Banana House

Banana House.

Eindelijk weer in de lucht na veel computerproblemen. Gelukkig heeft John vanmiddag een nieuwe windows-versie geinstalleerd zodat we weer enig contact met de buitenwereld kunnen hebben. Okay, terug naar afgelopen weekend.

Na een week hard werken moeten de dokters nodig op vakantie en “the place to be” is in dat geval Banana House in Shela, vlakbij Lamu. Dit hotelletje is opgezet door de Nederlandse Monika, die getrouwd is met de Keniaan Banana. Om half 9 zaterdagochtend worden we opgehaald door Peter en met de jeep rijden we in 50 minuten naar Mokowe. Onderweg zien we toppies, een kudde buffels en een hele batterij apen. In Mokowe nemen we de “public boat”en niet één van de raceboten die normaal door de toeristen gebruikt worden. Voor 50 cent worden we tussen Keniaanse families en zakken proviand naar Lamu gebracht. In Lamu vervoegen wij ons in eerste instantie bij Hapa Hapa, waar we een kilo vis bestellen voor zondag als we terug gaan naar Mpeketoni. Lamu is een prachtig dorp met smalle staatjes en leuke winkeltjes, waar opvallend veel zwaar gesluierde vrouwen lopen. Op mijn spreekuur heb ik ze nog niet gezien. We trakteren onszelf op een mangojuice en een paar samosa’s en wandelen in een half uurtje langs het strand naar Shela. Wij zijn hier duidelijk niet de enige mzungu’s (blanken). Banana House ziet er fantastisch uit. Het bestaat uit verschillende huizen die elk zo’n 3 verdiepingen hebben met ieder 2- 3 kamers. Elke etage heeft een eigen open ruimte waar lange banken met kleurige kussens staan en een grote tafel met stoelen. Hier kunnen de mensen van de aangrenzende kamers ’s morgens ontbijten en ’s avonds eten met uitzicht op de tuin. We worden welkom geheten door Banana, want zijn vrouw Monika is in Nederland. Haar ouders, die de wintermaanden in Banana House doorbrengen, komen meteen op ons af en vragen of we ’s avonds met hen willen eten. Of we vis lusten? Jazeker! Of we witte wijn drinken? Nou en of!  Na onze kamers geinspecteerd te hebbent maken we een strandwandeling en gaan even zwemmen in de Indische Oceaan. Het water is gewoon warm! Ttraditionele Keniaanse zeilschepen, de dhows, varen langs de kust en jochies met manden vol grote krabben en inktvissen proberen hun waar aan ons te slijten. Rond half 8 vervoegen wij ons in de tuin bij Rob en Reini voor het diner. Rob is een gepensioneerde onderwijzer, die ook nog een blauwe maandag profvoetballer is geweest bij Elinkwijck. We krijgen red snapper van de bbq en Keniaanse frites met zowaar mayonaise. Jullie horen wel dat het echt afzien is hier in de tropen. We hebben zeer geanimeerd zitten praten en ik heb als een roos geslapen omdat het aan de kust ’s nachts beter afkoelt dan in het binnenland. De volgende dag na een heerlijk ontbijt teruggewandeld naar Lamu omdat Sammy ons een grote  boodschappenlijst had meegegeven en de winkels op zondag om 12 uur sluiten. Lust jij chocoladepasta, dokter Chris? Nou, voor mij hoeft dat niet. Toen Sammy heel teleurgesteld keek begreep ik dat hij dat zelf erg lekker vindt, dus nemen we een pot Nutella voor hem mee. Bij Hapa Hapa ligt een heuse barracuda op ons te wachten die we in een zak met ijs meenemen. We zitten al 40 minuten in de public boat en de kapitein maakt maar geen aanstalte om te vertrekken. Er klinkt toenemend gemor onder de Keniaanse passagiers en eindelijk vaart de boot weg om na 2 minuten weer om te keren omdat zich nog een passagier aan de kade meldt. Weer aan de kant neemt de kapitein zijn tijd tot er een heuze opstand uitbreekt onder de klanten. Massaal dreigt men van boord te gaan, dus de kapitein kiest eieren voor zijn geld en vertrekt. We tuffen richting Mokowe waar Peter al een half uur op  ons staat te wachten. Sammy is in zijn sas met de barracuda en het blikje kokosmelk wat ik ongevraagd voor hem heb meegenomen. Morgen vissoep!