Voedselpakketten

Dinsdag is een echte off-day. Niets loopt lekker. De mensen komen niet als je ze roept, iedereen heeft een hele lijst klachten en ik betrap me erop dat ik sommige mensen zeurpieten vind! Ik ben niet de enige die last heeft van een dip, want ook Theresa die altijd vrolijk is zit te gapen van verveling. Veel schrijnende gevallen vandaag. Er komt een oudere uitgemergelde man, die blijkens zijn schriftje HIV-positief is getest en is verwezen naar een V(oluntary)T(esting)C(entrum) voor nader onderzoek. Hij blijkt hier niets van begrepen te hebben en Theresa is 20 minuten bezig het allemaal duidelijk te maken. Een man presenteert zich met ernstige gordelroos op het voorhoofd en rond zijn re-oog. Zijn oog is zo gezwollen dat het niet meer open kan en een oogarts is in de omgeving niet voor handen. Ik zie een meisje van 1,5 jaar oud dat maar 5,3 kg weegt. Een kind van 4 jaar met een longontsteking, die in het ziekenhuis antibiotica heeft gekregen, maar niet opknapt. Bij ons in Nederland gaat zo’n kind stante pede naar de kinderarts, maar hier moet ze dan naar Lamu of Mombassa en dat is niet haalbaar. Aan het eind van het spreekuur verschijnen nog 3 zwart gesluierde vrouwen die alledrie kinderwens hebben, maar na 2-4 jaar huwelijk nog niet zwanger zijn. Ze komen van ver en hebben wsl met elkaar afgesproken om samen naar de dokter te gaan. Ik verwijs ze naar Mpeketoni waar zowaar een gynaecoloog zit. Pas laat zijn we klaar en toch hebben we maar 40 patienten gezien. ’s Avonds verlies ik ook nog mijn potje rummikup. Zwaar balen!!

Woensdag loopt daarentegen op rolletjes. Er zitten veel diabeten en hypertensie-patienten te wachten in Baharini en Theresa geeft op de haar bekende gezellige wijze voorlichting. Iedereen heeft goeie zin en klachten zijn er nauwelijks. Ook in Tewe zijn we vlot klaar en daarna gaan we met de jeep de bush in om voedselpakketten weg te brengen. Dokter Sulinka, een van de grondlegsters van de jeepline, heeft zich 2 jaar geleden het lot aangetrokken van enkele zeer arme gezinnen en eens in de maand worden zij van een voedselpakket voorzien, bestaande uit bloem, suiker, olie en bonen. Voor een blinde man heeft Peter ook batterijtjes voor zijn oude transistorradio meegenomen en na plaatsing kan de man weer heerlijk naar zijn muziek luisteren. Ondertussen eet hij een bordje rijst met sukumawiki, een goedkope fijngesneden groene groente die je overal op de markt kan kopen. Zo kun je hier met weinig middelen veel voor mensen doen.