Chris op reis: The beautiful Isle of Wight

Vrijdag de 18e juli dan toch naar Portsmouth. Samen met een stelletje Nederlandse toerzeilers laten we begin van de middag het schattige Littlehampton achter ons en het eerste stuk hebben we frisse tegenwind. Na 2 uur kruisen en weinig vorderingen valt de wind weg en moeten we de motor bijzetten om een flinke kaap te ronden waarna de koers qua wind veel gunstiger ligt. Portsmouth is al van verre zichtbaar dankzij zijn speciale moderne 170 meter hoge Spinnaker Tower. Veerboten varen af en aan, dus het is flink uitkijken geblazen als we het laatste stuk naar de haven varen. Bovendien liggen in het water verschillende oude verdedigingsforten waar we tussendoor slalommen. Samen met de andere Nederlanders duiken we de eerste haven in tegenover Nelson’s vlaggenschip de „HMS Victory” waarmee hij de slag bij Trafalgar won. De havenmeester vertelt dat er morgen markt is in de stad waar je goedkoop kunt inkopen. De weersvooruitzichten zijn uitstekend, dus we willen zo snel mogelijk door naar Wight.

Zaterdag om 3 uur `s middags onder een stralend zonnetje met een kalm oosten windje naar Cowes, een bekende jachthaven aan de noordkant van Wight. Hoe dichter we Cowes naderen hoe drukker het wordt. Motorbootjes, zeilschepen, veerboten en zelfs enorme cruiseschepen krioelen door elkaar heen. Vanuit Southampton, dat tegenover Cowes op het vasteland ligt vertrekken met regelmaat grote containerschepen en die mengen zich ook nog eens in de drukte. Heelhuids bereiken we Cowes, maar nu nog een ligplaats zien te krijgen. Er zijn verscheidene jachthavens, maar de één na de ander geeft „VOL”. Goede raad is duur. Begin van het weekend, stralend weer, we hadden het kunnen weten. Voor Kapitein Rob is terugvaren naar Portsmouth geen optie en hij legt brutaalweg zijn boot tegen een ander schip aan in Shepard`s Warf Marina. We zijn nr 3 op rij en liggen ingeklemd tussen de Solent Cat, een grote plezierboot voor dagtochtjes en de dikke billen van „Big Bottom Girl”, een zeilschip met een dikke kont, bemand door 4 kerels. Recht tegenover ons legt elk uur een reusachtige Ferry vanuit Southampton aan en even verderop gaat elke 10 minuten met veel geratel een kettingpont naar de overkant. Door de wisseling van de getijden is het water in de riviermond waar Cowes aan ligt constant in beweging, dus rustig is het plekje niet te noemen, maar er is de hele dag wat te zien. Boten varen af en aan, cruiseschepen komen voorbij, het laden lossen van de Ferry en zeilscholen die met een sleep van wel 10 kleine bootjes de zee op varen. Alle kinderen dragen helmpjes, prima hoor! We kijken onze ogen uit en dineren heerlijk aan boord met al dat gedoe in onze achtertuin. Dit deel van Engeland ziet er veel welvarender uit dan de grijze havensteden waar we tot nu toe gelegen hebben. In Ramsgate liggen de veerboten sinds de opening van de Kanaaltunnel stil wat natuurlijk ten koste van de levendigheid in zo`n stadje gaat. In Dover spuit geen enkele hovercraft meer met veel geweld de haven uit, terwijl het in Cowes dankzij het toerisme een drukte van jewelste is. De weekenden moet je hier niet zijn, maar door de week is het geweldig. Elke dag wel een zeilrace op de Solent, zoals het water tussen Wight en het vasteland heet. Op het mooiste punt van Cowes aan het water staat een oud kasteeltje, waar het Royal Yacht Squadron gevestigd is, de meest exclusieve zeilclub van Engeland. Op het terras staan blinkend gepoetste kanonnen waarmee de startschoten van de vele zeilraces gegeven worden. Er staat ook een bord met de waarschuwing: Pas op, hier kan elk moment een kanon afgaan! Cowes is een reuze gezellig stadje met een mooie boulevard, zodat je een heel eind langs de zee kunt lopen. We zetten eindelijk de fietsen in elkaar en maken een mooie tocht dwars door het binnenland van Wight met toch behoorlijke klimmetjes en snelle afdalingen. Het bevalt ons hier uitstekend en hoewel er genoeg plaatsen vrijkomen in de binnenhaven blijven we mooi aan de buitenkant op ons unieke plekje liggen. We schuiven wel steeds verder op naar de kant omdat onze buren achtereenvolgens vertrekken, maar het uitzicht blijft fantastisch. Ook „Big Bottom Girl” kiest het zeegat, dus we liggen wat meer te schommelen maar dan slaap je extra lekker.

Het weer wordt steeds tropischer en pas op dinsdag trekken we 10 mijl verder richting Yarmouth, onze springplank om straks de oversteek aar Cherbourg te maken. Er is geen wind, het is bloedheet en met de stroom mee drijven we toch met een snelheid van 3,5 knoop richting Yarmouth. Daar worden we vriendelijk ontvangen door de havenmeester in zijn snelle rubberboot en hij wijst ons een prima box. Hier kunnen we rustig bijkomen van al het geweld in Cowes. Wel moeten we uiterlijk vrijdag wegwezen, want dan verwacht de havenmeester grote drukte ivm een zeilevenement hier. Geeft niet, we zijn toch van plan om donderdag de oversteek naar Frankrijk te wagen. Yarmouth is een schattig klein stadje met allerlei winkeltjes en eethuisjes. Woensdag maken we een fietstocht richting „The Needles”, een paar rotspunten met een vuurtoren op het meest westelijke puntje van Wight, die we op weg naar Cherbourg moeten passeren. Wight is een prachtig wandeleiland met glooiende hellingen, korenvelden, pittoreske huisjes en forten uit de Victoriaanse tijd. `s Middags loopt ook het clubje Nederlandse toerzeilers in de haven binnen. Via BBC news volgen we de dramatische gebeurtenissen in Nederland rond het verongelukte vliegtuig van Malaysian Airlines, dat boven Oekraïne uit de lucht is geschoten. Een dag van nationale rouw is afgekondigd en we zien de eerste slachtoffers van het ramptoestel op luchthaven Eindhoven aankomen. Ook hier wordt uitgebreid aandacht aan het drama besteed.

Morgen willen we rond 9 uur vertrekken om met gunstig tij „The Needles” te passeren en de oversteek naar Cherbourg te maken. Het belooft een rustige dag te worden met veel zon en weinig wind. De tank zit vol, dus de motor kan bijdraaien want we moeten gemiddeld 6 knopen per uur halen om voor donker aan de overkant te zijn. Nog even onze laatste 6 pound stukslaan en we zijn zover!