Sturm und Regen

Donderdag 21 juli.

Na weer een prima zeiltocht in 4 uurtjes varen woensdagmiddag Warnemünde bereikt, de havenstad van de Hanzestad Rostock. Dit is een haven waar  de grootste veerboten en modernste cruiseschepen kunnen aanmeren. Wij vinden een plek in de  oude haven aan de kant van het stadscentrum en op enkele meters van de brede vaargeul waar de grote joekels doorheen komen. Het ligt wat onrustig gezien het gewiebel als er weer eens zo’n gevaarte passeert, maar dat hebben we er graag voor over. Vanaf onze boot zien we een enorm Noors cruiseschip liggen en bij nadere beschouwing blijkt deze oceaanreus uitgerust met reddingboten van Schat-Harding, de opvolger van de firma waar Pa jarenlang directeur van is geweest. ’s Avonds zien we dit drijvende paleis vlak langs onze boot de haven uitvaren in een zee van lichtjes en met een menigte passagiers boven op het voordek. Wij liggen met onze neus vooraan!! Ook worden we vergast op een uitvoering van een heus zeemannenkoor, dat vanaf een naburig schip begeleid door accordeonmuziek zeemansliederen ten gehore brengt: “Seemann, komm bald wieder, bald wieder nach Haus. Seemann geh nie wieder, nie wieder hinaus!” Lekkere schlagers in het avondzonnetje. Later blijkt dit voorlopig de laatste mooie dag, maar dat weten we dan gelukkig nog niet.

Donderdagochtend begint grijs, maar dat weerhoudt de kinderen van de zeilschool in de haven er niet van in hun lichte open bootjes onder leiding van een schipper in een gemotoriseerde zodiac, het ruime sop te kiezen. Terwijl ze de zeilen en hun zeilbroeken nog aan het ophijsen zijn, laveren ze rakelings langs onze boot de haven uit. Omdat er harde tot stormachtige wind wordt voorspeld besluiten we een dagje in Warnemünden te blijven liggen en naar Rostock te fietsen. Het is een vrij saaie fietstocht met veel bunkerachtige flats en langs een oude verlopen visserijhaven. Rostock heeft wel een aardig centrum met leuke geveltjes, maar  haalt het niet bij Wismar. Bovendien begint het te regenen en het houdt die dag niet meer op. Zeiknat komen we terug bij de boot en als pleister op de wonde gaan we ’s avonds uit eten in een havenrestaurantje. Heerlijke vis (Rob eet zelfs gebakken paling!) met de gebruikelijke gebakken aardappels met ui en spek. Ik voel de kilo’s eraan komen. Het is inmiddels tegen 10 uur ’s avonds en het giet nog steeds! Hopelijk is het morgen droog en kunnen we door!

Vrijdag.

Nee dus. Helemaal gebutst en geklutst worden we de volgende ochtend met windkracht 7 en gietende regen wakker. We stellen het opstaan zo lang mogelijk uit en zetten de verwarming even loeihard aan. Rond 10 uur besluiten we gehuld in zeilpakken en laarzen verse broodjes te gaan halen. Verder blijven we binnen en ik voel me als een mol in zijn ondergrondse hol. De storm dendert onverminderd voort en zal volgens de berichten nog wel enkele dagen aanhouden. Gelukkig liggen we in een prettige haven, die ook nog eens niet duur is!

Ik heb nu veel plezier van mijn Ipad, want ik heb er thuis verschillende documenten op geladen die ik voor onze klus op Sumatra wil bestuderen. Het apparaat bevalt me prima! Frank heeft er ook enkele zwaar verslavende spelletjes op geladen, dus ik heb me nog niet verveeld. Als het weer niet verbetert zullen we Polen niet halen, want dan blijven we voorlopig hier liggen. De grote cruiseschepen trekken zich niets aan van de storm en blijven af en aan varen. Gelukkig blijft onze trouwe bondgenoot Papa-Delta-nul-sieben van de Wetterdienst Hamburg ons 5x daags van info omtrent wind- en stormwaarschuwingen in het Noord- en Oostzeegebied voorzien. Deze weerman “aus der gRRRRose Konferenz von Bòòòòrkum bis Bòòòòrnholm” is bij ons kind aan huis en vertelt heel komisch over die Wetterlage van het moment. “Ein tieieieiefffff (hierbij laat hij zijn stem enkele octaven zakken) zwischen Poland und der Ostsee, zum nordwesten schwenkend und ein hooooogh (enkele tonen omhoog) beim Azoren, südwest wandernd…….” enz.

Ik verheug me elke dag op het weerbericht alleen al door die man met z’n prachtige stem en ludieke manier van presenteren.

Foto: passerende oceaanreus