Weekend 6-7 oktober
Dit weekend hebben de zusters een leuk uitje
voor ons bedacht: we gaan naar Sekincau, 5 uur rijden naar het westen. Daar
hebben de zusters een koffieplantage overgenomen van de Clarissen. Sekincau
ligt hoog in de bergen, dus warme truien gaan mee. Eerst wordt 's morgens bij
het ontbijt de verjaardag van Sr Theresita gevierd. Ze wordt vandaag 65! Wij
geven haar een doosje drop uit Holland met de toepasselijke naam
"Oldtimers". Na de lunch vertrekken we in de comfortabele auto van het
ziekenhuis met als chauffeur Mr Pur. In de kattenbak Sr Regina en Sr Alberti, 2
giebelende dametjes en natuurlijk voorin Mr Rob. Theresita en ik zitten heel
ruim op de achterbank met tussen onze voeten blikjes drinken en allerlei
snoeperijen. Onderweg kopen we pisang ambon, zoete groene bananen omdat wij
dachten dat het alleen een alcoholisch drankje was. Mr Pur is een uitstekend
chauffeur. Dat moet hier ook wel want het is stervensdruk met grote
vrachtauto's en motorrijders op de reltief smalle wegen. Je bent dus 50% van de
tijd bezig om te passeren. Zonder kleerscheuren bereiken we rond half 7 de
plaats van bestemming. Het is overal aardedonker want er is al de hele dag geen
elektriciteit. Bovendien is het fris, dus de truien gaan aan. We worden hartelijk
ontvangen door de 3 zusters, Sr Magdalena, Sr Matthea (hebben we vorig jaar ook
ontmoet toen ze met een gebroken arm in Santa Anna verbleef) en Zr Elianna (was
vorig jaar bij de meeting van jonge zusters in Santa Anna). Vanwege de
verjaardag van Sr Theresita hebben de zusters een spectaculaire maaltijd bereid
met een toren van kleefrijst omringd door allerlei groenten, kip en
visgerechten. Maar eerst natuurlijk een groot glas koffie van de eigen
plantage. We zittene heel sfeervol bij kaarslicht te eten als halverwege ineens
de lamp aanfloept. Een luid gejuich barst los! Na het eten vertelt de jongste
zuster, Sr Elianna, een komisch verhaal over Sr Mattea die tijdens het lezen
uit de bijbel de hik kreeg. Elianna doet het zo beeldend voor dat iedereen dubbel
ligt van het lachen. Elianna zelf krijgt de slappe lach en kan niet meer
stoppen. Zelfs tijdens het dankgebed moet ze naar buiten rennen omdat ze haar
lachen niet kan ophouden. Dan is het alweer bedtijd. De zusters hebben geen
douche, dus mandiën geblazen. We slapen heerlijk in de koelte en worden rond 6
uur gewekt door het gezang van de zusters. Na het ontbijt lopen we in 10
minuten naar het Clarissenklooster, waar we welkom geheten worden door het
hoofd van de orde met de toepasselijke naam Sr Clara. We krijgen koffie en
mogen de prachtige nieuwe kerk van de zusters bewonderen. Het geld om de kerk
te kunnen bouwen is opgebracht door particuliere sponsors. Vooral het altaar,
gehakt en bewerkt uit 1 stuk rots, is indrukwekkend. Daarna natuurlijk een rondleiding
door de koffieplantage. In een kooi houden de zusters een "Lua". Dit
is een soort vosje en hij eet koffiebonen. De poep van het beest wordt verzameld, de onverteerde bonen
worden eruit gehaald en gewassen (hoop ik) en dit schijnt een hele lekkere en
natuurlijk peperdure koffie op te leveren. Opeens is er paniek. Sr Elianna
krijgt telefoon dat Sr Magdalena is gebeten door een hond. We snellen terug
naar huis, waar we Magdalena en Matthea pipsjes aantreffen. Sr Magdalena schrok
van een hond, is gevallen en toen door de hond in haar gezicht gebeten.
Gelukkig is het oog niet geraakt. De beheerder van de plantage brengt een
geneeskrachtige steen, ooit meegenoemen door een Franse priester, die op de
wond geplakt wordt. Zo moet het gif uit de wond trekken. Onmiddellijk wordt
onze auto in gereedheid gebracht en lunchpakketjes bereid. We moeten met
Magdalena zo snel mogelijk naar een ziekenhuis voor een injecie tegen
hondsdolheid. Het Franciskaner Hospitaal is 2 uur rijden van Sekincau richting
Lampung. In het Hospitaal aangekomen worden we naar de VIP-room gebracht en
krijgen we thee met allerlei koekies van de Zuster Franciskanes. Alle zusters
in de wijde omtrek schijnen elkaar te kennen en helpen elkaar waar mogelijk. Sr
Magdalena krijgt de benodigde injecties en stapt uidelijk opgelucht weer bij
ons in de auto richting Santa Anna. Een uur verder opnieuw een stop bij Sr
Cecilia en Sr Mariska. Zij wonen in een tamelijk primitief onderkomen en als we
daar onze lunchpakketjes willen opeten komt er een vrouw uit de parochie binnen
met een hele mand vol eten. Alles wordt uitgestald en wij smullen van de lokaal
klaargemaakte gerechten. Pas om 7 uur 's avonds arriveren we in Santa Anna,
waar we alweer moeten eten. De zusters hebben op ons gewacht! Tonnetje rond en
doodmoe rollen we later ons bed in.
Maandag.
Overdag meeting met Dr Heru om Actionplan door
te spreken.
De belangrijkste aandachtspunten zijn :
De belangrijkste aandachtspunten zijn :
1. Teambuilding om hechte teams van werkers te
creëren
2. Budgetteren om de begroting voor 2013 te
maken
3. De Congregatie moet toekomstplannen
ontwikkelen.
De Congregatie heeft een ziekenhuis,
verschillende scholen en een Retraitehuis. Vooral het ziekenhuis wordt zo'n
professionele organisatie dat de zusters niet meer de know-how in eigen huis
hebben om dit te besturen. Het is nodig dat er keuzes gemaakt worden welke
activiteiten de Orde zelf wil blijven doen en welke ze af wil stoten. Misschien
moet het ziekenhuis verhuurd of verkocht worden. Werk aan de winkel voor de
Congregatie om hierover na te denken en een beslissing te nemen. 's Avonds zijn
we voor het eten uitgenodigd bij de zusters in Huize "Mère Marie".
Hier treffen we Sr Paulientje, nu 74 jaar oud, die we nog kennen van vorig
jaar. Zij spreekt een mondje Nederlands. Na het eten volgt er tot onze
verbazing een optreden van Sr Paulien. Zij heeft zich bliksemsnel verkleed in
een joggingbroek met T-shirt en draagt een pet + hippe zonnebril. Iedereen ligt
dubbel van het lachen! Paulien zingt een liedje en doet de nodige danspasjes.
Je kan zien dat ze in vroeger dagen een uitstekende toneelspeelster moet zijn
geweest. Met buikpijn van het lachen lopen we terug naar Santa Anna. Morgen
gaat Rob weer voor 2 dagen naar het Retraitehuis in Kalianda en ik ga
teamtraining geven aan de vroedvrouwen in Santa Anna. Woensdag spreek ik met de
nurses van de babykamer over verschillen tussen de zorg voor pasgeboren baby's
in Holland en Indonesië. In de namiddag ontvang ik het pastorale team, een
aantal oudere zusters die de opgenomen patiënten bezoeken.
Dus........................... genoeg te doen!
Lunchpakketjes worden klaargemaakt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten