Chris op reis: BALI

Donderdag 22 september verlaten we om half 8 onze heerlijke bungalows op de plantage in Kalibaru voor het laatste ritje met Iwan, de gids en Komar, onze chauffeur. In de bus worden we toegesproken door Iwan, die onze familie zo gezellig vindt dat we een volgende keer als we in de buurt van Bandung zijn met het hele gezin bij hem mogen logeren. We krijgen een briefje met zijn adres, telefoonnummer en email zodat we hem kunnen bereiken. Naar de haven is het ongeveer 2 uur rijden en als we daar aankomen kunnen we zo de boot oprijden. Onze begeleiders gaan mee tot het hotel op Bali. We zien Bali al liggen aan de overkant en kunnen ons niet voorstellen dat de vaartijd 1 uur bedraagt. Inderdaad liggen we na ongeveer 20 minuten voor de haveningang, maar dan begint het wachten. Er is maar een beperkt aantal aanlegpieren en wij zijn nummer zoveel in de rij. Logistiek dus "de bottleneck". Gelukkig zitten we heerlijk in het zonnetje en waait er een fris windje, dus wachten is geen straf. Als we de boot afrijden is het eerste stuk van Bali dor en droog. Geen sprake van een weelderig groen bloemeneiland. Gelukkig verandert dit naarmate we verder langs de kust naar het oosten rijden. We logeren in Pemuteran, een klein vissersplaatsje met een prachtige lodge waar we ook allemaal weer een eigen bungalow bewonen met waranda en "buitendouche". Zowel het toilet als de douche bevinden zich per bungalow op een ommuurd binnenplaatsje in de openlucht. Geen slecht idee en lekker fris! Bij het afscheid worden we allemaal omhelsd door Iwan, die zowaar de tranen in zijn ogen heeft. Komar en hij gaan met een lege bus terug naar Bandung. Een rit van 30 uur! Ze rijden in één keer door om zo snel mogelijk weer bij hun familie te zijn. Hati hati Iwan, planplan. Wees voorzichtig en rustig aan! Wij worden naar onze bungalows gebracht, waar een slinger rode en gele bloemen op ons bed ligt. Echt Bali! Het complex ligt aan het strand en er zijn 2 mooie zwembaden. Martijn en Machteld zijn niet meer te houden en willen meteen een duik maken. Rob gaat mee. Ze bespreken tevens een boot voor de volgende dag, waarin we met z'n allen naar een eiland in de buurt gebracht worden waar een mooie duikstek is. Frank en Asha hebben inmiddels de omgeving verkend en op loopafstand een leuk eethuis ontdekt. Hier eten we 's avonds voortreffelijk en met de "thuisbrengservice" van het restaurant worden we netjes naar ons hotel teruggebracht.

Vrijdag.

Met een supersnelle raceboot, voorzien van 2 enorme buitenboordmotoren, vliegen we in 25 minuten naar het eiland Menjangan. Asha en ik gaan snorkelen en de rest duikt. Zoals gewoonlijk blijven Martijn en Machteld het langste onder water, want die zijn heel zuinig met hun lucht. We zien de prachtigste vissen in alle kleuren van de regenboog. De duikers zien ook een waterschildpad en een haai! We worden aan wal gezet op het eiland en krijgen een meegebrachte lunch: bami of nasi met kip, tempe en een gebakken ei. Heerlijk! Dan even verderop een 2e duik en rond 2 uur zijn we terug in het hotel. De duikers kunnen er niet genoeg van krijgen en laten zich overhalen tot een nachtduik. Om half 7 's avonds, als het net donker is, verzamelen ze zich op het strand met een "dive-master" en krijgen ieder een grote schijnwerper uitgereikt. Een spoor van lichtjes verdwijnt langzaam in de golven. Machteld is na afloop helemaal gelukkig want ze heeft wel 10 naaktslakken, een partij poetsgarnalen en als klap op de vuurpijl een ghost pipe fish gezien. Die laatste schijnt best zeldzaam te zijn! Asha en ik zijn toch wel nieuwsgierig en besluiten dapper om de volgende dag een introductie-duik te gaan maken.

Zaterdag.

