Accident

Zaterdagochtend zijn we vroeg uit de veren want Peter komt ons om 8.30 uur halen voor de rit naar Mokowe. Sammy heeft vrij op zaterdag, dus Bart kookt de eitjes en ik zet koffie (nescafe). Rond kwart voor 9 rijden we weg en na 20 minuten zien we een boel mensen middenop de rijweg (oftewel het zandpad) staan die druk gebaren dat we moeten stoppen. Ze zien het opschrift van onze auto en roepen: Daktari, daktari! Er staat een tractor en een grote platte kar ligt op z’n kant. In de berm van de weg zitten zo’n 20 mensen wat verdwaasd on zich heen te kijken en er klinkt gekreun. Duidelijk een ongeluk. Peter, de chauffeur, stopt en stapt uit de jeep. Druk heen en weer gepraat, want er zijn gewonden die naar het ziekenhuis moeten. Ik verschaf wat verbanden die in de eerste-hulp-kit in de auto zitten aan mensen met diverse snijwonden en Peter maakt de achterdeur van de jeep open. Twee vrouwen die mogelijk iets gebroken hebben worden achterin de jeep gelegd en 2 minder ernstig gewonde mannen stappen erbij in. Op onze achterbank worden 3 mannen gezet met snijwonden en zo te zien een gebroken pols. Bart en ik proppen onszelf op de voorstoel naast Peter en in vliegende vaart rijden we terug naar Mpeketoni naar het hospitaal. Elke pothole in de weg levert een luid gekreun op uit de achterbak, maar iedereen is al blij dat er vervoer is. Bij het ziekenhuis aangekomen wordt er een brancard gehaald, waar we de eerste gewonde opleggen en een rolstoel voor de andere vrouw. De rest kan op eigen kracht naar binnen lopen. Zo gaan die dingen in Kenia! Geen ambulances met een aanrijtijd van maximaal 15 minuten, maar particuliere auto’s die gecharterd worden voor vervoer van gewonden. Peter inspecteert de auto en haalt de bechermhoezen van de stoelen voor een wasbeurt. Ik neem me voor om de eerste-hulp-kit van de auto eens even te reorganiseren en een doos met wegwerphandschoenen in de jeep te leggen. Rond 10 uur gaan we nog wat ademloos van dit avontuur opnieuw op weg naar Mokowe. Het weekend Lamu-Shela is net als vorige week heerlijk. Wederom worden we onmiddellijk gesignaleerd door Rob en Reini en uitgenodigd voor het diner. Ze hebben 3 gasten uit Holland die 10 dagen bij hen in Banana House logeren, dus we zitten met 7 man aan tafel . Wij bieden aan de wijn te betalen en kunnen zo ook een steentje bijdragen. Het is reuze gezellig. Op de terugweg weer langs Hapa Hapa voor verse vis en met een vreselijk krakkemikkige public boat terug naar Mokowe. Zoals bij alle public boten moet de motor met handkracht gestart worden en er komt enorm veel zwarte rook vrij. Met dotten poetskatoen wordt druk getracht de rookontwikkeling te beperken en luid stampend komt de boot met een slakkengang in beweging. Onderweg vrezen we meermalen dat de motor het begeeft, maar wonder boven wonder komen we heelhuids in Mokowe aan. Van Bart hoor ik later dat ook hij al berekend had naar welke oever hij het beste zou kunnen zwemmen bij panne, maar we hielden het droog. Hoewel droog………………. Bij het aanleggen veroorzaakt onze boot zo’n grote golf dat ik zeiknat gespat wordt. Mama, mama, sorry, sorry!! Jaja, zal wel. Gelukkig droogt alles vlot in de Keniaanse hitte, maar eenmaal thuis duik ik plakkerig en wel zo snel mogelijk onder de douche en ben ik blij dat ik schone kleren kan aandoen.