Mr Anonymous

Woensdagmiddag worden we door Wim vd Burg uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de overhandiging van enkele dozen splinternieuwe schoolboeken aan een Primary School in Sefu. Sefu is een van de allerarmste streken van deze regio en een gulle gever heeft Wim een prachtig bedrag geschonken om in deze streek een school te bouwen. De 5 lokalen zijn inmiddels klaar en Wim heeft in Nairobi de benodigde leermiddelen ingekocht. Om half 3 vertrekken we vanaf Farmers Court richting Sefu. We moeten behoorlijk door de bush ploeteren met de hoge jeep van Wim, maar rond 3 uur arriveren we ter plekke. Het is een drukte van belang. Ouders, schoolkinderen en onderwijzers staan ons op te wachten. We worden onmiddellijk in een soort reidans opgenomen en swingen tussen de dansende vrouwen naar het schoolgebouw toe. Er wordt gezongen en met takken met bladeren gezwaaid. Iedereen is uitgelaten. Bij de school aangekomen worden we ombeurten ingesloten door zingende en heupwiegende meisjes en wij dansen natuurlijk op onze hollandse wijze mee. Hoewel ik moet zeggen dat Wim meer kaas gegeten heeft van de locale danscultuur, maar wat wil je ook met een Keniaanse vrouw. Als de welkomsceremonie is afgelopen pakt Wim de dozen met schoolboeken uit en stalt alles buiten uit op aangedragen tafels. Het valt mij op dat er boeken over het Christendom en ook over de Islam bij liggen. Per 2 kinderen is er 1 boek beschikbaar. Er komt  een koperen schoolbel tevoorschijn en 3  voetballen. De kinderen klappen en juichen en er worden natuurlijk foto’s gemaakt voor de gever van al dat moois, die anoniem wil blijven. De koperen plaquette die Wim aaan de hoofdmeester overhandigt vermeldt: Co-sponsored by Mr Anonymous  -   Thanks Mum and Dad.   Intrigerende tekst.  Dan worden we al dansend meegenomen naar een afdak op palen waar stoelen staan voor de mzungu’s en de hoofdonderwijzer. Kinderen en ouders zitten op banken. Wim houdt een gloedvolle speech, waarin hij kinderen oproept om zuinig op de nieuwe boeken te zijn en hij meldt tevens dat Mr Anonymous geld voor een 2^e schoolgebouw heeft gedoneerd, zodat volgend jaar kan worden uitgebreid. Nu wordt begonnen met 3 klassen met een maximum van 40 leerlingen per klas. De derde klas is in 3 weken tijd al volgeboektl!! Wim kondigt aan dat ook Bart en ik iets zullen zeggen. Dat zijn we hier inmiddels wel gewend en uit de losse pols produceren ook wij enkele volzinnen.

Mooi om te zien hoe blij de mensen met het schoolgebouw zijn. De schoolbanken zijn gemaakt door  timmerlieden van Wim en er hangen superdeluxe schoolborden in de klaslokalen. Na een eindgebed is de ceremonie afgelopen en worden we uitgezwaaid. Op de terugweg laat Wim ons enkele waterputten zien die hier gegraven worden. Dat is knap gevaarlijk werk, want  de put wordt minstens 12 meter diep en er kan maar 1 man tegelijk op de bodem van de put werken. De grond is vaak keihard zodat er flink gebikt moet worden. Afgelopen jaar is een put halverwege het graven ingestort doordat tijdens een regenbui de grond ging schuiven. Gelukkig geen persoonlijke ongelukken, maar veel werk voor niets. Zo’n put moet klaar zijn voor het regenseizoen begint! Nu drinken mensen troebel  water dat in diepe kuilen blijft staan, dus je kunt nagaan hoe blij ze zijn met een goede put met helder water. Wij vinden het  heel normaal dat er water uit de kraan komt en dat je elke dag kunt douchen, maar dat is hier voor de meeste mensen niet weggelegd. Het was een byzondere en leerzame dag.

Vermeldenswaard is nog dat mijn lezerspubliek zich over verschillende continenten uitbreidt. Ik heb inmiddels lezers in Amerika (zus van Bart) en Afrika (Wim heeft ook interesse getoond).