De trossen los

Na alle festiviteiten rond de 65e verjaardag van Rob vertrekken we op maandag 2 juli (zijn echte verjaardag) naar Lelystad om ons in te schepen voor een tocht richting Belgische en Franse kust.

Dinsdagochtend gooien we de trossen los. Het is een zonnige dag en monter motoren we in 10 minuten naar de Houtribsluizen, waar we vrijwel onmiddellijk kunnen invaren. Na het schutten even wachten tot de brug open gaat en we kunnen uitvaren en de zeilen hijsen. Maar............ het duurt en duurt en de brug vertikt het. Hij is gesloten en blijft gesloten. De sluiswachter roept ons op nog even geduld te hebben, maar na een uur wachten in de sluis worden we teruggeschut en de sluiswachter verzoekt ons vriendelijk doch dringend om achteruit het sluizencomplex te verlaten, want de reparatie aan de brug gaat nog geruime tijd duren.  Deze valse start van onze zeilvakantie blijkt de voorbode van meer sluis- en bruggen-onheil, maar dat weten we dan nog niet. Het is warm zonnig weer dus we maken het ons gemakkelijk op het dek met een kop koffie. Eindelijk na 2 uur wordt het sein     " brug meester"  gegeven en kunnen we door. Dankzij dit oponthoud zijn we te laat bij de Schellingwoudebrug en moeten we wachten tot de opening van 6 uur 's avonds. Maar elk nadeel heb z'n voordeel, want nu zijn we genoodzaakt de Sixhaven in Amsterdam binnen te lopen omdat IJmuiden die dag onbereikbaar wordt. Er is een mooie plek voor ons en we lopen vanuit de haven naar het gratis pontje over het IJ en staan 5 minuten later achter het Centraal Station. Heerlijk door Amsterdam geslenterd en nabij het Rembrandtplein "pasta marinara" gegeten met een karafje Lambrusco waarbij het idee ontstaat de boot eens een wintertje in Amsterdam te leggen om daar een pied-à-terre te hebben. Aantrekkelijke optie! Woensdag rustig op de motor door naar IJmuiden. Hier blijkt de voor ons formaat jachtjes bedoelde kleine sluis buiten werking, maar gelukkig mogen we met de grote binnenschepen mee geschut worden en zo komen we toch vrij vroeg in IJmuiden aan. Plek genoeg in de haven en bij prachtig weer 's middags over het strand naar Bloemendaal en weer terug gelopen. Dan donderdag eindelijk de zee op! Bijna geen wind en de zee zo glad als een spiegeltje. We varen langs het strand van Zandvoort en Kijkduin en lopen om 3 uur de haven van Scheveningen binnen. Hiet zijn we meer dan eens geweest, maar nooit via de route over water. Een bijzondere ervaring. Het is al behoorlijk druk en we gaan langszij een ander zeilschip liggen. Het weer is nog steeds stralend en de nieuwe boulevard van Scheveningen is zeer de moeite van een bezoekje waard, alleen al om bij Simonis een heerlijke hollandse nieuwe te verschalken. Onderweg treffen we een cabriolet, die zichzelf enkele minuten eerder op uitzonderlijke wijze geparkeerd heeft. Volgens de verhalen van de mannen die alles hebben zien gebeuren begon deze auto vanaf een hellend parkeerterrein plotseling te rijden, schoof precies tussen een bestelbusje en enkele paaltjes door en eindigde vertikaal, over de kade-rand hangend,met de neus 3 meter lager op de steiger vlak voor 2 zeiljachten. Het achtereind stak nog boven de kade uit (zie foto). Spectaculair gezicht! Toen we later terugkwamen had de brandweer de auto opgetakeld en stond er een dom blondje naast de auto druk te praten in haar mobieltje. Wsl gevalletje van "niet op de handrem". Gezellig met Joyce, Rob's voormalige secretaresse die in Den Haag woont, gegeten en midden in de nacht  het interieur van de boot gedweild omdat het regenwater tijdens een enorme wolkbreuk met emmers tegelijk naar binnen gutste. Duidelijk gevalletje van "bovenluik open laten staan".  Jaja, we raken op stoom!