ALECU

Woensdagochtend is er nog steeds geen water en elektra en het wordt steeds viezer bij de Abba's. Gelukkig worden we om 8 uur gehaald door zuster Felekech uit Alecu, die met vaardige hand haar Landcruiser over de hobbelige wegen in  1,5 uur naar Alecu rijdt. Daar krijgen we koffie en worden we bij de kliniek afgeleverd die naast het zusterhuis ligt. Dit is duidelijk een drukke tent want overal zitten en staan mensen. Ik zit bij Nurse Gamos, een aardige man die in een flink tempo de patiënten erdoorheen jaagt. Hier wordt geen enkele bloeddruk gemeten en verder ook nauwelijks lichamelijk onderzoek gedaan. Er komen veel podoconiosis patiënten met dikke opgezette onderbenen. Het is een vorm van elefantiasis (olifantspoten), die niet veroorzaakt wordt door een wormpje maar door allergische reaktie op silicaten die hier in het stof voorkomen. De lymfevaten in de benen raken hierdoor geblokkeerd en de onderbenen zwellen op terwijl de huid verhardt en op een olifantshuid gaat lijken. Via blote voeten lopen mensen de ziekte op. Ook jonge kinderen hebben al dikke voetjes en het wordt van kwaad tot erger. Één keer per maand komen deze patiënten naar de kliniek om hun voeten te weken in antiseptische vloeistof en met zalf of olie te behandelen. Ze kunnen ook speciaal schoeisel aanschaffen, want hun opgezette en misvomde voeten passen niet meer in normale schoenen. De mensen zien er ook hier vreselijk vies uit en lopen in gescheurde kleren. We zien zo'n 30 patiënten die ochtend en zijn blij dat we rond half 2 gaan lunchen bij de zusters. Zuster Felekech is een zeer energieke en slimme dame, die zich de kaas niet van het brood laat eten. Bovendien heeft ze een goed ontwikkeld gevoel voor humor, dus een aangenaam mens om mee te praten. Ook Alecu heeft 2 Abba's die zich 's middags even komen voorstellen. Tot onze verrassing zien we auto van Abba Dawit voorrijden. Hij heeft een meeting in Alecu en brengt ons rond 5 uur terug naar Danka, naar zuster Evelyn. Zij is een lieve vrolijke Filipijnse zuster die ons met open armen ontvangt. Voor Wouter is er een gastenkamer en ik mag in de vleugel van de zusters slapen. De kamer ziet er netjes en schoon uit, een verademing na de kamer bij Abba Dawit. Helaas is ook hier geen water en stroom. Na een dag in de kliniek en een lange autorit door het stof zou ik graag even onder de warme douche springen, maar dat is er dus ook vandaag niet bij. Bij het avondeten ontmoeten we de andere gasten: een in Amerika wonende Ethiopische vrouw die zich bezig houdt met de watervoorziening in de regio en 2 Californische cameramannen die een reportage maken over het "Eye-camp", een oogartsenproject met staaroperaties. Bijzondere en onverwachte ontmoetingen met enthousiaste mensen. John laat ons een stukje van de film over de staaroperaties zien. Bij een oude man worden de oogpleisters verwijderd en hij ziet voor het eerst zijn schoondochter en kleinzoon. Ontroerende beelden. De oogartsen doen 241 operaties in 10 dagen! Zuster Evelyn biedt ons aan een email naar huis te sturen waar ik dankbaar gebruik van maak. Het is mijn eerste mail deze reis en omdat het opwaarderen van mijn telefoonkaart niet lukt ben ik blij even een berichtje te kunnen zenden. Morgen naar Dankakliniek.

Zr Elsa, Felekech en Lemlem (betekent "groen")

                               Californische filmploeg met zusters in Danka                                             

                                    Kip rijdt ook mee!