Zaterdag 22 oktober.
Onze laatste dag bij de zusters, want morgen om 4 uur 's middags gaat ons vliegtuig naar Jakarta. Om half 1 is er een uitgebreide lunch georganiseerd voor alle medewerkers om afscheid van ons te nemen. Alle stoelen worden in de binnentuin neergezet en als iedereen zit houdt Sr Anita een speech. Dr Koen moet vertalen, want Sr Theresita is vanochtend vertrokken naar Malang. We worden zeer lovend toegeproken en natuurlijk zijn er cadeaus. Rob krijgt een Balinees houten masker en ik krijg 2 sarongs. Ze vinden het prachtig als ik er ter plekke één aantrek over mijn rok heen. Sr Scolasica heeft zichzelf overtroffen met een Javaans buffet. Het is binnen opgesteld en er staan diverse helpsters omheen om op te scheppen. Wij mogen met een klein gezelschap binnen eten in de airco en dat is wel lekker, want het is bloedheet. Dr Heru en zijn vrouw dr Lies zijn erbij, evenals dr Koen, zijn dochter Felicia, 2 huisartsen en natuurlijk Sr Rita en Anita. Ze hebben er echt een feest van gemaakt. 's Middags komt de chauffeur Mr Pur nog langs om een houten beeldje te brengen als aandenken. Eind van de middag arriveren Rita en Anita met een enorme doos. Cadeautje!! Help, hoe moet het allemaal mee? Het blijkt een doos vol met potten sambal, zakken kroepoek en Sumatraanse koffie. We besluiten de doos als geheel apart mee te nemen, want de koffers zitten al overvol. Zondagochtend nog 1 keer naar de kerk. We willen met de zusters in de bus, maar daar steekt Sr Alice een stokje voor. Ze belt Mr Willy of we met hem mee mogen rijden, want het is veel te gevaarlijk voor ons in de bus. Op de zusters zijn ze blijkbaar minder zuinig. Tijdens de lunch komen Sr Theresia en nog wat zusters van de overkant aanzetten met een sjerp voor Rob en een ketting met portemonnee voor mij. Sr Scolastica is helemaal origineel met een kleedje met tulpen erop geschilderd. Bovendien heeft iedereen nog een brief of een pakje voor de zusters in Rosmalen. Of wij dat maar willen afleveren? Ja natuurlijk willen we dat, graag zelfs! De zusters beloven de hele dag te bidden voor een goede reis en behouden tuiskomst, dus daar hebben we alle vertrouwen in. Er vloeien wel wat traantjes als we onder begeleiding van Sr Rita en Anta in de auto stappen naar het vliegveld en ook wij hebben best moeite met afscheidnemen. We zijn in die 3 weken heel verknocht geraakt aan de vrolijke zusters en het zal in Puiflijk aan de ontbijttafel een stuk stiller zijn. Aan de andere kant heb ik ook best behoefte aan eens even geen getetter aan mijn kop. Het is dan ook een oase van rust als we na een half uurtje vliegen kunnen bijkomen in de business lounge van het Sukarno-Hatti vliegveld in Jakarta. Mooi even tijd om mijn laatste blog te schrijven, want morgenochtend 9 uur zijn we weer op vaderlandse bodem.
Maandag.
Prima reis en lekker een paar uur geslapen. Het is prachtig helder weer boven Nederland en we vliegen over het Ijsselmeer en zien vanuit de lucht schitterend de Fevo Marina liggen waar onze zeilboot alweer op de wal ligt. Onze koffers komen als laatste van de band rollen, maar we missen nog de kartonnen doos met alle heerlijkheden van de zusters. Gelukkig blijkt de doos op een speciale andere band uit het vliegtuig te zijn gekomen, dus met 2 koffers en de bewuste doos stappen we op de trein naar Utrecht. Daar staat Frank klaar met mijn Clio, dus inladen, Frank afzetten bij Berenschot en dan op huis aan! Dit project zullen we niet gauw vergeten en we zullen de PUM dringend adviseren ons over een jaar nog eens terug te sturen
Heerlijk rustig in de business lounge
Beste Chris en Rob,
BeantwoordenVerwijderenWeer enorm genoten van jullie belevenissen.
Hartelijke groet van Joyce