Chris op reis: Abba's House en de nieuwe tandarts

Zondag 13 oktober gaan we met de Abba in zijn auto naar een klein kerkje waar hij moet preken. Er zingt een koortje, bestaande uit enkele kinderen met 3 dames en behalve wij zitten nog 3 mannen in de kerk. Het is een korte dienst waarin de Abba preekt over de rijke man en de arme Lazarus. Zeer gesticht rijden we weer naar huis waar we de rest van de zondag luierend doorbrengen.
Maandagavond arriveert tandarts Erik Beretti. Hij vult meteen het hele huis met allerlei gezellige verhalen. Het is een echte techneut die in 4 jaar tijd een eigen vliegtuig heeft gebouwd, waarmee hij regelmatig tochtjes maakt. Omdat dinsdag een onverwachte vrije dag is ivm een moslimfeest is er tijd om alle tandartsinstrumenten te ordenen en klaar te maken voor zijn eerste werkdag op woensdag. Ook wordt een pamflet opgesteld in de oromo-taal waarin de komst van de tandarts wordt aangekondigd. Ondertussen werk ik lekker door in Gute Abakuna. Maandag geef ik mijn eerste klinische les over diarree, een zeer toepasselijk onderwerp omdat dat hier in Ethiopië aan de orde van de dag is. Ik heb een gehoor van 8 mensen, want ook de kassier en de jongen die de patiëntenkaarten invult zijn geinteresseerd. De 2 Italiaanse nonnen die de kliniek leiden zijn zeer goedwillend, maar hebben duidelijk af en toe moeite het overzicht te bewaren. Administratie, vaccinatiecampagnes, jaarrekeningen, alles gebeurt tegelijk. Soms stuift er één als een kip zonder kop de spreekkamer binnen, waar ik net samen met de nurse met een patiënt bezig ben. Dat kan natuurlijk niet! Naast de techniek van anamnese en lichamelijk onderzoek heben we hier ook een taak om de attitude van de nurses tov patiënten te verbeteren. De nonnen maken moeilijke tijden door, want hun hoofdsponsor uit Spanje heeft ivm de crisis de geldkraan dichtgedraaid en familieleden uit Italië die hen altijd steunden zijn nu zelf werkeloos en kunnen geen cent meer missen. Toch proberen ze elke maand enkele kinderen met klompvoetjes e.d. naar een groot ziekenhuis in de buurt van Addis Ababa te vervoeren om geopereerd te worden. Omdat dit ziekenhuis vieze patiënten weigert, laten ze de kinderen een dag voor de reis naar hun huis komen waar ze in bad gestopt worden en nette 2e hands kleertjes krijgen. Een bijzonder stel, zuster Nives en zuster Theresa.
Woensdag zijn ineens 3 van de 5 nurses afwezig ivm een bijscholingsdag over een grote inentingscampagne tegen meningitis. Donderdag begint de campagne waarbij alle kinderen vanaf 1 jaar t/m volwassenen van 29 jaar ingeënt worden. Radio en televisie zenden spotjes uit om mensen op te roepen zich te laten vaccineren. De hele campagne duurt 10 dagen.
Het gebied waarin ik werk is duidelijk heel arm. Volwassen mensen wegen nauwelijks meer dan 45 kg en zien er vies uit. Hun kleren zijn meermalen versteld en de meesten dragen plastic schoenen of lopen op blote voeten. Veel kindjes met diarree en longontsteking, veel mensen met rotte kiezen en huiduitslag, maar allemaal uiterst vriendelijk en breed lachend als je ze in hun eigen taal begroet. Schrijnende gevallen zoals een jonge man die de hoorn van een koe in zijn oog heeft gekregen. Hij zal een oog moeten missen. Een vermoeide vrouw van rond de 30 die zwanger is van haar 7e kind, terwijl er nauwelijks genoeg geld is om al die monden te voeden. Anticonceptie wordt door de RK kliniek niet verstrekt, maar we mogen gelukkig wel doorverwijzen naar een gouvernementsziekenhuis in Nekemte. Helaas is dit voor veel mensen een belemmering gezien de kosten van het vervoer en bovendien zijn vrouwen hier heel bang voor bijwerkingen van aniconceptiva. Er worden de wildste verhalen rondverteld.

Op mijn vrije dinsdag word ik door nurse Mary uitgenodigd om bij haar thuis te komen. 's Middags om 3 uur wacht ze Rob en mij op en lopen we door de stad naar haar huis. We worden ontvangen in de "salon", een kamer met lemen muren en een vloer van aangestampte aarde waar een bankstel en een tv in staat. Alles ziet er keurig netjes en schoon uit. De geadopteerde dochter van Mary voert de koffieceremonie uit en we krijgen versgebakken brood, gepofte mais en gekookte bonen. We bewonderen Mary's pasgeboren dochter, die even oud is als Coen. Ze ziet er prima uit en Mary is duidelijk trots op haar. Geweldig hoe gastvrij mensen zijn en dat ze hun schamel bezit met je willen delen!

Rob heeft intussen een bezoek gebracht aan het nieuwe universiteits-ziekenhuis dat in de steigers staat. Hij heeft een leuk gesprek gehad met de dokter die voor de bouw verantwoordelijk is. Volgende week hebben ze een nieuwe afspraak om over het verdere verloop van het proces te spreken.
Morgen is het vrijdag en dus mijn laatste dag in Gute Abakuna. Ongelofelijk hoe snel ik hier gewend ben en wat een leuk contact er in korte tijd is ontstaan met de werkers. Rob gaat een dagje mee en zal ook wat foto's maken. Volgende week naar Konchi of naar Ariajawi.