Chris op reis: Kakek dan Nenek

Maandagochtend roerend afscheid genomen van de zusters. We zijn echt lid van de familie geworden en veel zusters komen op het laatste moment nog met een brief voor Rosmalen of een speciaal zelfgemaakt cadeautje voor ons. Kilo's koffie, zelfgemaakte kruisen van kralen, een gehaakt tasje, knabbeltjes voor op reis... Te veel eigenlijk om mee te nemen! We worden op het vliegtuig naar Jakarta gezet en daar kan ik in de lounge nog even skypen met mam. Dan verder naar Bali waar we rond 8 uur 's avonds aankomen. Omdat Rob graag nog een duikje wil maken hebben we een hotel geboekt aan de oostkant van Bali. Blijkt dus nog 3 uur rijden in het donker! Maar ja, dan heb je ook wat. Prachtige kust, niet zo toeristisch, maar als we om 8 uur aan het ontbijt zitten blijkt de enige duikgelegenheid om 8 uur te zijn, dus net vertrokken. 's Middags is te laat, want we vliegen de volgende dag al naar Sumba en dan zit er geen 24 uur tussen zoals voorgeschreven is. Dus gezellig samen gesnorkeld. Ook leuk en mooi! Voor het eerst in 2 weken slapen we weer in een heerlijk 2-persoons bed. De ziekenhuis-bedden bij de zusters, die bovendien 3 meter van elkaar afstaan was wel afzien. Onze zoveelste honeymoon begint nu!!

Woensdag komen we aan op Sumba. Daar is het pas heet!! Ons eerste resort ligt aan de noordkust vlakbij het vliegveld. We denken de enige gasten te zijn, maar in de loop van de middag komen diverse andere nationaliteiten binnen: een Duits stel, dat in San Francisco werkt, een Spaans stel uit Singapore en 2 Engelse meiden. Tegen 4 uur 's middags koelt het wat af en maken we een wandeling langs het hagelwitte zandstrand. Daarna lekker afkoelen in zee en om 9 uur liggen we al te pitten. Knap vermoeiend, die warmte en ook de naweeën van de drukke tijd bij de zusters. De volgende dag wachten gids Daniël en chauffeur Ahmed ons op en bezoeken we verschillende authentieke Sumbanese dorpen met karakteristieke huizen met puntdak. Die huizen worden nog met de hand gemaakt van hout met gevlochten rieten wanden. Dedaken worden bedekt met gras, heerlijk koel en waterdicht. Om sneller klaar te zijn kiezen sommige bewoners voor een golfplaten dak: daaronder word je volgens mij gekookt en tijdens een tropische regenbui stokdoof van de herrie! Natuurlijk hebben we meteen een hele sliert kinderen achter ons aan en luitjes die van alles willen verkopen. Overal moeten we het gastenboek tekenen en een bedrag doneren voor de bezichtiging. De dorpen zijn vergeven van de grafmonumenten, want de voorouders leven temidden van hun nazaten en worden nog regelmatig geraadpleegd. De bewoners hebben rode tanden omdat ze de hele dag een speciale "bethel-nut" kauwen, wat ze overal uitspugen, dus ook de stoep ziet rood! Maar het is geestverruimend en opwekkend. In de auto krijgen we een sms'je van Menno, waaruit we begrijpen dat het heugelijk nieuws dat we Opa en Oma worden inmiddels wereldkundig is gemaakt. Op z'n Indonesisch worden we Kakek en Nenek en een kleinkind is Cucu (spreek uit: Tjoetjoe). Vind ik voorlopig een leuke naam Tjoetjoe! De felicitaties stromen binnen via sms en facebook. 't Was best lastig om onze mond te houden maar nu mag het. WE ZIJN HEEL BLIJ MET TJOETJOE!! We hebben er maar een Bintang op genomen bij onze Mie met Ikan goreng.

Vrijdag 19 oktober

Een bijzondere dag omdat we het "geluk" hebben een traditionele begrafenis mee te maken. Onderweg ziet Daniël, onze gids, een paar mannen met een mooi versierde buffel lopen. Hij stapt uit en vraagt waar de mannen heengaan. Er blijkt in de buurt een begrafenis te zijn waar de buffel naartoe gebracht wordt. Als er hier iemand overlijdt komen van heinde en verre de families uit de betreffende clan naar het huis van de overledene. Iedere familie neemt een buffel mee, die strikken en slingers rond z'n hoorns krijgt en aan een touw onder tromgeroffel naar de plek gebracht wordt waar de ceremonie plaats zal vinden. Hopelijk weet het beest niet waarom hij zo mooi opgetuigd is! Wij rijden er naar toe en zien heel wat families met een buffel arriveren. Het is heel normaal volgens onze gids dat je als toerist bij een begrafenisceremonie gaat kijken en foto's maakt. Men is zelfs dankbaar voor de belangstelling! Als alle buffels binnen zijn wordt er gegeten en daarna.............. worden alle 9 buffels geslacht ter ere van de overledene. Wij besluiten later op de dag terug te komen om de rest van de ceremonie te volgen. Als we 3 uur later arriveren is de slacht gelukkig al voorbij, maar de mannen zijn druk doende de beesten te ontleden en het vlees in porties te verdelen. Iedere familie haalt z'n eigen buffel uit elkaar en heeft recht op de poten. De rest wordt verdeeld onder de aanwezigen en ook mee naar huis gegeven voor buren en dorpsgenoten. Uit een opengesneden buffelmaag zien we een half grasveld komen, er sjouwt iemand met een enorme lever, luchtpijp en longen worden er als 1 groot preparaat uitgehaald, botten worden losgehakt........ Alle mannen zijn druk en de dames zitten op een rij eromheen te kijken en te keuvelen. Ze weten wat van anatomie, die mannen, want het beest wordt keurig gefileerd. Grote stukken, die losgemaakt zijn, worden op een blauw zeil gegooid, waar een volgende ploeg het vlees in handzame porties verdeelt. Als iedereen voorzien is zal de begrafenis plaatsvinden, waarbij het lichaam in een stenen tombe wordt neergezet (Sumbanezen worden zittend begraven). Dit wachten we niet af, we hebben genoeg gezien en geroken! Als toetje krijgen we een mooie waterval te zien die vanuit een grot ontspringt. De Nederlanders hebben vanuit deze bron irrigatiekanalen aangelegd, zodat de omgeving er hier prachtig groen uitziet. Na de grote regentijd is heel Sumba waarschijnlijk zo groen, maar nu is veel dor en droog. Voor vandaag hebben we ons portie wel gehad, dus terug naar het hotel en effe rust.