Een beetje zenuwachtig melden Asha en ik ons 's ochtends om 9 uur bij de duikschool. Eerst een formulier invullen dat we op eigen risico de duik maken en dat we goed gezond zijn. Vervolgens de theorie. Per 10 meter diepte neemt de druk met 1 atmosfeer toe, dus wordt de lucht in je longen samengeperst. Als je weer opstijgt neemt de druk evenzosnel weer af, dus zet de lucht in je longen weer uit. Als je bij stijgen dus je adem inhoudt ontploffen je longen. Ooooooh, zit dat zo........ Asha en ik kijken elkaar een beetje bibberig aan, maar we laten ons niet van de wijs brengen. Na de theorie passen we onze duikpakken en flippers en wordt een loodgordel en de duikfles omgegespt. Jaja, sta dan maar eens op met 30 kilo extra gewicht. Dat valt niet mee, vooral niet als we dan ook nog de slappe lach krijgen. Met een hele aardige, geduldige instructeur gaan we het water in en leren eerst om onder water ons masker leeg te blazen. Dan oefening "verloren ademautomaat" en als we alles goed beheersen gaan we met de instructeur naar beneden. Het is een hele ervaring en de zenuwen nemen af naarmate er meer te zien is onder water. Asha heeft even problemen met haar oren, maar gelukkig gaat dit later beter. Al met al blijven we 50 minuten onder water en we zijn best trots op onszelf dat we het ons gelukt is. 's Middags besluiten Frank, Asha en ik een scooter te huren en de anderen gaan...................natuurlijk weer duiken. Bij de scooterverhuur staat een hele blitse scooter, waar Asha meteen helemaal verliefd op is. Frank en ik krijgen een gewonere versie, maar het rijdt allemaal prima. De tank is snel leeg en bij een stalletje onderweg kopen we benzine per fles die we zo in de tank gieten. Na ongeveer 1,5 uur rijden drinken we iets bij een straattentje en willen langs een andere weg terug. We slaan af naar de kust en komen via een zandpad bij een plantage terecht. Hier kunnen we niet verder, dus omdraaien. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan met zo'n zware scooter en Asha valt met scooter en al om. Gelukkig geen erge pijn gedaan, maar nu start haar scooter niet meer! Wat nu in the middle of nowhere. Een inlandse man die op zijn landje aan het werk is zit dit alles van een afstandje te bekijken en steekt er een sigaretje bij op. Goede raad is duur. We besluiten dat Frank met zijn scooter hulp gaat halen terwijl Asha en ik met onze scooter naar de weg teruglopen. Binnen de korste keren worden we achtervolgd door een hele horde kinderen die luid lachend en kletsend met ons meelopen. Na een kwartiertje horen we geronk en komt Frank aanrijden met een mannetje achterop. Hij constateert dat de benzinetank leeg is (mogelijk bij de val leeggelopen omdat de benzinedop er niet opgedraaid was) en bij Frank achterop scheuren ze weer terug naar het dorp om een fles benzine te halen. Gelukkig, tank vol en starten maar. Helaas................ De flitsende scooter laat het opnieuw afweten. Ook omwonenden die langsrijden wagen een startpoging, maar uiteindelijk neemt Frank de scooter over en aangeduwd door een horde kinderen loopt hij met de scooter aan de hand naar het dorp. Er is gelukkig een reparateur, die onmiddellijk tijd voor ons maakt en de hele scooter uit elkaar sloopt. Geen beweging in te krijgen. In arren moede bellen we de verhuurder en we mogen de scooter daar laten staan en met de 2 andere scooters terugrijden. Als we willen vertrekken komt ineens de motor tot leven en onder luid applaus van alle uitgelopen dorpsbewoners heeft de monteur het apparaat aan de praat gekregen. Hij maakt zelf een proefritje en na een flinke fooi vertrekken we naar huis. Een schitterend avontuur en wat zijn die indonesiërs behulpzaam! Bovendien hebben ze ontzettend veel plezier. We drinken een Bali Hai (lokaal bier) met de verhuurder van de scooters, die vertelt dat hij net een nieuw hotel-restaurant geopend heeft in Pembuteran. Op de terugweg lopen we erlangs en beslissen daar 's avonds met z'n allen te gaan eten. Zo gezegd, zo gedaan. Onze vriend loopt er zelf ook rond en komt ons als oude bekenden aan tafel begroeten. De eerste stek op Bali is ons uitstekend bevallen!