Chris op reis: Code Oranje en op stap met de Poppy-bus.

In Dieppe pakken we ook een extra dagje zodat we voor onze tocht naar Boulogne qua vertrektijd goed uitkomen. Het is broeierig warm en er wordt gewag gemaakt van een naderende storm, maar pas komende zondag. Donderdag 7 augustus om 5 uur op en om kwart voor 6 `s morgens varen we de haven uit. Er is nauwelijks wind zodat we de hele dag de motor bijzetten. Een rustig tochtje en om 2 uur `s middags lopen we Boulogne binnen. Er is plaats genoeg en het scheelt dat we deze haven goed kennen want bakker en supermarkt weten we blindelings te vinden. Rob koopt en passant een paar nieuwe bootschoenen met knalgele zolen en `s avonds trakteren we onszelf op een maaltje mosselen met frites aan de kade. De volgende dag weer bijtijds uit de veren en om half 9 op weg naar Duinkerken. Iets meer wind dan de dag ervoor, maar het houdt niet over. Omdat we de verwachte storm in een leuke haven over ons heen willen laten komen varen we op zaterdag meteen door naar Nieuwpoort, België. De wind is al fors toegenomen, maar waait gelukkig vanuit zuidwest dus pal achter. Alleen op de fok met de stroom mee lopen we ruim 7 knopen. De zee wordt onrustiger, de golven hoger en de wind vlagerig.

Zondag code oranje!! De Belgische radio adviseert iedereen binnen te blijven. Ik bel ma om te vertellen dat wij veilig in de haven liggen en voorlopig niet van plan zijn de zee op te gaan. In de loop van de dag neemt de wind fors toe en tussen 17.00 en 20.00 uur bereikt de uitloper van een tropische orkaan haar hoogtepunt. Windkracht 8-9 Bf en forse regenbuien. De beloofde hagelbuien blijven ons bespaard, maar we komen ons hok niet uit. Een lekkere leesdag! Op de Belgische radio horen we dat een zeilboot met 3 man aan boord tijdens de storm is omgeslagen en dat de mannen 8 uur lang op de omgeslagen boot gezeten hebben voor ze gered werden. Brrrrr……

Maandag iets kalmer, maar toch nog windkracht 6 met af en toe een regen of onweersbui. Geen weer om de fietsen op te zetten, maar wel om een tochtje te maken. Ik heb ontdekt dat we maar 30 km van Ieper af zitten en gezien alle belangstelling voor WO1, die dit jaar 100 jaar geleden begon, lijkt ons een tocht naar de slagvelden op z`n plaats. Via internet ontdek ik dat in de zomermaanden 5x per dag een „Poppy-expres” van Nieuwpoort via Diksmuiden naar Ieper rijdt. Wij schaffen een zogenaamde „Poppy-pas” aan en zitten om 11.10 uur in de bus richting Ieper. De bus maakt een rit langs diverse oorlogskerkhoven en we zien in Diksmuiden „De IJzertoren”, een verzetsmonument speciaal voor de Vlaamse gevallenen van de „Grote Oorlog”, zoals de Belgen WO1 noemen. In Ieper stappen we uit op het marktplein. Ieper is in WO1 totaal met de grond gelijk gemaakt en nadien volledig in de oude stijl herbouwd. Het stadje ziet er uit zoals het er voor de oorlog uitgezien moet hebben met prachtige kathedralen, schitterende Lakenhallen en gevelhuizen zoals wij ze kennen in Hoorn en Enkhuizen. Ongelofelijk mooi gerestaureerd! In de „oude” lakenhal is het „In Flanders Fields” museum gevestigd waar het verhaal verteld wordt over de inval in België en de eerste oorlogsmaanden van 1914 waarin de stellingen betrokken werden. Het front liep van Nieuwpoort via Ieper tot in Zwitserland en de laatste 3 oorlogsjaren groeven de legers zich in en bestookten elkaar vanuit de loopgraven. Op indrukwekkende wijze wordt in tekst, met filmbeelden, ooggetuigenverslagen en persoonlijke verhalen de geschiedenis in beeld gebracht. We lopen er ruim 2 uur rond en zijn eigenlijk nog niet uitgekeken, maar kunnen niet meer verstouwen! Wat weten wij in Nederland maar weinig van WO1. De helft van België was op de vlucht en velen kwamen naar ons land. Dankzij de voorstelling van Diederik van Vleuten over WO1 en de wekelijkse artikelen in Trouw zijn we al aardig op de hoogte, maar dit museum voegt veel toe. Een aanrader voor ieder die toevallig in de buurt is. Elke avond wordt in Ieper sinds het eind van WO1 om 20.00 uur de Last Post gespeeld bij de Menenpoort door trompettisten van de Vrijwillige Brandweer. Deze monumentale poort is het belangrijkste Britse oorlogsmonument in België. Het herdenkt de Britse soldaten die sneuvelden rond Ieper, maar geen officieel graf kregen of ergens als naamloze soldaat rusten onder een grafsteen met enkel het opschrift „Known unto God”. Op de poort staan ongeveer 55.000 namen gebeiteld. Tot 20.00 uur blijven wordt ons te laat en na nog een stadswandeling en een lekker ijsje nemen we de Poppy-expres van half 6 terug. In Nieuwpoort blijken inmiddels alle winkels gesloten en omdat we geen puf meer hebben om ergens te gaan eten maken we onze „noodmaaltijd” klaar: spaghetti met een blikje tonijn en een pot pastasaus. Smaakt uitstekend!

