YOGYAKARTA

Zaterdag 17 september

Eindelijk even tijd om te schrijven, want ik ben met een zieke Martijn naar het hotel gegaan terwijl de anderen een wandeling in de bergen maken.

Even terug in de tijd:

Op woensdag de 14e nemen we de trein van 7 uur 's morgens van Bandung naar Yogyakarta. Het is een lange reis door prachtige sawa's en over eng hoge bruggen waar maar een enkel spoor overheen gaat. Hopelijk klopt de dienstregeling en komt er geen tegenligger aan! Machteld zit in het gangpad tussen 2 treinstellen op de grond bij een open treindeur om nog mooiere foto's te kunnen nemen. Als we over zo'n smalle brug rijden schuift ze toch maar een eindje naar binnen. Een jongen loopt af en aan van de "treinkeuken" naar de diverse coupé's om bestellingen af te leveren. Zo kunnen we koffie en thee alsook nasi rames en bami goreng bestellen. Alles wordt keurig op een met een cellofaantje afgedekt bord bezorgd inclusief lepel, vork en servetje. Om 3 uur arriveren we op het station in Yogya en wacht ons nog een uurtje bussen naar het hotel. Onderweg stoppen we om een verlaten ruïne van een dorpje te bezoeken, dat getroffen is door de uitbarsting van de Merapi in oktober 2010. Er staan alleen wat geblakerde muren overeind, waar nog lichtschakelaars en keukentegeltjes opzitten. Enorme bergen puin en as worden met vrachtwagens vol afgevoerd. Groot contrast met ons prachtige koloniale hotel op 5 minuten lopen van de Borobudur. We duiken meteen in het door een mooie bloementuin omzoomde zwembad om het stof van de reis af te spoelen en eten 's avonds in de prachtige eetzaal van het hotel.

Donderdag vroeg op om uiterlijk klokslag 6 uur voor de entree-poort van de Borobudur te staan. Het is niet druk en we krijgen een vrij vervelende indonesische gids mee die erg om zijn eigen grapjes moet lachen. We kunnen op ons gemak de Borobudur bekijken, alleen de bovenste etage is dicht ivm restauratie. Wat dit betekent zien we rond 8 uur als een hele schoonmaakploeg met stoffer en blik het afgezette deel beklimt. Door de uitbarsting van de Merapi is ook de Borobudur onder een aslaag terecht gekomen en dit wordt beetje bij beetje opgeruimd. Onze gids blijkt aan "handlezen" te doen en trakteert de kinderen op een verhelderend inzicht in hun karakterstructuur en een kleine toekomstvoorspelling. Frank en Machteld blijken nogal verstandelijk aangelegd en Martijn en Asha zijn meer gevoelsmensen. Gelukkig heeft iedereen een hoog IQ en Machteld kan zich wel 5 uur achtereen concentreren, terwijl Asha na 2 uur al moet relaxen. Martijn is maar 20% romantisch en Machteld meer dan 50%! Schokkend is dat Martijn 5 kinderen krijgt en Machteld maar 4. Loopt de eerste buitenechtelijke Maas al ergens rond??? Frank en Asha krijgen er allebei 2. Na ons meer fooi te hebben afgetroggeld dan de bedoeling was kunnen we gelukkig nog even zonder gids rondlopen en om 9 uur zitten we aan het ontbijt in ons hotel. Er is nog tijd om even te zwemmen voordat de bus ons meeneemt naar Yogyakarta. Onderweg nemen we een kijkje in een batikfabriek en slaan we allemaal cadeautjes in. Er wordt flink afgedongen en als zowel kopers als verkoper tevreden zijn krijgen we nog een kopje thee. Ons hotel ligt in het stadscentrum op 10 minuten lopen van Malioborostreet, de leukste winkelstraat van Yogya. Het is er 's avonds een drukte van belang en we eten heerlijk spicey rendang en "vissaté". De vis wordt opgediend op voor ieder een persoonlijk houtskoolbrandertje en smaakt voortreffelijk.

Vrijdag blijven Frank en Asha in het hotel achter om te gaan winkelen en lekker te "chillen". De rest bezoekt een sigarenfabriek waar sigaren nog met de hand gemaakt worden. Voorwereldlijke machines die verrassend goed werken en vingervlugge indonesiche schonen produceren de mooiste sigaren en we krijgen natuurlijk een paar proefmonsters mee. Dan volgt een fietstour door de sawa's met een lokale gids. Er wordt gereden op oud-hollandse fietsen en we krijgen rieten lampenkappen op ons hoofd tegen de zon. Rob lijkt op zijn vooroorlogse fiets zo weggelopen uit de Max Havelaar. Het is een prachtige tocht: Rob plant rijst met z'n blote voten in de modder, Machteld en Chris vouwen tempeh in bananenbladeren onder leiding van een schattig bijna tandenloos indonesisch vrouwtje en we proeven lokale lekkernijen bij de grootouders van onze gids. Een uur te laat komen we bij het hotel aan om Frank en Asha op te halen voor een bezoek aan het hindoeistische Prambanan tempelcomplex.  Als we terugkomen is het alweer bijna etenstijd en vanwege de goede ervaringen gisteren eten we in hetzelfde restaurant, waar het op vrijdag gezellig druk is.

Zaterdag vroeg op voor een ontbijt met vers gebakken wafels en pannenkoekjes met maple sirup. Allerlei kleurtjes juice waaronder kiwi en zuurzak. Heel lekker! Op weg naar ons hotel aan een vulkanisch meer in Sarangan stoppen we in Solo, ook wel Surakarta genoemd voor een bezoek aan het paleis van de Sultan. Dit blijkt een vervallen gebouw met enkele bejaarde gamelanspelers die een eentonig deuntje produceren en er staan wat vitrines met oorbellen, ringen en versierselen voor de lokale danseressen. Als we verder rijden begint het te regenen. Martijn voelt zich ziek en heeft koorts. We hebben afgesproken een wandeling door de bergen te maken, maar Martijn wil graag meteen naar het hotel en naar bed. Chris gaat mee en de rest loopt een deel van de route in de miezerige regen. Het hotel ligt mooi met uitzicht op het meer, maar het is en blijft heiïg. We trekken warme vesten aan, want de temperatuur is zo hoog in de bergen een stuk lager als in de stad.  Het lijkt Nederland wel!

                                                        Onze gids Iwan

                                              Machteld fotografeert vanuit de trein

                                                        Handlezende gids

                                           Rob plant rijst

                                           Fietsen door de sawa's

                                           Machteld vouwt tempeh

                                           Zij kan het veel sneller!