Gebakken long en gestoofde koeienmaag.

Zondag, 9 oktober

Om 6.15 uur ontbijt en om 7.45 uur rijdt de auto voor om ons samen met enkele zusters naar de kerk in het centrum van Bandar Lampung te brengen. Het is een grote kerk en toch is hij om half 9 zeer goed gevuld. Het is een rk dienst zoals ook in Nederland gehouden kan worden en hoewel we er niets van verstaan is het een belevenis om met de zusters samen de viering bij te wonen. Na de dienst koffie drinken in de vertrouwde eetzaal van Santa Anna, waar Sr Theresita meldt dat in de avonddienst het koor van de zusters van Santa Anna zal zingen. Natuurlijk geven we ook daar acte de présence, dus we worden deze zondag behoorlijk gesticht! Om half 7 staan dr Heru en zijn vrouw dr Lies voor de deur om met ons te gaan eten. Het vertrouwde drietal: Sr Theresita, Sr Rita en Sr Anita gaat mee. Zodra we het Padang Restaurant binnenkomen wordt de tafel volgeladen met allerlei schaaltjes met diverse gerechten. De gewoonte is dat je betaalt wat je eet waarna onaangeroerde schaaltjes weer naar de keuken verdwijnen voor de volgende gasten. We eten met onze rechter hand en dat gaat ons aardig goed af. We moeten proeven van gebakken long, gestoofde koeienmaag en nog meer akeligheden, die echter verrassend lekker smaken. Als je er maar niet over nadenkt wat je aan het eten bent. Er wordt zoals gewoonlijk weer veel gelachen en de stemming zit er goed in.

Maandag

De komende week staat voor mij in het teken van het maken van protocollen met de vroedvrouwen en Rob gaat proberen orde te scheppen in de administratie. Bij mijn meetings met de vroedvrouwen zijn er steeds zeker 8 van de 10 aanwezig. Het merendeel is nog jong en geen "Sister of the Sacred Heart" terwijl 3 oudere vroedvrouwen wel tot de orde behoren. Ze zijn allemaal erg geinteresseerd en luisteren met gespitste oortjes. Er blijkt al vrij snel een verschil in werken tussen de oude en de jonge garde en ze zijn er gelukkig van overtuigd dat hier structuur in moet komen. Mijn taak is samen met hen werkprotocollen op te stellen die ook nog eens voldoen aan de WHO standaard. Ik had thuis als voor bereiding al voorbeeld-protocollen gedownload op mijn Ipad en die komen nu goed van pas. Ik stel voor een gesprek te organiseren tussen de nieuwe gynaecologe, dr Eliza, en de vroedvrouwen in mijn aanwezigheid om de nieuwe protocollen aan haar voor te leggen. Ik merk  duidelijke tegenzin bij de dames en als ik vraag wat ze vinden van de nieuwe gynaecologe barsten de dames los. Ze voelen zich op de vingers gekeken, dr Eliza geeft kritiek waar de patiënt bij is, ze worden als hulpje gebruikt enz. enz. Eindelijk kunnen ze hun hart luchten maar niemand durft het met dr Eliza te bespreken. We spreken af dat ik zal proberen op een niet al te confronterende manier hun zorgen met dr Eliza te bespreken. Zij zullen daar zelf ook bij zijn. Ben benieuwd hoe dat zal aflopen.................

Inmiddels komt Rob tot de ontdekking dat niemand van het management (dr Heru en Sr Rita) enig idee heeft hoe het ziekenhuis er financieel voorstaat. Men heeft wel het besef dat er verlies geleden wordt, maar waar dat aan ligt??? Gelukkig blijken er medewerkers te zijn die op de vraag van Mr Rob prima cijfers weten te produceren en nu komt naar voren dat niemand echt verstand heeft van het managen van een ziekenhuis. De gebouwen etc zijn prachtig, maar er is niets georganiseerd. Financiële cijfers blijken aanwezig maar worden niet gebruikt. Er is een Foundation, waarin enkele zusters en ook Sr Rita zitten, waaronder een school en het Santa Anna ziekenhuis hangen. Dr Heru is onbezoldigd directeur, maar heeft geen taakomschrijving. Sr Rita is ook nog eens werkzaam in haar eigen ziekenhuis en als zodanig ondergeschikt aan de directeur dr Heru, dus het klopt allemaal van geen kant. Rob probeert Sr Rita duidelijk te maken dat ze moet kiezen: óf lid van de Foundation óf werker in het ziekenhuis. De orde blijkt haar naar voren te hebben geschoven voor deze functies en ze is er zelf ook niet gelukkig mee. Daarnaast probeert Rob dr Heru en Sr Rita de meest elementaire vaardigheden van management bij te brengen, zoals hoe je een kostprijs voor een verblijf in het ziekenhuis moet berekenen. Ze zitten ijverig alles op te schrijven en dr Heru blijkt de stof vrij snel en goed op te pakken. Rob is perplex dat er zo weinig kennis aanwezig is!  Hij heeft een simpel oefenprogramma gemaakt om ze wat inzicht in financiële zaken te geven. Zo werken we allebei op ons eigen terrein en 's avonds kletsen we bij om het overzicht te houden. Ondertussen worden we overal uitgenodigd.  Maandagavond bezoeken we de apotheek, de stroke-unit en de polikliniek van Alec, een schatrijke chinees. Zijn vader is begonnen met een bakkerij en een apotheek en zoon Alec breidt de zaak uit met een polikliniek. Helaas krijgt hij geen toestemming van het gouvernement om een kliniek te bouwen, dus zet hij een hotel neer waar evt. ook patiënten kunnen logeren. Als zijn vader een beroerte krijgt en voor therapie helemaal naar Jakarta moet begint hij gewoon zijn eigen stroke-unit. Een echte zakenman! Frans, ook een PUMmer, adviseert de bakkerij. Lijkt me toch geen indicatie voor een "ontwikkelingsproject", maar ja.............. Op de terugweg eten we met de zusters langs de kant van de weg "bakmie". Gelukkig zijn we inmiddels resistent tegen alle bacteriën die hier rondwaren, dus zelfs dit overleven we zonder enig probleem. Dinsdag worden we uitgenodigd door de aangenzende community waar 21 sisters van de congregatie wonen. Ze hebben speciaal voor ons extra lekker gekookt en naderhand helpen we met de afwas, wat tot grote hilariteit leidt.

Vandaag, woensdag, lopen hier een antal junior sisters, variërend in leeftijd van 20 tot 25 jaar rond. Ze hebben een bijscholing in onze community en eten 's avonds bij ons aan tafel. Eén zuster spreekt goed engels en vraagt of we zondag weer naar het koor komen luisteren, want ze vond de uitvoering afgelopen zondag niet zo'n succes. We beloven natuurlijk te komen en veel te bidden om ze nog mooier te laten zingen. Rob is meestal de enige man temidden van allemaal vrouwen en ze proberen hem om het hardst te verwennen. Hij krijgt de lekkerste hapjes toegestopt en laat het zich gaarne aanleunen. We voelen ons helemaal thuis tussen de sisters en hebben het idee dat we hier al weken zitten. Wel zijn we af en toe blij dat er even niets voor ons georganiseerd wordt, want we kunnen het soms amper bijhouden.

                                              Padang eten met dr Lies en dr Heru

                                                          Goochelaar met bordjes

                                            Protocollen maken met de vroedvrouwen

                                             Jongste sisters

                                            Jonge sisters met bejaarde PUMmers