Woensdag een dagje vrij omdat mijn opvolger, dokter Dick, heeft aangeboden mijn spreekuur waar te nemen. Dankbaar maak ik van de gelegenheid gebruik om samen met Rob een ochtend mee te lopen met dr Nyaboga, van huis uit gynaecoloog en momenteel als enige dokter werkzaam in Mpeketoni Hospital. Dit ziekenhuis heeft 2 afdelingen, waar naast mannen en vrouwen ook kinderen opgenomen worden. Los daarvan een Maternity voor verloskundige patiënten.
We lopen met Nyaboga visite in gezelschap van een hoofdzuster met een pak statussen.
Eerst de kinderafdeling. Kinderen met moeders liggen of zitten op roestige bedden met klamboes aan het plafond. De meesten hebben een infuusnaald in de arm, want intraveneus antibiotica is zo’n beetje de standaardbehandeling. Dit is ook nodig want de meeste kinderen hebben een huidontsteking, pneumonie of geinfecteerde brandwonden. De moeder krijgt een recept van dr Nyaboga voor de plaatselijke farmacie, want de medicatie moet zelf gekocht en betaald worden. Na gemiddeld 2 dagen wordt op pillen overgeschakeld en gaat het infuus eruit.
Er zit ook een meisje van 8 jaar met een oude man, die niet haar opa maar haar vader blijkt te zijn. Zijn 1e vrouw is overleden aan AIDS en ook zijn 2e vrouw, moeder van dit meisje, is onlangs begraven. Het meisje is HIV positief en wordt behandeld met anti-AIDS middelen. Ze krijgt regelmatig infecties en wordt dan even in het ziekenhuis opgenomen. Brandwonden zijn schering in inslag omdat er op houtskool gekookt wordt en de verlichting bestaat uit kerosinelampen die makkelijk omvallen. Bij epidemieën van diarree ligt de afdeling vol met besmettelijke kinderen.
Op naar de mannenafdeling. Het merendeel is opgenomen na een ongeval met een kapmes. Wonden in allerlei soorten en maten. Zelfs een slachtoffer van een aanval van een buffel met een enorme hechtwond in zijn bovenbeen. Een oudere man is uit de mangoboom gevallen en heeft veel pijn aan zijn heup. Hij ligt hier al een week en er moet eigenlijk een foto van die heup gemaakt worden, maar dat kan hij niet betalen. Dus wachten op spontaan herstel of geld voor de rontgen.
Vreselijk is het lot van een andere man die uit de palmboom viel en daardoor 2 gebroken polsen en een dwarslesie opliep. Zijn familie laat het afweten en hij wordt door zijn medepatiënten geholpen met eten en op de po gaan. Hoe gaat het verder met zo iemand? Dr Nyaboga weet het ook niet. Hopelijk komt er tzt een familielid opdagen die zich over hem ontfermt.
Dan naar de vrouwenzaal. Hier zit een mooie jonge dame met mogelijk een maagzweer. Ze krijgt maagzuurremmers en wordt naar Mombassa gestuurd voor een maagfoto met bariumpap. Dit wordt in Nederland allang niet meer gedaan. Twee patiënten met slangenbeten en in het volgende bed een vrouw met suikerziekte en akelige wonden aan haar voeten. De enigeoplossing is de amputatie van enkele tenen, maar daar wil ze niet aan en ze gaat naar huis. Tot mijn verrassing tref ik een van de vrouwen aan die wij 3 weken geleden met de Rotary Jeep na een ongeval naar Mpeketoni hebben gebracht. Ze bleek een gebroken bekken te hebben en heeft gister voor het eerst weer gelopen.
In de Maternity bezoeken we enkele pasbevallen vrouwen en bewonderen de schattige kindjes. De zwangeren liggen in de kamer ernaast. Hier ook een 41-jarige vrouw met bloedarmoede, die zwanger is van haar 12e kind. Vier kinderen zijn overleden en ze vindt het na 12 zwangerschappen welletjes en laat zich na de komende bevalling steriliseren. Haar man is het hier gelukkig mee eens. Dr Nyaboga vertelt dat als gynaecoloog zijn hart bij de Maternity ligt en hij de rest er noodgedwongen bij doet. Hij heeft 7 dagen per week en 24 uur per etmaal dienst. Als hij weg is voor een congres is er geen arts beschikbaar voor spoedgevallen en gaan ernstig zieke mensen gewoon dood, want het dichtstbijzijnde ziekenhuis in Lamu is zeker een uur rijden met de auto en nog veel langer met de bus. Simpele Keniaanse logica.
Het was een leerzame dag en ik heb veel bewondering voor het enthousiame waarmee deze dokter Nyaboga onder moeilijke omstandigheden zijn werk doet!
Voor het ziekenhuis
Mijn team bij de Rotary Jeep
Ten afscheid een fruitjuice met samosa's
Hi Chris en Rob,
BeantwoordenVerwijderenkoffers pakken?! het zit er op voor je. Ik heb genoten van je blog en verlang ook weer naar Kenia. Ik ga waarschijnlijk in mei/juni met Rot Doctors Sweden naar Homa Bay aan het Lake Victoria. Ze hebben tekort aan dokters, dus ook iets voor jou?! Geniet nog van jullie vakantie safari. Groetjes ook aan Dick, Marjon en Andries
Hoi zus en zwager,
BeantwoordenVerwijderenKreeg vandaag een kaartje in de bus van tante Aap met het verzoek het volgende bericht op de mail naar jullie te sturen:
Hallo dr. Christmas en dr. Rob
Van mama kreeg ik jullie Kenia belevenissen om te lezen en ik ben helemaal onder de indruk. Wat een zegen, dat jullie daar zulk zorgzaam en gemotiveerd werk mogen doen. Het thuisfront leeft helemaal mee. Mama Bulletje is een dagje in Velp geweest. Heel stoer, alleen met de bus, en erg gezellig, tenslotte doodmoe thuis gekomen. Ik zie alweer uit naar vervolgverhalen. Fijn, dat jullie zo goed tegen de hitte kunnen. Ik ben benieuwd, hoe dit avontuur gaat eindigen! Voor zieken en gezonden veel hartelijke groeten uit Holland en voor jullie een dikke kus. Herman en Aap.