Malindi

Zaterdag half 6 opstaan in het donker en ik maak nu voor het eerst bewust mee hoe snel het hier licht wordt. Tussen aardedonker en helder daglicht zit maar een kwartierje. We halen Peter op, die ons naar Malindi zal rijden en er stapt een jonge soldaat in met een indrukwekkend geweer in de hand. Hij zet zich naast Bart op de achterbank en plant het geweer tussen zijn knieën. Het eerste uur hobbelt en hotst het over zandwegen, waarna zowaar een asfaltweg begint. Wouwww, wat rijdt dat lekker! Na een kwartiertje verschijnen de eerste potholes en even later gaan we al slalommend om de gaten heen. Martijn zou acuut wagenziek worden. We rijden door een prachtig groen verlaten landschap en zien zelfs nijlpaarden die heerlijk badderen in de rivier. Na 2,5 uur rijden zien we steeds meer mensen op de weg lopen en vlak voor Malindi staat zelfs een bord: Luxe villa’s te koop. We rijden een stuk langs de zee waar grote bassins zijn aangelegd voor het winnen van zout. De zoutbergen blinken wit in de zon. In de buitenwijken aangekomen vergapen we ons aan de luxe landhuizen met daken van gedroogde palmbladeren en omringd door hoge muren. Ook zien we de eerste mzungu’s.

In Malindi eerst langs het postkantoor om de pakketten bestelde medicijnen op te halen. Daarna met Peter en onze lijfwacht naar Karen Blixen Place voor een Engels ontbijt met echte bacon en heerlijke cappuccino! Wat je daar aan blanke mensen ziet stemt niet vrolijk. Bejaarde dikbuikige mannen met hun grijze lange haar in een staartje vergezeld van een mooie jonge negerin, groepjes verschoten oude Engelse vrouwen met veel te veel vel en ook nogal wat Italianen die volgens Sammy druggs verkopen. We halen nog een nieuwe schokbreker op  voor de Dental Car en rijden naar de boulevard voor verse vis. We bezwijken voor een white snapper van 4 kg, die keurig voor ons gefileerd wordt. Het wemelt van de vliegen in de vishandel en de filets verdwijnen in groezelige plastic zakjes. Een zakje ijs erbij en in de koelbox. Je moet hier niet al te nauw kijken en Sammy spoelt de vis wel weer af met water. De graten en kop krijgen we apart mee voor de soep. Dan 3 uur terugslalommen en hobbelen in de hitte en rond 4 uur komen we zo gaar als een klontje in Mpeketoni terug. ‘s Avonds nemen we Sammy mee naar restaurant   “Breeze View” (waar die naam op slaat mag Joost weten) in Mpeketoni waar we voor 1300 KES met z’n drieën soep en kip/geit met frites eten. Daarbij voor Sammy nog een flesje prik en voor ons water. Afgepeigerd duiken we al om 22.00 uur ons bed in.