Dinsdag 12 augustus zwakt de wind af tot windkracht 5/6 Bf, dus we wagen het erop de 10 mijl naar Oostende te varen. Weer alleen op de fok vliegen we over de zee naar de noorden. Wel een regenbui, maar daarna weer blauwe lucht. In Oostende liggen we aan een ankerboei met de neus naar de kade middenin de stad. Echt een leuke stad om te shoppen en heerlijke viskraampjes aan de kade. Morgen zwakt de wind echt af en blijft het droog volgens de verwachting.

Het einde van onze tocht nadert. Woensdag een prachtige vaardag. Met volle zeilen en halve wind stuiven we vanuit Oostende via Vlissingen naar Middelburg. Zo, weer Hollandse klei onder de voeten. Het is een latertje omdat we pas om 13.00 uur uit Oostende konden vertrekken om het tij gunstig mee te hebben. We liggen in een heerlijk rustige havenkom in Hartje Middelburg en donderdag besteden we aan een dagje gezellig stadten en lekker lui lezen in de zon. We eten bij „La Piccola Italia”, een heerlijke Italiaan en nemen vrijdag de brugopening van 9.15 uur om via het Veerse Meer op tijd door de sluizen te gaan. Heftige regenbuien en zonnige perioden wisselen elkaar af. Wij hebben relatief veel zon, maar we zien zwarte regenwolken over het land trekken. De wind is behoorlijk fors, maar uit de goeie hoek, zodat we Keeten, Mastgat en Zijpe (dat rijtje kan ik nog dromen van de Lagere School) in vliegende vaart op het zeil doorklieven. Vlak achter de Krammersluis steken we het Volkerak over naar Oude Tonge. Vorig jaar hebben we ook in dit schattige haventje gelegen, maar toen was de toegangsvaart al aan de ondiepe kant. Gespannen houden we de dieptemeter in de gaten. Wij steken volgens de boekjes 1,65 cm diep en de dieptemeter zakt snel tot 1.60 cm! Toch voelen we niet dat we de grond raken, dus doorzetten. De meter geeft zelfs even 1.50 aan, maar met een beetje gas geven schieten we er doorheen. Het is zelfs nog ondieper dan vorig jaar, dus dit is helaas de laatste keer dat we hier komen, tenzij Rijkswaterstaat de vaart komt uitbaggeren zoals beloofd. Morgen het laatste stukje naar Willemstad en dan op de trein naar huis. De weersvooruitzichten zijn vanaf zondag zeer somber, dus wij treuren niet!! Nynke blijft voorlopig in Willemstad liggen tot we een definitieve haven voor de winter uitgezocht hebben.