Chris op reis: MALANG

Zondag 18 september worden Rob en ik al vroeg wakker en we hebben tijd genoeg om voor het ontbijt een wandeling rond het vulkanische meer te maken. Het lijkt Marken en Volendam wel! Allerlei kraampjes met saté, sop ayam en batik hemden, versierde paardjes waarop je onder begeleiding een ritje rond het meer kan maken, motorbootjes waarin je op het meer kan scheuren..... En dat alles is al druk in gebruik om half 7 's morgens. Het is natuurlijk zondag en dan komen indonesische families hier weekend vieren. We zien nauwelijks blanken. De bediendes in ons hotel spreken alleen maar indonesisch, dus we moeten ons met handen en voeten verstaanbaar maken, maar dat lukt prima. Gelukkig blijkt Martijn weer aardig hersteld en hij heeft weer praatjes. We vertrekken vroeg voor een rit van 6 uur met het busje naar Malang. Zolang bussen is niet onze hobby, maar de afstanden zijn op Java zodanig dat er weinig anders opzit. Het is al donker als we in ons hotel aankomen en gelukkig mogen we de volgende dag uitslapen want we vertrekken pas om 11 uur richting Bromo.

Maandag na het ontbijt vindt ieder zijn weg naar het fraaie zwembad en liggen we heerlijk te luieren tot we na een warme douche vanuit het hotel met Iwan, onze vaste gids, een stadswandeling gaan maken. We lopen door een straat met van oorsprong door Nederlanders gebouwde huizen waarin nu de nieuwe rijken (vnl chinezen) wonen. In een enorme shopping moll kopen we ansichtkaarten en daarna gaan we lunchen bij de bekende Toko Oen. Weer de bus in en op weg naar de Bromo. We logeren in een hotel op 3 km afstand van de vulkaan. Bij binnenkomst in het hotel is Machteld onmiddellijk in de ban van een prachtige fototentoonstelling van de rokende Bromo omringd door een aantal andere vulkanen. Ook boven ons bed hangt een schitterende foto, dus the kids willen dat zelf ook zien wat betekent dat ze om half 4 's morgens moeten opstaan. Rob en ik hebben dit festijn al eens meegemaakt, dus wij slapen uit. Met een jeep vertrekken ze dik ingepakt in extra truien en jassen om half 5 naar boven en ze hoeven niet lang te wachten want zodra ze boven komen begint de lucht te kleuren van de naderende zonsopgang. Asha en Machteld schieten aan de lopende band foto's. Het is helder weer en juist als ze de zonsopkomst fotograferen braakt de Bromo een vette rookpluim uit. Goeie timing! Het is lang niet zo koud als verwacht en ook de krater stinkt nauwelijks naar zwavel. Heel anders dan de vorige keer in 2003 toen we amper konden ademen van de bijtende zwavellucht en vernikkelden van de kou omdat de zon zo lang op zich liet wachten. Beneden wacht een warme douche en een heerlijk ontbijt. Om 10 uur staat het busje voor en rijden we naar onze laatste stek op Java waar we gelukkig 2 nachten mogen blijven.We logeren in Kalibaru, waar ieder een eigen bungalow heeft. Omdat Kalibaru vrij hoog ligt is het 's avonds op onze privé waranda's goed toeven. We hebben nog tijd voor een duik in het mooiste zwembad dat we tot nu toe gehad hebben. Het ligt aan een snelstromend riviertje en heeft een prachtig zicht op de weelderig begroeide bergen. In de mooi aangelegde tuin staan allerlei soorten kleurige bloemen en bloeiende bomen. De eetzaal is open en grenst aan deze tuin. Echt een oord om heerlijk uit te rusten.

Woensdagochtend krijgen we een rondleiding in een plaatselijke fabriek waar zowel koffie en cacao, alsook rubber verwerkt wordt. De machines die door waterkracht worden aangedreven stammen nog uit de Nederlandse periode en werken perfect. Martijn legt ons de principes van de aandrijving uit en een lokale gids vertelt alles over de verwerking van de diverse produkten. Bijna alles is handwerk. We zien vrouwen die met de hand de koffiebonen sorteren, boon voor boon. Ze verdienen 500 Rp per kilo en komen op een productie van ongeveer 50 kilo per dag, dus 25.000 Rp= 2 euro! Als slot leidt de gids ons rond op de plantage waar we rubberbomen, kruidnagelbomen en koffie en cacaoplanten zien. We eindigen met een kopje thee of koffie met pisang goreng. De gebakken bananen zijn zo lekker dat we het recept vragen en we gaan ze thuis ook zo proberen te maken. Onderweg koopt Iwan een doerian voor ons, de stinkende vrucht die heerlijk moet smaken. De hele bus stinkt binnen de kortste keren verschikkelijk en Iwan en de chauffeur hebben de grootste lol. In het hotel snijdt Iwan de doerian open en mogen we proeven. Niemand vindt hem erg lekker en we schenken het overschot aan het hotelpersoneel, dat zich de traktatie goed laat smaken. 's Middags eindelijk tijd om een wasje te doen en we laten ook het nodige door de wasvrouwen van het hotel wassen. In keurige pakketjes wordt het 's middags schoon en gestreken bij ons terugbezorgd. Als we in het donker nagenieten van een heerlijke indische rijsttafel horen we de gekko "tokkeh" roepen. Eén zo'n exemplaar heeft zich in de nok van het huisje van Frank en Asha genesteld en Asha schrikt zich 's nachts een hoedje als het beest ineens keihard "tokkehhhhh" brult. Ze kan er later smakelijk om lachen.

Morgen met de boot naar BALI!!