SAKKO

Maandag 27 februari

Om even over elven staan we gepakt en gezakt in de hal van het hotel te wachten op de shuttlebus die voor kwart over 11 besteld is. Ruim 20 minuten te laat rijdt de bus eindelijk voor en om de verloren tijd in te halen racet de chauffeur in 8 minuten naar het vliegveld. Aan de balie van de domestic flights is het uitermate rustig en we zijn onze tassen zo kwijt. Dan door de security. Vergeleken hierbij is Schiphol een eitje: riem af, horloge af, schoenen uit en dan nog door een poortje en als het tegenzit fouilleren. Al vlot kunnen we aan boord van de lokale vlucht, die propvol zit. We vertrekken 10 minuten te vroeg, want ze denken daar: vol is vol. Het is een uurtje vliegen naar Gambela, waar we allemaal in de hal worden verzameld. We zien onze bagage op grote karren staan, maar eerst moeten de nieuwe passagiers met bagage aan boord en dan worden onze koffers naar de hal gereden. We pakken de tassen zelf van het karretje en zien gelukkig buiten zuster Elsa uit Alecu die ons komt halen. We stappen in een oude stoffige Toyota Landcruiser en 3 1/2 uur later komen we gehutst en geklutst in Addo aan. Asfaltwegen kennen ze hier nauwelijks, dus je hobbelt over enorme keien en zakt weg in diepe gaten. Onderweg zien we lange rijen vrachtwagens van hulporganisaties zoals UNHCR en World Food Program langs de kant staan, volgepakt met voedsel. Dit is hoogst waarschijnlijk bestemd voor de vluchtelingenkampen, die hier in de grensstreek vol zitten met Soedanesen die het geweld in eigen land ontvlucht zijn. Halverwege zet de chauffeur de wagen aan de kant, want de motor moet afkoelen en wordt met water overgoten. Het landschap is dor en droog, want er is sinds half oktober nauwelijks meer regen gevallen. Half maart start het regenseizoen dat duurt tot oktober. In die periode zijn de wegen vaak onbegaanbaar.

In Addo stoppen we bij de woning van Abba Dawit, waar we de eerste dagen zullen logeren. Zuster Elsa klopt op de deur: niemand thuis. Dan maar bellen. Eindelijk wordt de deur opengedaan en verschijnt een slaperig gezicht. De Abba heeft duidelijk niet op onze komst gerekend. Wij worden op enkele stoelen gepoot en er volgt een pittig gesprek met zuster Elsa in een voor ons onbekende taal. Er blijkt zoals vaker in deze contreien een communicatieprobleem. We worden in Sakko verwacht en niet hier. Gelukkig blijkt Abba Dawit een aardige vent van ongeveer 30 jaar oud die ons van een koud biertje voorziet en zijn hulp opdracht geeft een maal voor ons klaar te zetten. We krijgen rijst en salade met een kipcurry wat bij navraag zijn eigen avondmaal blijkt te zijn. We nemen allebei dus maar een klein beetje, want straks in Sakko moeten we ongetwijfeld weer eten. Inmiddels is ook Abba Thadese gearriveerd en samen brengen ze ons over de inmiddels donkere weg naar de zusters in Sakko. Daar wachten de zusters Emilia, Lourdes en Carmina ons op met een bosje welkomsbloemen. Er is geen stromend water, dus we krijgen een emmer warm en een emmer koud water om ons te "douchen", wat prima te doen is. Heerlijk opgefrist met de zusters gegeten en doodmoe naar bed.

                                             Zr Elsa haalt ons op

                                             Zr Emilia, Lourdes en Carmina