QAT

Na het werk neemt mijn team mij mee naar Lucy, die een cafeetje runt in de woonplaats van Theresa, Hongwe. Haar dochter staat achter de bar en er wordt voor iedereen een groot glas mangosap ingeschonken. Lucy blijkt tevens hoofd van de Primary School in Hongwe te zijn en nodigt mij uit haar school te bezoeken. We maken een afspraak en ik bied aan de sapjes te betalen. Voor 5 glazen moet ik 100 KES (= 1 euro) afrekenen.  Zo kun je hier nog eens trakteren! De daaropvolgende maandag ga ik met mijn team naar de school en we worden hartelijk ontvangen door Lucy, die in een tiptop mantelpak met klein handtasje rondloopt. Ze introduceert mij in alle klassen met de woorden: Are you glad that the Daktari is visiting your class? Iedereen antwoordt braaf:  Yes,  headmistress. Say welcome to the daktari. Welcome, Daktari. Would you like the daktari to come back here? Yes, headmistress! Dus een heel spontane ontvangst, hihi. Zo gingen we alle klassen rond en in de hoogste 3 klassen zei Lucy onverwacht: This Daktari will come again and give a course about drugg-addiction. Oooooooooo, gaat dat hier zo? Na afloop krijgen we een flesje cola van Lucy en ik vraag wat benauwd wat ze zich bij zo’n les voorstelt. Ze vertelt dat  Keniaanse kinderen zo rond de leeftijd van 12-14 jaar met drugs in aanraking komen en dat het belangrijk is van een deskundigete horen wat de gevaren zijn. We spreken af dat ik over 2 weken de les zal geven en ik probeer zelf zoveel mogelijk info over dit onderwerp te verzamelen. Van enkele werknemers van Wim begrijp ik dat een van de belangrijkste drugs in Kenia miraa heet. Het is een plant waarvan de blaadjes worden gekauwd en het staat bij ons bekend als Qat. Het heeft een stimulerend effect, milder dan amfetamine, maar sterker dan koffie. Dit zuig ik niet uit mijn duim, maar heb ik opgestoken uit materiaal dat mijn maten Hans en Gert voor mij verzameld en uitgeprint hebben. Ook Martijn mailt mij websites door  met informatie en Rob komt zelfs met een pak folders over alcohol, roken, wiet en cocaine aan van het Trimbosinstituut. Een goed netwerk doet wonderen en ik voel me zo best in staat hier in Kenia een verantwoord lesje over drugg-addiction in elkaar te draaien. Maar zoals dingen in Afrika gaan: Theresa meldt vandaag dat Lucy met haar dochter naar Nairobi is en dat op de afgesproken datum de school een dagje naar de dierentuin gaat. Dus het praatje gaat niet door. Graag volgend jaar! Nou ja......................... Iedereen die zich voor mij heeft uitgesloofd: Asante sana!

Ook verzamelaars van kinderkleding en knuffels hartelijk dank. Jullie moeten de blije gezichten eens zien als er kleertjes of speelgoedbeesten tevoorschijn komen. De dochter van Peter heeft afgelopen nacht heerlijk geslapen met een pandabeer in haar armen en een ongehuwde moeder die het niet breed heeft  is in de wolken met een geruit broekje en T-shirt voor haar zoon.

Sinds gister staan er  overdag echte Masai-krijgers als bewakers bij de poort van Farmers Court waar wij wonen. De 4 zien er kleurrijk uit met hun rode omslagdoeken en mogen van Wim in een huisje op het terrein wonen. Ze zijn blij dat ze werk hebben en een dak boven hun hoofd, want ze zijn op de bonnefooi hiernaartoe gekomen om werk te zoeken. Zo kloppen er elke dag wel mensen aan de deur bij Wim om schoolgeld te vragen voor hun kinderen of eten voor hun gezin. Ik zie gelukkig weinig ondervoede kinderen op mijn spreekuur, maar er is toch veel armoede en lang niet alle kinderen gaan naar school.

Hierbij enkele foto’s van het uitzoeken en uitdelen van de kinderkleertjes en een plaatje van onze masai-askari’s.