Chris op reis: KARRO

Maandag 27 februari

Maandagochtend half 8 ontbijt en met zuster Emilia op weg naar de kliniek in Karro, waar we 2 dagen spreekuur willen bijwonen. Omdat de auto van de zusters niet erg betrouwbaar is nemen we pyjama en tandenborstel mee om in Karro te overnachten. De weg is slechter dan slecht, diepe gaten, grote rotsblokken, stofwolken. In de regentijd zijn de zusters verschillende keren gestrand en moesten ze de auto achter laten en te voet verder. Helemaal dizzy komen we 3 kwartier later in Karro aan. Het is een behoorlijk dorp aan een zandweg, waar een grote kerk, een Health Post en een school gevestigd zijn. De school ziet er mooi uit en er studeren ruim 1000 kinderen! De Health Post is oud en donker, maar ernaast staat een prachtig nieuw gebouw dat net af is. Het blijkt een nieuwe Health Post, geschonken door een particulier, maar het is nog niet in gebruik omdat men wacht op de inventaris. De sponsor daarvan laat het even afweten, dus de boel staat leeg. Hoelang nog? vragen we ons af. Wouter zet zich bij Nurse Ghirma en ik mag bij Zuster (nurse) Emilia zitten. Ik zie die ochtend zo'n 20 patiënten met kwalen als diarree, rugpijn, total body pain, struma en bronchitis. De nurses meten bij iedereen bloeddruk, maar doen verder nauwelijks lichamelijk onderzoek. Iedereen krijgt antibiotica en liefst een spuit. Hier is wat betreft bijscholing heel wat werk te verzetten. We krijgen kleine glaasjes thee met veel suiker en een soort oliebol erbij die speciaal voor ons gebakken is. Na een warme lunch die door Zr. Emilia op een petroleumstel is bereid zien we 's middags nog enkele patiënten, maar erg druk is het niet. Aan het eind van de middag wandelen we met Zr. Emilia naar de lokale markt waar men de boel net opbreekt. Alles is erg armoedig, de kleding van de mensen ziet er vaak versleten en vuil uit, terwijl de kinderen toch niet ondervoed lijken. Op de terugweg worden we uitgenodigd om binnen te komen in een huisje met een dak van een soort gras. Het is erg donker binnen en we mogen op lage bankjes plaatsnemen. Schattige kindjes kijken ons met grote ogen aan. Moeder zet koffie, die van grote hoogte in kleine glaasjes wordt ingeschonken. Daarin een grote schep suiker en genieten maar. Heerlijk! We krijgen er geroosterde en gezouten linzen bij. De mensen zijn zeer gastvrij en delen wat ze in huis hebben. Tegen het donker gaan we op huis aan. Er zijn 2 primitieve slaapvertrekken in Karro en ik slaap met Zr. Emilia op 1 kamer. Sindskort is er gelukkig een toilet want anders moet je in het donker de bush in. Twee bewakers houden de wacht en ik slaap ondanks het gehuil van wsl hyena's behoorlijk goed.

Dinsdag 28 februari.

Vandaag ga ik met het vaccinatieteam naar Lagalome en Wouter doet spreekuur in Karro met de nurse. Om half 10 vertrekken we met vaccins in koelboxen en een aantal lifters in de laadbak. De weg is minstens even slecht als gisteren, maar gelukkig bergafwaarts zodat we geen tussenstop hoeven te maken om de motor te koelen. Zal terug wel anders zijn! Lagalome is een nieuwe dorp waar de regering mensen van de Harar-stam geplaatst heeft die eerder in een onvruchtbaar deel van Oost-Ethiopië woonden. De Helpers of Mary, de orde van Zr. Emilia, heeft de mensen golfplaten, deuren en spijkers gegeven om zelf huizen te bouwen. Dat hebben ze gedaan en er wonen nu zo'n 4000 mensen, vooral bijzonder veel kinderen. Er is een kleine Health Post, waar al veel vrouwen met kinderen op de rug staan te wachten. Van regeringswege wordt gratis een vaccinatieprogramma aangeboden: DTP HepB Hib, Pneumovax, oraal poliovaccin, BCG ( tegen Tbc) en mazelen. Zwangere vrouwen worden tegen Tetanus ingeënt. Iedereen heeft of krijgt een vaccinatiekaart en er wordt een uitgebreide boekhouding bijgehouden. Ik kan weinig anders doen dan toekijken en foto's maken. Met Zr. Emilia ga ik op bezoek bij één van de oorspronkelijke bewoners in een zeer armoedig hutje met open stookplaats waar pa en moe samen een waterpijp roken. Ze zijn gekleed in oude vodden en hebben 6 kinderen. Niet om erg vrolijk van te worden. Het is heel warm in Lagalome en ik ben blij als we rond 2 uur terug naar Karro kunnen. Onderweg moeten we 2 x stoppen om water over de oververhitte motor te gooien maar we redden het gelukkig. Samen met Wouter gebruiken we een late lunch en in een volgeladen auto hobbelen we terug naar Sakko. We zijn te vies om aan te pakken en gelukkig hebben de zusters emmers heet en koud water klaar voor een verfrissende "douche". Ik ben benieuwd of ik mijn broek ooit weer schoon krijg, want je kunt er soep van koken! Onder het genot van een koud biertje maak ik samen met Wouter een plannetje voor de komende dagen en na de avondmaaltijd die hier rond 8 uur geserveerd wordt zoeken we afgepeigerd onze kamers op.