Chris op reis: Vergaderen, een meeting en veel bidden

Donderdag is Sr Theresieta jarig. Ze is nu 63 en aan tafel wordt uitgebreid gezongen en een kaarsje voor haar aangestoken. Ze heeft een bloemetje naast haar bord en krijgt een gekookt ei. Na het vroege ontbijt blijken de zusters een goed verslag gemaakt te hebben van de bespreking van de vorige dag. Rob en ik worden allengs optimistischer over onze missie. Er blijkt ook een soort directeur te zijn, een gepensioneerde huisarts en tevens echtgenoot van één van de in het Santa Anna werkende huisartsen. Hij wordt niet betaald en wat hij doet is onduidelijk. We plannen een afspraak met hem voor vrijdag. De zusters komen met het voorstel om zaterdag een meeting te houden met de belangrijkste werkers in het ziekenhuis om onszelf voor te stellen en tevens iets te zeggen over onze ervaringen tot nu toe en het doel van ons bezoek. Tussen de bedrijven door worden we volgestopt met allerlei indische heerlijkheden, vooral zoetigheid. Als we om 1 uur voor onze kamer op de waranda zitten komt de nieuwe anaesthesist kennismaken. Hij vertelt dat hij van plan is het Santa Anna tot het 1e ziekenhuis te maken in de regio dat "pijnvrij bevallen" aanbiedt, dus bevallen met een ruggeprik. Zo hoor je nog eens wat! Communicatie blijkt overduidelijk niet het sterkste punt van de werkers hier. 's Middags rijdt de auto van het ziekenhuis voor en gaan we met Sr Theresieta en 2 jonge zustertjes naar het strand. We rijden ruim 20 minuten en kunnen na betaling het strand oprijden. Op donderdag is het rustig. Er staan leuke hutjes op palen met een dak van palmbladeren, waar je heerlijk kunt zitten. Sr Theresieta regelt een boot en we maken een vaartocht rond een voor de kust liggend eiland. "Willen jullie klapper?" vraagt ze als we terug zijn. Ze koopt voor ieder een kokosnoot die ter plekke geklieft en geopend wordt. De heldere melk is lekker en ook het vruchtvlees smaakt goed. Om 5 uur moeten we thuis zijn want dan gaan we naar de kapper. Ik heb besloten ook mee te gaan, want de kapper knipt ook dames. Alec komt ons halen met zijn auto en we rijden naar de kapsalon. Dat is een belevenis! Mijn haar wordt eerst 2x gewassen + hoofdmassage door een leuke dikke indonesiër terwijl Rob geknipt wordt door een aardig nichterig type. Als Rob klaar is huppelt de indonesische nicht op mij af en zet de schaar erin. De hele familie kijkt met open mond toe. Als ik geknipt ben wordt er weer gewassen en kan ik kiezen tussen tonic of foam voor het föhnen. Nou, het resultaat mag gezien worden! We moeten natuurlijk met de kapper + familieleden op de foto en ik vrees dat we vanaf morgen in de etalage hangen. Het is voor de kapper prima reclame dat hij 2 Belanda's heeft mogen knippen. Voor we het weten heeft Alec alles betaald en worden we thuisgebracht. De zusters hebben de grootste lol om onze korte koppies en gelukkig deze keer geen verdere festiviteiten, dus op tijd naar bed.

Vrijadg om 7 uur naar de kerk, want elke eerste vrijdag van de maand wordt voor de schoolkinderen een speciale mis gehouden. De kerk zit stampvol kinderen met mooie batik bloesjes in rood en blauw, al naar gelang de leeftijd. Tijdens het ontbijt horen we dat Sr Theresieta de vorige avond is uitgegleden na het bidden en een botje in haar linker hand heeft gebroken. Getaped en wel is ze om 11 uur weer present voor onze ontmoeting met dr Heru, de direkteur. Hij blijkt een aardige man die vertelt dat zijn streven is om in het ziekenhuis protocollair te gaan werken vanaf het moment dat de toestemming van het gouvernement binnen is. Die toestemming komt mogelijk volgende week binnen en hij blijkt nog niet eens begonnen met 1e protocol terwijl het plan er al bijna een jaar ligt. Als ik aanbied daarbij te helpen legt hij ineens een ongekende ijver aan de dag en plant meteen een afspraak om ons met diverse werkers te buigen over een protocol voor de prenatale controles. Rob zal het wervende praatje voor de belangrijkste medewerkers op zaterdag houden en heeft maandag een meeting met administratieve krachten om financiële cijfers boven tafel te krijgen. Er komt schot in de zaak en we hebben er steeds meer lol in. Ook de zusters worden nog enthousiaster dan ze al waren!

Zaterdag.

De zusters hebben met spoed een enquete in elkaar gesleuteld voor de medewerkers die straks aanwezig zullen zijn bij de meeting. Ze presenteren de uitslag en het merendeel is zeer positief. Natuurlijk willen ze meer verdienen en zijn enkelen benauwd dat het ziekenhuis niet klaar is voor de "Change", maar wat duidelijk naar voren komt is dat er beter gecommuniceerd moet worden. Dit is ook het punt dat ons het meeste opgevallen is: gebrek aan communicatie. Daar gaan we onmiddellijk iets aan doen door de meeting te houden. Om 12 uur zitten zo'n 25 man in de gymzaal en na het gebruikelijke gebed houdt Dr Heru op humoristische wijze een inleiding. Wij worden geintroduceerd en Rob krijgt het woord. Hij vertelt dat we erg geimponeerd zijn door het mooie gebouw en de aardige medewerkers. Bij onze missie komt de nadruk te liggen op communicatie en samenwerken. Over 2 weken hopen we een aantal werkprotocollen en een Business Plan op papier te hebben en voor ons vertrek volgt een nieuwe bijeenkomst om de resultaten te presenteren. Er worden vragen gesteld door de medewerkers, die Rob en ik zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Een vroedvrouw is bang dat arme mensen niet meer naar het ziekenhuis gaan omdat ze denken dat het alleen voor rijken is. De zuster kok vraagt of ik suggesties heb hoe ze voor diabeten moet koken. De bewaker vraagt of er nog andere taken voor hem zijn dan alleen op wacht staan. Al met al zijn we 2 uur zoet en ik heb de indruk dat de meeting goed valt bij de medewerkers. Het is de eerste bijeenkomst sinds jaren! We zijn erg in ons sas met dr Heru. Hij blijkt een leuke vent die ook de handen uit de mouwen wil steken. 's Avonds neemt hij ons samen met de Sr Theresieta, Sr Rita en Sr Anita mee uit eten. We dineren in een hotel dat op de hoogste berg van Bandar Lampung ligt, zodat we tijdens het eten een prachtig uitzicht hebben over de stad bij nacht.. Het hotel heeft een aantal overdekte buitentafels die als afzonderlijke "hutjes" tegen de berghelling geplakt zijn en dr Heru heeft voor ons gezelschap zo'n loge besproken. Ook hier wordt uitgebreid gebeden en na het eten gedankt. Het eten is voortreffelijk en er wordt veel gelachen, vooral als dr Heru verschillende grappige legpuzzels en trucjes uit z'n zak haalt. Op de terugweg rijden we langs zijn huis en maken kennis met zijn vrouw Lies, die om 9 uur 's avonds op zaterdag nog bezig is met haar spreekuur. Morgen gaan we 2x naar de kerk en 's avonds met dr Heru en dr Lies in een padang-restaurant eten.