Zaterdag 15 oktober is de meeting met dr Eliza, de nieuwe gynaecologe. Ze houdt een monoloog tegen de vroedvrouwen van wel een uur lang. Ik zie de gezichten betrekken en hoor later van Sr Theresita dat de taak van de vroedvrouw wordt haar te assisteren op de poli en de bevalling te doen onder haar supervsie. Ze heeft een aantal ervaringen dat ze te laat bij een bevalling geroepen is, dus ze wil de teugels strak antrekken. Wel zegt ze toe haar kritiek niet te zullen spuien waar de patiënt bij is. Na de bijeenkomst zijn de dames uiteraard niet blij en ik stel voor maandag bij elkaar te komen om erover te praten. We maken kennis met dr Koen, de jonge dynamische kinderarts, die ons meteen uitnodigt om s' avonds samen te gaan eten. Natuurlijk gaan Sr Theresita en een stel andere zusters mee en na afloop nodigt dr Koen Rob en mij uit nog even mee te gaan naar zijn huis. De huizen hier zijn voor onze begrippen erg ongezellig. Er is een gladde tegelvloer, de ijskast staat pontificaal middenin te kamer en er is spaarzaam meubilair. Men houdt hier erg van kitsch zoals afschuwelijke kunstbloemen en alles wordt verlicht met een soort TL-buizen. Dr Koen opent een fles wijn, wat hier alleen bij hele speciale gelegenheden gebeurt want wijn is onbetaalbaar. Zijn vrouw en oudste dochter zijn naar Jakarta naar de orthodontist, maar zijn jongste dochter van 12 jaar is thuis, een leuke meid die vlot engels spreekt. Zijn schoonouders, die al in bed liggen worden opgetrommeld en zijn schoonvader laat de tuin zien met prachtige vruchtbomen: een boom met stervruchten en een ramboetan boom. Natuurlijk maakt schoonmoeder enkele vruchten voor ons klaar om te proeven en we krijgen van haar elk een T-shirt van Sulawesi in een mooi tasje. Dr Koen en zijn vrouw zijn van chineze afkomst en zijn schoonvader spreekt en schrijft vloeiend Mandarijn. Om 11 uur 's avonds brengt dr Koen ons terug en op de terugweg rijdt hij langs een chinees straattentje, want wij moeten ook nodig Bubur proeven, een soort dikke kippensoep. Je wordt hier werkelijk volgepropt met eten. Ik eet een paar happen en hoewel het erg lekker is zit ik helemaal vol! Zondag natuurlijk eerst naar de kerk waar het zusterkoor zingt in een jeugddienst. Een heleboel jongeren van zo'n 12 tot 18 jaar luisteren naar een hele vlotte en blijkbaar zeer geestige priester, want er wordt vaak gelachen. Voor de eucharistie komen een soort Balinese schonen in traditionele kledij met gouden topjes en blote schouders heupwiegend offertjes brengen. Dat kan hier allemaal! Na de dienst meteen door naar het retraite-huis van de congregatie in Kalianda, ongeveer 2 uur rijden. Sr Roberta heeft kleine pannenkoekjes gebakken voor onderweg. Ik zit in de kattenbak met 2 jonge zustertjes en we hebben de grootste pret. Mr Rob mag zoals gewoonlijk voorin zitten. Het retraitehuis is een mooi groot gebouw, waar de zusters kunnen relaxen en het is tevens conferentiecentrum voor groepen. Natuurlijk weer eten en een kijkje nemen in de tuin. We moeten ook het strand zien, maar dat is weer 30 km verderop, dus al met al uren hobbelen in de auto. Pas om half 8 komen we behoorlijk gaar in Bandar Lampung terug waar dr Koen ons weer heeft uitgenodigd om te eten met zijn vrouw en 2 dochters. Dus gelijk door naar een chique chinees restaurant. Total loss duiken we 's avonds ons bed in.
Maandag.
Het gesprek met de vroedvrouwen. Ik geef ze 1 voor 1 gelegenheid om hun hart te luchten. Ze voelen zich aangetast in hun professionele competentie en zijn bang hun vaardigheid te verliezen als ze alleen maar assistent van dr Eliza zijn. Ik kan met hen meevoelen, maar vertel ook dat ze geen keus hebben. Als er niets gebeurt gaat het ziekenhuis failliet en bij de start is het niet verkeerd eerst de touwtjes maar eens strak aan te trekken. Ik vermeld wel in mijn rapport dat de vroedvrouw bij bewezen competentie zo snel mogelijk haar zelfstandigheid terug moet krijgen. Ze begrijpen het goed en zijn blij eindelijk te weten waar ze aan toe zijn. Een andere slechte boodschap die ik moet brengen is dat ze geen medicijnen meer mogen voorschrijven. Wettelijk mogen ze dit niet, maar ze doen het wel. Dr Heru heeft mij gevraagd om dit karweitje voor hem op te knappen. Al met al geen fijne dag voor de dames. Rob is inmiddels begonnen met het schrijven van een businessplan, waarin alle adviezen die we geven vermeld staan. Dr Heru blijkt inmiddels met zijn vrouw, dr Lies, naar Bali vertrokken te zijn voor een congres. Hij komt pas donderdag terug. Surprise!!
Prachtige nieuwe OK (nog nooit gebruikt)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten