dinsdag 18 januari 2011

Christmasday

Een dag uit het leven van dokter Christmas.
Rond 6 uur word ik elke ochtend wakker van het hanengekraai. Het is dan al licht buiten. Gelukkig slaap ik meestal door de eerste oproep tot gebed van de nabijgelegen moskee heen, want de imam begint al om een uur of 4 te jammeren. Rustig aan kom ik tot leven in mijn hemelbed formaat twijfelaar, omzoomd door de witte vitrage van mijn klamboe. Die klamboe is een prettige beschermwal tegen de buitenwereld, want zowel spinnen als muggen kunnen mij niet bereiken. Een heel geruststellend idee! Nu heb ik hier nog geen mug gezien, maar in Banana House des te meer en ze lusten mij rauw. De douche geniet ik koud, hoewel koud hier een relatief begrip is, want ik waag mij niet aan het ingebouwde verwarmingsapparaat in de douchekop. Tijdens het drogen van mijn haar lees ik een paar hoofdstukken uit Tommie Wieringa’s “ Joe Speedboat” en even over 7 uur daal ik af naar onze huiskamer waar Sammie al druk bezig is met het ontbijt. Elke ochtend een eitje, gekookt of omelet, en geroosterd bruin brood. Ik maak een trommeltje met 2 boterhammen met pindakaas klaar om mee te nemen en rond kwart voor 8 verschijnt Peter. Habari za asubuhi, goede morgen! Peter maakt de auto klaar en rond 8 uur vertrekken we met Joseph, de microscopist en Esther, de farmacie-assistente, naar een van de dispensary’s. Onderweg pikken we Theresa, de nurse, op en zodra zij in de auto zit barst een luid gekwebbel los. Ombeurten zijn ze aan het woord, onderbroken door eeeeeee-mmmmmmmm-eeeeeeeeeeee van iedereen. Ik versta er geen biet van. Bij de dispensary aangekomen laden de 2 aanwezige volunteers met onze hulp de auto uit en spannen in het onderkomen een plastic landbouwzeil. Aldus beschermd tegen nieuwsgierige blikken doen Theresa en ik spreekuur. Kippen en hagedissen lopen vrolijk door de spreekkamer. Klokslag 12 uur wordt er gepauzeerd en maakt Theresa de “ picknickmand” open die we van Sammie hebben meegekregen. Een afgepaste hoeveelheid nescafe is ons rantsoen en wordt aangemaakt met heet water uit een thermoskan. Mijn crew eet droog brood en ik probeer te verdoezelen dat ik pindakaas op mijn brood heb. Regelmatig koop ik wat bananen voor ze of tracteer op een glas mangosap op de terugweg (kosten 100 KES=1 euro voor 5 grote glazen dik mangosap). Ik eet vrolijk mee van de straat en tot nu toe gaat dat goed. Af en toe een keertje diarree, maar niet de moeite. Rond een uur of half 3 zit het werk erop, laden we de jeep in en rijden op huis aan. Ik moet het verdiende geld inboeken ( de mensen betalen 100 KES en kinderen 50 KES) en zorgen dat de kas klopt. Ook moet ik geld verstrekken voor diesel en salaris betalen aan invalkrachten. Bart is ook rond deze tijd klaar en we hebben tijd ons wat op te frissen en even te computeren/lezen. Om half 5 stappen Bart en ik op de inmiddels goed berijdbare roestige Rotary-fietsen en rijden in een kwartiertje naar het dorp. Kinderen in schooluniformen roepen “ How are you?” en af en toe moeten we even stoppen met ademhalen omdat er in een giga stofwolk een gammele lijnbus voorbijracet. De leukste kroeg is nog steeds Three in one, waar we voor 110 KES pp een Tusker drinken. Onderwijl nemen we de dag door. Hoogtepunt van de dag voor Sammie is als we met hem samen een Tusker drinken, dus moeten we noodgedwongen er thuis nog een nemen. Maken we geen punt van, je bent hulpverlener of niet! Om 7 uur serveert Sammie het diner, gister bv gevulde paprika’s met het restant van de vis die we uit Lamu hebben meegenomen. Rest van de week dus vegetarisch. Altijd mango toe, heerlijk! Na het eten tijd voor mijn weblog en om half 10 een spelletje rummikub. Gelukkig winnen Bart en ik ombeurten, dus nog geen reden voor ruzie. Je ziet het, al na 2 weken slijten patronen zich in en zitten we hier als een bejaard stel in een verzorgingshuis. Helaas komt de bodem van mijn fles Baileys in zicht en heeft Gert het helemaal goed, dat 1 fles voor 6 wk maar minimaal is. Gelukkig komt Rob binnenkort buurten hopelijk met iets lekkers onder de kurk in zijn koffer! Inmiddels is het 22.30 uur en bedtijd. Lala salama (slaap lekker).

2 opmerkingen:

  1. Ha chris , Terwijl jij nu slaapt zit ik jou verhalen te lezen. Het klinkt fantastisch.
    Volgens mij gaat het je goed af daar. Heel veel succes en maak ook mooie foto's he.

    lieve groeten Saskia en de rest

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hi daktari Chrismas,

    Wat schrijf je toch gezellig en wat ben ik jaloers.... Toch weer heel andere ervaringen in Mpeketoni dan in Mundika, maar ook heel herkenbaar. Hier laat het zonnetje zich af en toe schuchter zien. Geniet dit weekend weer op lamu en zonder accidents!

    BeantwoordenVerwijderen