Chris op reis: Aan het werk op Sumatra

Dinsdag 4 oktober worden we om 3 uur 's morgens gewekt en vertrekken om half 4 naar het nieuwe vliegveld van Lombok. Dit vliegveld is na veel gedoe eindelijk geopend op 1 oktober en dus zijn wij genoodzaakt on 1,5 uur te rijden ipv 1/2 uur. Maar ach, een vroegertje zou het sowieso zijn en na een vakantie van 3 weken kunnen we er weer tegen. De vlucht naar Jakarta verloopt voorspoedig en daar moeten we 7 uur wachten op de vlucht naar Sumatra. Dat is maar goed ook, want bij het inchecken blijkt dat mijn vlucht niet bevestigd is, dus we belanden in de burocratische molen van loket naar loket. Eind van het liedje is dat we een nieuw ticket voor mij moeten kopen van E 112.00, maar daar vlieg je dan ook business class voor! Bijkomend voordeel is dat we de resterende 5 uur in de business lounge mogen doorbrengen, waar we gratis en voor niks kunnen eten en drinken. Zo valt het wachten niet al te zwaar. Om 13.10 plaatselijke tijd vertrekken we naar Bandar Lampung, waar we een half uur later landen. We worden opgewacht door 3 zusters, de plaatselijke PUMvertegenwoordiger Mr Erwanto en de chauffeur Willy. Sr Rita en Sr Anita blijken later de leidinggevende zusters en Sr Theresieta is onze tolk. Zij spreekt zeer goed engels en is een gepensioneerde lerares. Zowel Willy als Mr Erwanto, die college geeft in Agriculture aan de Lampung University, spreken goed engels. Willy troont ons eerst mee naar zijn huis, dat tegen een berg op is gebouwd. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht op het Santa Anna Ziekenhuis en de zee. Bandar Lampung is een havenplaats en er schijnt nooit een toerist te komen. We rijden door naar het Santa Anna waar de zusters ons ontvangen met een koele dronk en lekkere indonesische hapjes. Sr Rita en Sr Anita zijn 37 en 49 jaar oud en zijn echte lachebekken. We verstaan er niets van, maar ze liggen voortdurend in een deuk. Er wordt hier trouwens opvallend veel gelachen, vooral door de vrouwen. Dan worden we meegetroond naar onze kamer, want we zullen wel moe zijn na de reis! We krijgen een VIP-room: grote kamer waar 2 ziekenhuisbedden staan, strak opgemaakt met zeiltje en steeklaken zoals ik destijds de bedden in het Juliana Ziekenhuis opmaakte. We slapen op kussens met handgeborduurde kussenslopen en er is een ijskast, volgestopt met allerlei fruit en drinken. We kunnen heet water tappen uit een machine en zo nescafé of thee maken en er is een keur van snoepjes, koekjes en zoutjes. Nou, hier kunnen we het wel even uithouden. Omdat we absoluut niet moe zijn willen we samen en eindje gaan lopen, maar onmiddellijk duikt Sr Rita op, die aanbiedt ons te begeleiden. Dit pakt heel leuk uit, want ze troont ons mee naar het huis waar zij met 5 andere zusters woont. Het is een gelach en gekakel van jewelste als wij het huis binnenkomen. De zusters worden aan ons voorgesteld; Sr Paulien is de oudste (74) en spreekt nog een paar woorden nederlands en Sr Andrea is de jongste (27). Zij spreekt goed engels en fungeert hier als tolk. Er wordt verse juice gemaakt en we mogen lekkere hapjes proeven. Om half 7 lopen we met Sr Paulien en Sr Andrea terug naar Santa Anna en eten we met de zusters rijst met allerlei bijgerechten. We hebben op hun vraag aangegeven graag met hen samen de maaltijd te willen gebruiken, dus we beginnen en eindigen 3x daags met een lezing + gebed. Doodmoe vallen we die avond al om 9 uur in slaap in onze ziekenhuisbedden met infuusstandaard.

Woensdag.

Ontbijt om 6.15 met de zusters en vervolgens gaan we naar de overdracht van de wacht. Ongeveer 30 personeelsleden, zoals zusters, bewakers, technisch personeel en chauffeurs komen buiten bij elkaar en er wordt gemeenschappelijk gebeden. Daarna vindt de overdracht plaats door de nachtzuster en gaat iedereen aan de slag. Wij beginnen met een rondleiding door het ziekenhuis. Dat ziet er tot onze verbazing fantastisch uit! Een ruime entree met mooie tegelvloer, een glimmende balie, een wachtgedeelte met tv, 3 spreekkamers voor huisartsen. Het is een Moeder en Kindziekenhuis, maar er wordt wel door die huisartsen een algemene polikliniek gedraaid. Aansluitend is de apotheek, het lab met een prachtige bloedanalyser en er zijn 2 nieuwe kamers ingericht voor een gynaecoloog en een kinderarts. Achter de entree loop je door naar het opnamegedeelte. Hier is een 3e klas kamer met 5 bedden, een 2e klas kamer met 3 bedden, 2 kinderkamers mt 6 bedden en een aantal 1e klas kamers voor 1 persoon. In een VIP-room staat zelfs een bankstel met zoals in Indonesië gebruikelijk het plastic nog over de bekleding heen. De nieuwe operatie-unit is uitgerust met een in hoogte verstelbare operatietafel met grote dure lampen erboven. Het ziekenhuis wacht al een jaar op toestemming van het gouvernement om de status van "D-Clinic" te krijgen ipv Kraamkliniek, zodat de aangetrokken gynaecoloog, kinderarts en anaesthesist kunnen beginnen. Al met al een prachtige voorziening, die grotendeels leeg staat. In de VIP-room, die nu een jaar in bedrijf is, hebben tot nu toe 3 patiënten enkele dagen gelegen. Als we na de rondleiding bij elkaar komen voor een 1e gesprek komt de aap uit de mouw: Ze hebben wel voorzieningen, maar te weinig patiënten. Sr Rita en Sr Anita zijn belast met het management, maar willen liever zuster zijn dan manager. Desalniettemin stralen ze veel enthousiasme uit en gaan ze ervoor om hun ziekenhuis tot een succes te maken. Na het gesprek vragen we of ze wat punten, die besproken zijn op papier willen zetten en wij gaan een eindje lopen om de zee te zoeken. We lopen eerst een heel eind langs de grote weg, maar als we in steeds nauwere straatjes terechtkomen en nog geen spoor van de zee kunnen ontdekken keren we maar weer om. Als de zusters van onze escapade horen beloven ze onmiddellijk ons de volgende dag mee te nemen naar zee. Als we languit op bed liggen bij te komen wordt er rond 7 uur op de deur geklopt. We gaan onverwacht uit eten en of we maar mee willen komen. We schieten snel een nette broek aan en horen in de auto dat Mr Erwanto een aantal PUMmers uit de regio heeft uitgenodigd voor een etentje in een hotel. Tja, dat hoor je dan 5 minuten van tevoren. We ontmoeten een Hollandse bakker en een kalkoendeskundige, die prachtige verhalen vertellen van hun diverse missies voor de PUM. Alec, de schatrijke chineze eigenaar van de bakkerij (+ 3 apotheken, een soort polikliniek en diverse hotels) is ook aanwezig en omdat zijn kapsel verdacht veel lijkt op dat van Rob, informeert Rob of hij een geschikte kapper voor hem weet. Ja hoor, hij belooft Rob morgenavond te komen halen, want hijzelf wil ook geknipt worden. Het diner is erg gezellig en we vallen thuis als een blok in slaap.