Chris op reis: Universiteits-perikelen en de Bonte Avond.

Onze laatste donderdag hebben we een afspraak met het hoofd Opleidingen van de Universiteit, een leuke GP (huisarts) met de naam Billisuma, voor mij kortweg Billie. Zoals we in het begin van onze werkzaamheden in Nekemte gehoord hebben wil de Universiteit haar dokters in opleiding vanaf Januari 2014 stage laten lopen in Nekemte Hospital omdat het Academisch Ziekenhuis pas over 1 jaar klaar is. Wij hebben al toegezegd dat wij specialisten kunnen invliegen om bij het lesgeven te assisteren. Tijdens deze meeting moeten de puntjes op de i gezet worden. Wat schetst onze verbazing als Billie meedeelt dat na het vertrek van de charismatische directeur van Nekemte Hospital een oudere kinderarts de macht heeft overgenomen en opeens van de Universiteit een vermogen eist in ruil voor het opleiden van de jonge artsen. Volgens Billie is de samenwerking van de baan en zoekt men naar andere ziekenhuizen, die op minstens 150 km afstand liggen, om de opleiding te verzorgen. Wij zijn perplex! Alles bijna in kannen en kruiken en nu dit......... "What to do" zou Abba Tesfaye zeggen. De directie van de Universiteit is in spoedberaad bijeen en Billie gaat vragen of men ons na de vergadering te woord wil staan. Dat wil men. Na ruim een uur wachten is de meeting nog niet afgelopen en met de toezegging dat we morgen om 8.30 uur een afspraak krijgen worden we door de Universiteitsauto netjes thuisgebracht. Daar vertellen we natuurlijk zwaar aangeslagen ons verhaal en Rob overweegt om het contact dat hij heeft gelegd tussen Nekemte Ziekenhuis en de PUM om een technicus te sturen voor alle kapotte apparatuur, ook maar op te schorten. Dat is Afrika..........

De volgende ochtend worden Rob, Dick en ik hartelijk ontvangen door de Rector Magnificus, Professor Fekadu, en zijn staf. Na wat inleidend gebabbel komt de vraag van ons op tafel: "Hoe gaan we onze samenwerking opnieuw vormgeven gezien de huidige problemen?". Fekadu: "Problemen? Wat voor problemen?" Wij kijken elkaar verbijsterd aan. Is dit een spelletje of weet hij echt van niets. Billie vertelt dat hij met ons over de stroeve samenwerking tussen de Universiteit en het Nekemte Hospital heeft gesproken en Fekadu reageert: " Ooo, dat. Dat zijn alleen temporary problems." Met hulp van het Ministerie in Addis zullen deze problemen snel uit de wereld zijn. Bovendien gaat het om een actie van 2 oudere kinderartsen in het ziekenhuis en de rest van de specialisten is wel van plan mee te werken aan de opleiding. Nou, dat werpt een ander licht op de zaak. Afgesproken wordt dat onze inspanning om specialisten te sturen gewoon door kan gaan en dat de stage van de aankomende artsen slechts heel tijdelijk in de periferie zal plaatsvinden. Als afsluiting krijgen we een rondeiding door de medische faculteit, waar we in de snijzaal een echt lijk bekijken, dat al half ontleed is door de studenten. Aan lijken hebben ze hier geen gebrek, want er gebeuren veel ongelukken in het verkeer en lichamen worden vaak niet opgehaald door de familie omdat begraven erg duur is. Indrukwekkend is de ICT-afdeling waar 70 gloednieuwe computers staan voor E-learning. Opgelucht en met nieuwe moed gaan we huiswaarts.

Vrijdagavond, afscheidsavond. We hebben een echte bonte avond voorbereid met liedjes en sketches. Tandarts Eric heeft mooie foto's gemaakt van Tesfaye en Workene, die door Rob via een fotowinkel zijn afgedrukt op groot formaat. Daarna was onze USB stick vergeven van de virussen, maar dat weet je van te voren. De foto's worden met hulp van een mondlapje voor tandartsen omgetoverd in maskers en we spelen het spel: Wie van de drie. Wil de echte Abba Tesfaye opstaan! Tijdens het spel komt Eric binnen met het masker van Workene op en een flink opgevulde dikke buik. Hij gaat languit op de bank liggen met zijn blote voeten op de leuning. De Abba's komen niet meer bij van het lachen. Ik heb verschillende liedjes gemaakt, o.a. op de wijs van Joshua fit the battle: "Tesfaye and the doctors of Rotary, Rotary, Rotary in the house of Peace and Joy". Eén couplet ter illustratie:

The Bisshop said to Workene

Dear Abba, you're too fat

My friend please take some excercise

So your belly will be flat

Na ons optreden is het de beurt aan Tesfaye, want hij heeft beloofd op zijn gitaar te spelen. We hebben hem 's middags horen oefenen en tot onze verbazing komt hij op met de dames uit de keuken en zingen en spelen ze samen een lied. Na afloop zegt hij met een big smile: "So, now you have seen my talent". Het is een geweldig afscheid en Tesfaye zorgt voor 2 flessen Ethiopische wijn. De volgende ochtend pancakes bij het ontbijt en een roerend afscheid waarbij de keukenprinsessen het niet droog houden. Ha, eindelijk vakantie!!