Chris op reis: Een oude en een nieuwe Bisschop.

Zondag 10 november is de grote dag. Onze hal is ontruimd, het protret van Paus Franciscus is opgehangen en een grote tafel met allerlei habijten en sjerpen staat gereed. Rond 8 uur 's morgens komen de Abba's en de Bisschoppen aanlopen en de verkleedpartij begint. De nieuwe Bisschop George ziet er prachtig uit in zijn paarse jurk en later met de witte mijter op. Vanuit Addis is ook de Nuntius aangekomen, de speciale ambassadeur van de Paus in Ethiopië. Wij vertrekken naar de kerk om de heren wat privacy te gunnen. Het pad naar de kerk is versierd met vlaggetjes en in de kerk zijn mooie bloemstukken opgesteld die door de Indiase zusters gemaakt zijn. Annet, de vroedvrouw, en ik nemen plaats aan de rechterkant waar de vrouwen zitten. Naast ons zit Christina Maaskant, directeur van een Health Centre in Addis, dat is opgericht door een Belgische katholieke orde. Een leuke vrouw, die voor 5 jaar is gecontracteerd om het Health Centre op te zetten en Rob en ik worden uitgenodigd om tijdens onze terugreis het Centre te bezoeken. Gaan we beslist doen!

Om 9 uur komen de Bisschoppen in optocht binnen, begeleid door gezang van vrouwen en kinderen, en de dienst begint. De brief van de Paus wordt voorgelezen, er wordt veel gezongen en geklapt, de oude Nederlandse Bisschop Theo van Ruijven wordt bedankt en de nieuwe Bisschop George wordt op de bisschopszetel gezet met de staf in de hand. Veel speeches worden zowel in het Oromia als in het Engels gehouden, dus de dienst duurt wel 2 uur en een kwartier. Daarna gaat iedereen mee naar een open grasveld bij de school voor koffie met brood. Een lange rij met marktkraampjes staat langs het pad, want het is een uitstekende gelegenheid om je waar aan de man te brengen. Vervolgens wordt een uitgebreide lunch geserveerd voor wel 200 genodigden en het leuke is dat na die hele rij hotemetoten ook de plaatselijke bevolking een bordje mag volscheppen. Rob en ik raken aan de praat met de oude Bisschop Theo. Hij is een erg leuke man die al bijna 50 jaar in Ethiopië woont en werkt. Zijn thuishaven in Nederland is het Lazaristenklooster in Panningen (bij Venlo) en wij worden van harte uitgenodigd om daar eens een kijkje te nemen en een oud-broeder van hem te bezoeken. We zitten aan een lange tafel en omdat Theo gezellig met ons een kringetje wil vormen schuift hij zijn stoel achteruit en tot onze verbijstering valt hij met stoel en al in een trapgat! Gelukkig zijn het maar 3 treden en blijft hij met zijn stoel achterover hangen, maar de consternatie is groot. Iedereen komt aangerend en er zijn 5 sterke mannen nodig om hem uit zijn benarde positie te bevrijden. Gelukkig heeft hij niets gebroken, maar nog lang daarna komen mensen informeren hoe het met hem is. Hij kan al snel weer lachen en we praten vrolijk verder. 's Avonds eten we bij de buren rollade en gehakt van de geslachte koe samen met onze 2 nieuwe dokters die diezelfde dag arriveren. Ook de vrouw van Dick is meegekomen, dus we zijn inmiddels met z'n achten. De nieuwe dokters nemen hun intrek in het plaatselijke hotel tot wij vertrokken zijn.

Maandag doe ik spreekuur in Derge Clinic samen met de Frits, de nieuwe dokter. Dinsdag kan hij het alleen wel af, dus heb ik mijn handen vrij om verslagen te maken en bureauwerk te doen. Woensdag werk ik met Sister Veronica omdat Annet en Frits de zwangeren controleren. Sr Veronica heeft maar een korte opleiding tot diploma-nurse gevolg en ze heeft niet veel ervaring. Voor mij extra hard werken om haar nog iets bij te brengen en 's avonds ben ik behoorlijk moe. Marlies, de vrouw van tandarts Eric is ook aangekomen, dus het wordt steeds voller. Donderdag mijn laatste klinische les, waarbij ik ontdek dat het goed werkt om de nurses over mijn vragen te laten overleggen in hun eigen taal en daarna het antwoord te laten geven. Zo blijken de "stille" nurses ook een goede inbreng te hebben en minder verlegen te zijn.