Na bijna 2 weken spreekuur draaien in Kenia krijg ik een beeld van de klachten waarmee mensen naar het spreekuur komen. Ik zie dagelijks zo’n 30-40 mensen en tijd is hier een relatief begrip. Men trekt er ruim een halve dag voor uit om naar de dokter te gaan. Zonder mopperen wordt buiten in de schaduw van een boom gewacht, gezellig gepraat en soms ook handel gedreven. Bij elke dispensary zijn 2 volunteers die de deur openmaken, helpen de auto uit te laden en de patienten tempen met de oorthermometer en wegen. Naam, leeftijd en woonplaats worden genoteerd in een oud schriftje dat de meeste patienten trouw meenemen. Er wordt druk geshopt tussen ziekenhuis en dispensary’s. Er komen baby’s van 6 mnd op mijn spreekuur die permanent rochelen en dientengevolge al 3 of 4 kuurtjes antibiotic achter de nog niet aanwezige kiezen hebben. Het is mooi om te zien hoe vrouwen die baby’s met een vloeiende beweging in de kikoi op de rug binden. Vandaag een moeder met een kind van 7 mnd met “ plastic teeth”, volgens Theresa een kwaal die hier regelmatig voorkomt. Ik heb er nog nooit van gehoord en kijk in het mondje. Inderdaad zie ik tussen onderkaak en onderlip in de diepte enkele witte structuren zitten die niet lijken op de gebruikelijke spruw. Theresa legt uit dat wij hier niets aan doen en dat de moeder dan waarschijnlijk naar de Traditional Healer gaat, die met zout de witte structuren wegveegt. Ook tandarts Bart komt dit niet bekend voor. De bilharzia-boys heb ik al genoemd en verder komen er veel mannen en vrouwen met Low Back Pain irradiating to the Lower Abdomen, wsl door het zware werk op de shamba (akker). Fever, chills en Total Body Malaise is vragen om een malariatest en helemaal af is het als je zegt “ Malariafeelings” te hebben. Veelvuldig wordt in de ogen gekeken naar tekenen van bloedarmoede en onmiddellijk leidt dit tot het onderzoeken van de “ stools” op wormen. Ontlasting wordt hier op commando geproduceerd. Indrukwekkend i s het aantal akelige wonden bij jonge mensen en kinderen. Vooral diepe wonden door trappers van de fiets en voetjes die tussen de spaken komen. We maken de wonden schoon met verdunde savlon en hebben voldoende zalfgaasjes en windsels. In Nederland laat je ze na een paar dagen terugkomen, maar hier krijgen ze wat verband mee om thuis verder te prutsen. Lijkt toch vaak goed te gaan. Vandaag voor de 2e maal de patiente thuis met borstkanker bezocht. Ze is uitgemergeld, drinkt al 3 dg niet meer en heeft pijn. Dan mis je de morfinepleisters waar je in Nederland de pijn mee kan bestrijden. Een mooi initiatief is het hypertensie- en diabetesspreekuur in Baharini. Mensen horen hiervan en komen voor een gratis check. Theresa geeft ‘s morgens eerst voorlichting aan de aanwezige patienten met behulp van kaarten met plaatjes. Ze doet dat schijnbaar heel geestig, want het gelach is niet van de lucht. Ook insuline behoort tot de mogelijkheden, maar dat moet men in het ziekenhuis betrekken. Koel bewaren is erg moeilijk en bovendien moet ervoor betaald worden. Zo zien we vaak mensen die hoge bloedsuikers hebben omdat ze een hele tijd “ out of medication” zijn. Het gebeurt ook wel dat we bij een dispensary aankomen en de deur is op slot. Geen vrijwilliger met sleutel te bekennen. Dan doe je gewoon spreekuur in de achterbak van de jeep. Hakuna matata!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten