Chris op reis: Van start in Nekemte.

Zaterdagavond komen we na een prima vlucht rond half 9 aan in Addis Ababa. Nadat we de nodige euro's hebben gewisseld voor Ethiopische Birr's komt onze bagage vlot van de band afrollen. Onze tassen en de 2 dozen met de Dental Unit (een mobiele tandartsenstoel en behandelapparatuur) moeten door de X-ray en zoals te verwachten worden we eruit gepikt. De dozen moeten open. Er wordt kritisch gekeken door diverse mensen en er ontbreekt 1 brief bij de papieren. Er wordt beslist dat de dozen in de opslag gaan tot het betreffende formulier is overhandigd. Veertig kilo lichter lopen wij met onze eigen bagage naar buiten waar een auto van het Yeka-hotel gereed staat. In het hotel zien we collega Dick, die al eerder arriveerde en één van de artsen die door ons afgelost wordt. Zij is gister met de auto van de NCS naar Addis gebracht en wij gaan zondagochtend om half 8 met deze auto naar Nekemte. Het is een reis van 300 km en gelukkig is het laatste jaar de weg enorm verbeterd via een project van de Chinezen, maar er zitten nog behoorlijke slechte stukken bij. Zondagochtend om half 8 vertrekken we in westelijke richting, nadat langs de kant van de weg de band gerepereerd is die ze gister lekgereden hebben. Het is eind van de regentijd en het heeft vannacht nog behoorlijk geplenst, waardoor alles er prachtig groen en fris uitziet. We rijden door een landschap wat veel wegheeft van Toscane: glooiende heuvels, veel groepjes groene bomen afgewisseld door velden met knalgele bloemen. Een heel andere natuur dan ik vorig jaar zag in Dembi Dolo, waar ik aan het eind van de droge tijd rondtrok. Tegen half 5 arriveren we bij het huis van Abba Tesfaye, die ons heel hartelijk welkom heet met koffie en thee. Dick heeft stroopwafels uit Holland in de tas en die vinden gretig aftrek. Rob en ik krijgen een prima kamer aangewezen en er is zelfs een warme douche! We moeten wel spaarzaam zijn met elektriciteit, maar water is er aan het eind van de regentijd volop. Nadat we ons geïnstalleerd hebben worden we geroepen voor de " koffieceremonie". Koffiebonen worden boven een houstkoolvuurtje gebrand, fijngestampt en met heet water in een decoratieve koffiepot gegoten. De pot wordt in de houtskool gezet en als de koffie getrokken is krijgen we allemaal een klein kopje koffie geserveerd. Het is heerlijke sterke koffie!

Daarna aan tafel voor het diner. We eten injerra, een grote wat zurig smakende pannenkoek gemaakt van tef (een Ethiopische graansoort) en daarbij groente, een pittig rood prutje en kipkluifjes. De bedoeling is dat je met je handen een stukje pannenkoek afscheurt en hiermee groente en saus eet. De pannenkoek is niet mijn favoriet, maar de rest smaakt prima. Hier zullen we niet afvallen! Doodmoe duiken we bijtijds ons bed in en we slapen ondanks wat muggen prima.

Maandag 7 oktober.

Na het ontbijt met eigengebakken brood, een ei en spaghetti wandelen we eerst over het terrein van de naastliggende school. Abba Tesfaye is hoofd van de school en er zijn momenteel 1700 leerlingen van 4 tot 18 jaar. De school staat zo goed bekend dat hij zelfs leerlingen moet afwijzen. Alles verloopt heel gedisciplineerd. De kinderen, die allemaal een schooluniform dragen, worden in kaarsrechte rijen opgesteld en de onderwijzers staan in witte doktersjassen voor hun lokaal. Na een praatje van Abba Tesfaye mogen ze naar hun klas en lopen wij door naar het huis van Abba Solomon, de baas van NCS. Dick stelt ons aan hem voor en ik ontmoet daar ook Megersa, die ik nog ken vanuit Dembi Dolo. Hij was daar Health Officer in de kliniek van Danka en is 3 maanden geleden benoemd tot hoofd medische zaken binnen de NCS. We bespeken hoe we de "Dental Unit" door de douane kunnen krijgen en de heren beloven haast te maken met de papieren.

Dan rijdt de chauffeur voor om mij naar mijn eerste werkplek te brengen, kliniek Gute Abakuna. Het eerste deel van de weg is prima asfalt, maar de laatste 3 km is onverhard en na de overvloedige regen veranderd in een modderpoel. Als een losgeslagen boot bij windkracht 6 slingeren we van links naar rechts, maar de ervaren chauffeur slaagt erin mij ongedeerd bij de kliniek af te leveren. Daar zijn de 2 Italiaanse nonnen erg verbaasd: ze hdden deze week geen dokter verwacht. Maar..... you are very, very welcome!! Meteen krijg ik een stortvloed van woorden over me heen: De ene zuster is net terug uit Italië waar ze haar moeder heeft begraven, de begroting moet deze week worden ingeleverd en is nog niet klaar, 2 nurses zijn weg voor een vaccinatieprogramma, een ander werkt vandaag voor het laatst dus er zijn maar 2 nurses over, er komt zo een sollicitant voor de vacante functie van vroedvrouw, maar....... you are very, very welcome!! Ik word gedropt bij Sr Mary, een zeer ervaren nurse en ik zie samen met haar 5 patiënten die stuk voor stuk erg ziek zijn. Een meisje dat ik verdenk van een hartklep-probleem, een erg ziek kindje met een longontsteking, een vrouw met een groot abces in de hals en tussendoor fladderen de Italiaanse nonnen die het drukdrukdruk hebben. Gelukkig zijn er niet veel patiëten op de polikliniek en ik bespreek met de nonnen dat ik beter morgen terug kan komen als het wat rustiger is. Zo vertrek ik al om half 1 naar huis, waar Dick en Rob net aan een late lunch beginnen. Ik schuif aan en we wisselen onze belevenissen uit. Rob heeft zich beziggehouden met onze wasbak die bijna van de muur tuimelt en met het functioneren van de dongel van de computer. Hij is blij ons te zien en 's middags wandelen we gedrieën onder een warm zonnetje de stad even in. Als we net thuis zijn worden we vergast op een wolkbreuk, waardoor de temperatuur meteen 10˚ daalt en we de slippers ijlings verwisselen voor sokken en schoenen. 's Avonds een onverwachte ontmoeding met Abba Dawit, die ik nog ken uit Dembi Dolo. Hij is hier samen met 25 andere priesters voor een ontmoeting met de nieuwe bisschop. Waarschijnlijk zullen wij de komende week ook aan hem voorgesteld worden.

We wait and see...........