Island. De boot is enorm groot voor ons tweeën en ziet er heel nostalgisch uit: een houten vissersbark met stuurhut en overkapt voordek met een lange eettafel met banken aan weerskanten. Op het dak een zonneterras met 2 luie stoelen. Onderin de boot een slaapvertrek met 3 kompartimenten met aan weerskanten 3 slaapplaatsen, 1 bovenbed en dubbel onderbed afgescheiden door een gordijntje. Dan een badkamertje met toilet, douche en mandybak. We hebben een 4-koppige bemanning en een gids. Jaja, we houden heel wat volk van de straat! Dit zou ook super zijn voor een trip met the kids. Er wordt uitstekend gekookt aan boord en zeer gevarieerd. We eten  gebakken vis, garnalen, gefrituurde koekjes van zoete aardappel, gado-gado, tempeh, macaroni en natuurlijk nasi putih. Als ontbijt geroosterd brood met ei en jam plus mango en de 2e dag bananenpannenkoeken. Je hoort wel dat eten voor mij (en Tuhan Besar) heel belangrijk is in het leven! Joyce, je moet na de vakantie maar eens langskomen en VP tegen Rob zeggen, want dat goat krek d'n verkeerde kant op!
Grappig is dat met name de chineze Indonesiërs met verwondering naar mijn grote neus kijken! Zij hebben zelf een piepklein mopsneusje en uiten hun verbazing over mijn exemplaar. Het schijnt zo te zijn dat men hier zelfs aan neusvergrotingen doet. Nou, ze mogen best een stukje van de mijne hebben, dan doen we sam-sam. Slapen onderdeks is bloedjeheet, maar gelukkig wordt het tegen de ochtend wat koeler. Vanavond willen we aan dek gaan slapen en de prachtige sterrenhemel bewonderen. Het is hier zo donker dat je ontelbaar veel sterren kunt zien.
Vanochtend vroeg uit de veren om een trekking op Komodo-island te maken en de beroemde Komodo-Varanen te zien. Wie schetst onze verbazing als we in de baai een enorm cruise-schip zien liggen: De MS Volendam van de Holland Amerika Lijn. Ladingen bejaarden met grote zonnebrillen, cowboyhoeden en peperdure filmapparatuur, voorzien van een badge met het cijfer "15"  op de borst, worden met reddingboten op de kant geloosd. Gelukkig zijn wij zo vroeg dat we geen last van de invasie hebben. Ons houten vissersbarkje steekt schril af tegen zo'n oceaanreus, maar wij passen tenminste in het landschap. Op onze trekking zien we zowaar 5 Varanen. Eéntje komt over het pad op haar buik aangewaggeld en wij doen op advies van de ranger een stap opzij. Zonder ons een blik waardig te keuren waggelt mevrouw voorbij terwijl haar gespleten tong continu in en uit haar bek flitst. Varanen komen alleen hier nog voor en zijn familie van de dinosauriërs. Ze worden zo'n 2-3 meter lang en eten vlees (ook mensen als ze de kans krijgen). Gelukkig lopen er genoeg lekkere hapjes in het bos rond, want we komen een hele batterij herten, zwijnen en kippen tegen. In december leggen ze eieren, die ze aan het strand begraven net als schildpadden. Een klein percentage komt uit en de jonge Varaantjes lopen instinctief naar een boom, klimmen erin en blijven daar ongeveer 2 jaar zitten, al etend van rondkruipende insekten, spinnen, slangen etc. en natuurlijk over de rand loerend naar de toeristen. Moeder Varaan bemoeit zich niet met haar kroost. Zij houdt het 3 maanden na het eieren leggen voor gezien.
Na de trekking ontbijten en naar een prachtige snorkelplaats. Onderweg zien we dolfijnen die helemaal uit het water springen en ook 3 manta's (soort rog) die op hun rug zwemmen zodat we de witte buik in het water kunnen zien. De bemanning van de boot verbaast zich hierover: ondersteboven zwemmen is heel vreemd! Hele scholen vissen springen uit het water, achterna gezeten door roofzuchtige exemplaren. Een prachtige tocht. Ook het snorkelen is bij de Komodo's buitengewoon: zoveel soorten kleurige vissen, scholen reusachtige vissen die je nomaal alleen op grotere diepte ziet, een zeeschildpad, clownvisjes, lange kanariegele pijpvissen, zelfs een prachtige rode lionfish, te veel om op te noemen. Helemaal zout en geloogd klimmen we weer aan boord waar de koffie wacht. We zien zelfs een zeiljacht van formaat Nynke met de Zwitserse vlag hier rondvaren. Toch maar die wereldreis??
De laatste dag op de boot begint weer met een trekking van 2,5 uur in de ochtendhitte en we zien weer veel Varanen. Nog 1x snorkelen en we gaan alweer huiswaarts. Rond 4 uur komen we aan in ons volgende hotel: Golo Hilltop. Zoals de naam al aangeeft ligt dit op een heuvel met uitzicht op de haven van Labuan Bajo. Het hotel is hier opgezet door 2 Nederlandse vrouwen en we krijgen een prachtige kamer met terras, omzoomd door rode en oranje bougainville en uitzicht over de baai. Rob gaat direkt naar de duikschool (ook al in Hollandse handen) om voor 2 dagen duiken te regelen. De eerste dag gaat hij alleen en de 2e dag ga ik mee om te snorkelen bij Manta-point waar, je raadt het al, manta's te zien moeten zijn. Rob is dus vandaag (maandag) onderwater en ik ga Labuan Bajo onveilig maken. Heb de beschikking over een volle portemonnaie!

                                                    De Bintang Laut

                                                           Kapitein

                                                           Gids Vitalis maakt koffie

                                                          Het anker wordt gelicht

                                                        Eerste hulppost tussen de Varanen

                                                Dit is 'm dan....................

                                                             Brrrrrrrrr...........

                                            Reddingboot van de "Volendam"

                                               MS "Volendam"

                                              Sunset op de Bintang Laut

                                          Diner met Ikan Ketjap, Terong (aubergines) en Foe Yung Hai

                                            Rob stapt aan boord

donderdag 1 november 2012

Arak en bloedzuigers


Woensdag 31 oktober
Na een heerlijk indisch ontbijt bestaande uit nasi goreng en telor mata sapi op weg naar Ruteng met onderweg een stop bij de arak-makers. Arak is een traditionele drank, gewonnen uit de vruchten van de rasta-palm. Als we bij de "brouwerij" oftewel bamboehutje in de kampong  aankomen zit de baas torenhoog in de palmboom om de emmertjes te legen die onder de ingesneden vruchten hangen. Ter plekke van de snee druipt het vocht uit de vrucht in de emmer. Er hangen diverse emmertjes op zo'n 10 meter hoogte en de baas komt als een aapje langs de stam van de boom naar beneden met een volle emmer op de rug. Heel spectaculeir om te filmen! Voor je het weet is hij met een nieuw emmertje alweer op weg naar boven en springt lenig van de ene naar de andere palmboom zonder vangnet.......... je moet er niet aan denken dat dat een keer foutgaat, want dan zit een heel gezin zonder kostwinner. 
De vrouw maakt een houtvuur onder een aarden pot en daarin wordt het vocht gekookt. Via een holle bamboepijp wordt de stoom afgevoerd en condenseert in een jerrycan. Hoe vaker je het proces herhaalt, hoe sterker de drank. Onze chauffeur koopt een fles voor zijn zwager (jaja), die een handeltje in arak wil opzetten en wij mogen proeven. Smaakt naar Obstler zoals we op wintersport wel eens kregen toen we als beginners een steile helling niet afdurfden. Mij te sterk!
Volgende stop is een vulkanisch meer. Hier worden we opgewacht door een lokale gids die ons in 10 minuten langs een waterval wil leiden naar het meer à raison van 50.000 Roepies. Ik begin heel hard te lachen en zeg: Kom nou, voor 10 minuten???? Meteen wordt het bedrag teruggebracht naar 20.000 Rp, ook behoorlijk, maar dat vinden we okay. Het wordt me het tochtje wel! De laatste dagen heeft het aardig geregend, dus het paadje is behoorlijk glibberig en steil. Vanaf de waterval stort het water zich in een snelstromende kolkende rivier met enkele keien erin en een natte boomstam eroverheen. Help, daar moeten we overheen. Met hulp van de gids en veel kunst en vliegwerk komen we aan de overkant en baggeren door de modder naar het meer. Wehhhhh......... we hebben allebei op onze voeten een stuk of 3 bloedzuigers die met de seconde verder opzwellen. Julius bevrijdt ons van die enge beesten en het bloed loopt eruit. We zijn met onze jezus-slippers duidelijk niet goed voorbereid op deze onverwachte tocht, maar het is wel een belevenis. Het meer ziet er grauw uit en als de eerste druppels vallen zijn we bij de auto terug. Een echte tropische regenbui barst los en door de regen rijden we via een "snake-road" (weg met veel haarspeldbochten) naar Ruteng. De zusters waar we logeren staan al klaar met een paraplu en brengen ons naar de kamer. Het klooster is pas een tiental jaar geleden gesticht door een Mexicaanse Orde en vormt een opleidingsplaats voor nonnen van diverse ordes op Flores. Het wemelt er van de jonge postulanten en novicen. 's Avonds drinken we koffie met een stel jonge nonnen die goed engels spreken. Er huppelt ook een kind rond van een jaar of 2 en de meiden zijn gek met hem. Zijn ouders werken ver weg en hij logeert 4 maanden in het klooster. Hier heeft hij minstens 20 moeders die om hem heen dartelen! De volgende ochtend om half 6 is er een mis in de kapel en natuurlijk voelen wij ons geroepen om daarbij te zijn. Er wordt prachtig gezongen bij gitaarmuziek en de priester vertaalt voor ons zijn preek in het engels! We voelen ons na Sumatra weer helemaal thuis in het klooster!
Van Martijn krijgen we de 2e foto van Cucu opgestuurd. Volgens mij lijkt hij sprekend op Opa Dick.
Donderdag 1 november naar de kust via een prachtige weg door de bergen. Halverwege stappen we uit en klimmen naar een punt waar we de "spinnenweb-sawa's" kunnen zien. Vanuit een centraal punt worden de stukken land in taartpunten verdeeld en elke familie heeft recht op zo'n punt. Van bovenaf ziet het er schitterend uit. Om 2 uur arriveren we in Labuan Bajo aan zee en nemen we afscheid van onze gids Julius. Hij heeft ons heel veel oude verhalen verteld over zijn cultuur en over de achtergronden van traditionele gebruiken. Toch zijn we ook wel weer blij even "onder ons" te zijn. We slapen in een mooie Eco-lodge aan het strand en schepen ons morgen in voor een bootreis van 3 dagen naar o.a. de Komodo-Varanen. Brrrrrrrrrrrrr................

                                                        Met emmer op de rug de boom in

                                                          Arak-stokerij

                                           Lunch onderweg in Padang restaurant

                                                         Rob met hulp door de rivier

                                             Nieuwe klooster in Ruteng

                                                          Zuster Beata

                                                Spinnenweb sawa's.......

                                                        ..........met traditioneel dorp